به گزارش اطلاعات آنلاین، او اعلام کرد کلماتی که با مدل‌های هوش مصنوعی مانند چت‌جی‌پی‌تی و کلود نوشته می‌شوند، شاید در ظاهر مطمئن به نظر برسند، اما در باطن باسمه‌ای، خالی از مفهوم بوده و درست مثل یک قاشق شیرین‌کننده مصنوعی هستند که هیچ ارزش غذایی و معنایی به مخاطب نمی‌رسانند.
ماجرا از جایی اوج گرفت که یکی از هنرمندان، بیانیه مطبوعاتیِ به‌وضوح تولیدشده توسط هوش مصنوعیِ متعلق به یک مؤسسه پرآوازه و ثروتمند در منهتن را برای دی لیشیا فرستاد. او دراین‌باره نوشت: « وای، آن‌ها واقعاً دیگر هیچ شرمی ندارند!»
نویسنده هایپرآلرجیک با تحلیل ریشه‌های این بحران تأکید می‌کند که شاید بتوان هجوم هنرمندان مستقل و بدون دستیار را به ابزارهای مولد درک کرد؛ زیرا آن‌ها مجبورند میان ساعت‌ها کار در آتلیه و متون خسته‌کننده شبکه‌های اجتماعی، بیانیه‌های نمایشگاهی و فرم‌های طولانی تعادل ایجاد کنند و از نیروی خلاقانه خود محافظت کنند. اما مؤسسات مالی بزرگ، موزه‌ها، بنیادهای ثروتمند و آژانس‌های روابط عمومی هیچ عذری برای دور زدن نویسندگان، عدم پرداخت دستمزد به اهالی قلم و سپردن متون رسمی به الگوریتم‌ها ندارند.
در نهایت، این یادداشت با اشاره به دستورالعمل اخلاقی رسانه‌هایی چون نشریه «وایرد» یادآور می‌شود که متون هنری، از شناسنامه‌های دیواری آثار گرفته تا بیانیه‌های مطبوعاتی، نباید به ماشینی بی‌احساس واگذار شوند. کسی که از راه نوشتن زندگی می‌کند و مؤسسه‌ای که ادعای فرهنگ دارد، موظف است اصالت قلم و پیچیدگی افکار انسانی را حفظ کند.