آدری هوبرت روی صندلی ایستاده، عینک گروچو به چشم دارد و شنل بزرگی پوشیده و وانمود می‌کند که با یک بانجو می‌نوازد. او حدود سه متر قد دارد. او روی صحنه طوری حرکت می‌کند که انگار در اتاق خواب خود می‌رقصد و تمام آهنگ‌های کاتالوگ خود را می‌خواند و سپس یک بار دیگر بزرگترین موفقیت خود، «Sue Me» را اجرا می‌کند، در حالی که روی یک ترامپولین ورزشی می‌پرد و از تماشاگران می‌خواهد تلفن‌های خود را کنار بگذارند. پس از 45 دقیقه، ناپدید می‌شود. چراغ‌های سالن روشن می‌شوند.
این خواننده 27 ساله یک هفته قبل از سه شب اجرای خود در بروکلین می‌گوید: «کاش می‌توانستم از بدنم خارج شوم و نمایشم را تماشا کنم.» امروز او شنل معمولی پوشیده و کتابی درباره الیزابت هولمز در دست دارد. او از دسامبر در جاده است و در عرض 10 ماه، از اجرای مقابل 650 نفر در Music Hall of Williamsburg به سه شب پرفروش در Brooklyn Paramount رسیده است.
در سالی که از انتشار اولین آلبوم خود، «Who’s the Clown?» می‌گذرد، هوبرت به یکی از هیجان‌انگیزترین هنرمندان جدید پاپ تبدیل شده است. اشعار او ترکیبی از اعتراف و طنز است - او در مورد امتیاز دادن به رانندگان اوبر، خوابیدن با افراد سابق و گرفتن سلفی‌های شیطانی در آینه می‌خواند - و سبک مکالمه‌ای سریع او، مقایسه‌هایی با تیلور سویفت در اوایل کار خود را به همراه داشته است.
به طور طبیعی، موسیقی او نیز یادآور دوست دوران کودکی و همکارش، گریس ابراهامز است، اگرچه صدای هوبرت کمی تندتر است. پس از اینکه هر دو در نیویورک تحصیل کردند، با هم در لس آنجلس زندگی کردند. ابراهامز در حال کار بر روی اولین آلبوم خود بود در حالی که هوبرت، فیلمنامه‌نویس مشتاق، در یک برنامه نیکلودئون مشغول به کار بود. او می‌گوید: «من هرگز قصد نداشتم یک ترانه‌سرا شوم.»
یک شب همه چیز تغییر کرد. هوبرت تعریف می‌کند: «پسرعموی گریس به خانه آمد و داستانی را برای ما تعریف کرد و چیزی گفت که هر دوی ما آن را خنده‌دار یافتیم. ما آن را به صورت یک آهنگ برای یکدیگر تکرار کردیم و سپس همان روز یک آهنگ برای سرگرمی نوشتیم. سپس فقط به نواختن آن ادامه دادیم.»
به زودی، هوبرت به عنوان یک ترانه‌سرای معتبر در نیمی از آلبوم دوم ابراهامز، «The Secret of Us» ظاهر شد، یک موفقیت بزرگ که ابراهامز را به یک تور جهانی یک ساله فرستاد و هوبرت را به حال خود رها کرد.
هوبرت می‌گوید: «این در ذهن من نبود که پنهانی و به تنهایی این کار را انجام دهم. وقتی برای تور گسترده رفت، من فقط نمی‌خواستم دست از کار بکشم. من توسط این کار گزیده شده بودم.»
وقتی او «Sex and the City» را نوشت، یک تصنیف خودانتقادی درباره ماجراهای عاشقانه اشتباه خود، اعتماد به نفس لازم برای ادامه دادن به تنهایی را به دست آورد. هوبرت می‌گوید: «من آنقدر از کارم تحت تأثیر قرار گرفتم که می‌دانستم زندگی‌ام را تغییر خواهد داد.»
هوبرت به قدرت تجسم اعتقاد دارد، که ریشه آن را در تماشای نوار خودیاری «The Secret» در اتاق نشیمن خود در دوران کودکی می‌داند. اخیراً، هوبرت 40 بار یکی از اهداف خود را در یک دفترچه یادداشت نوشت. او می‌گوید: «من نمی‌خواهم آن را به اشتراک بگذارم، اما احتمالاً می‌توانید حدس بزنید.»
هوبرت امیدوار است سال آینده در مراسم اهدای جوایز گرمی در بخش هنرمند جدید سال رقابت کند، جایی که پیش‌بینی می‌شود برادرش، خواننده-ترانه‌سرای مالکوم تاد نیز نامزد شود. گذراندن فراز و نشیب‌های شهرت با بهترین دوست و برادرش در کنارش آسان‌تر بوده است.
هوبرت می‌گوید: «ما در مورد این که چقدر خنده‌دار است، می‌خندیم.»
اما برای هر سلبریتی معاصر، یک سنت اجباری تحمل موج‌های اجتناب‌ناپذیر انتقادات در شبکه‌های اجتماعی است. برای هوبرت، یک کمپین نفرت پس از انتشار «Tiny Desk Concert» او در آگوست وجود داشت، که توسط نظرات توهین‌آمیز در مورد ظاهر او دامن زده شد.
هوبرت می‌گوید: «شبکه‌های اجتماعی مکان بسیار چندش‌آوری هستند. اینستاگرام زمانی که من در مدرسه راهنمایی بودم بیرون آمد و بلافاصله به آن بدبین بودم. یادم می‌آید دوستانم تصاویری از یک مهمانی استخری روز یادبود را منتشر می‌کردند که من به آن دعوت نشده بودم و گفتم: «این برای من کار نمی‌کند.»
راه‌حل او این است که به یاد داشته باشد که توسط آنچه مردم در اینترنت می‌گویند تعریف نمی‌شود. او می‌گوید: «چه مثبت باشد و چه منفی، درست نیست. من نیازی به دیدن چیزهای بد در مورد خودم ندارم. و دیدن چیزهای خوب در مورد خودم هم خوب است، اما هیچ کدام از آنها واقعی نیستند.»
در فوریه، هوبرت در بخش اروپایی تور Charli xcx به عنوان هنرمند پیشین اجرا خواهد کرد. او از نظر فنی نوشتن آلبوم دوم خود را شروع نکرده است، اما از تعیین مرز برای فرآیند خلاقانه خودداری می‌کند.
هوبرت می‌گوید: «چه در حال نوشتن موسیقی باشم و چه نباشم، هر روز قرار است آنچه را که می‌گویم شکل دهد. من از فکر کردن به زندگی‌ام بر اساس چرخه‌ها متنفرم.»
نویسنده: ایتان شانفلد