در روز پایانی دهمین جشنواره سالانه انیمیشن SCAD در آتلانتا، ۱۰ انیماتور و یک کارگردان نامزد اسکار برای صحبت در مورد آینده هنر خود و چرایی اهمیت دست انسان روی صحنه حاضر شدند.
گروه سال ۲۰۲۶ از «۱۰ انیماتور برای تماشا»، که در شماره نیویورک Variety معرفی شده‌اند، طیف گسترده‌ای از این مدیوم را نمایندگی می‌کنند. این گروه شامل هنرمندانی از ایرلند، فرانسه، بلژیک، بلغارستان، سنگاپور، هنگ کنگ، کانادا و ایالات متحده است که در زمینه‌های انیمیشن دستی، استاپ موشن و CG در استودیوهای بزرگ هالیوود و تولیدات مستقل کار می‌کنند. هر یک از این افراد همچنین یک خودنگاره برای این شماره ایجاد کرده‌اند. Variety این گفتگو را با همکاری جشنواره فیلم SCAD برگزار کرد.
از جمله هنرمندان برجسته امسال می‌توان به لوئیز باگنال، کارگردان «جولیان» از Cartoon Saloon؛ دانیلا استریجلا، طراح تولید «گاتو» از Pixar؛ تیلی فیدلر، انیماتور استاپ موشن در «Wildwood» از Laika؛ آمول ساته، مدیر فیلمبرداری و نورپردازی در «Hexed» از Walt Disney Animation Studios؛ کلاریس چوا، استوری‌بورد آرتیست در «Ray Gunn» از برد برد و «Swapped» از ناتان گرنو؛ کلوئه اوبرت، کارگردان انیمیشن «Iron Boy»؛ مارتن لمنز، انیماتور ارشد در «Forgotten Island» از DreamWorks Animation؛ اریک بوفا نفون، کارگردان انیمیشن «Tangles»؛ رایان گافنی، رئیس استوری‌بورد در «The Cat in the Hat» از Warner Bros. Pictures Animation؛ و سم لی، استوری‌بورد آرتیست و کارگردان انیمیشن در «Spider-Man: Beyond the Spider-Verse» از Sony Pictures Animation اشاره کرد.
کلایتون دیویس، سردبیر جوایز Variety به مخاطبان SCAD گفت: «در اوایل امسال، ‘KPop Demon Hunters’ برنده اسکار بهترین فیلم انیمیشن شد و پشت هر یک از این پیروزی‌ها، ارتشی از هنرمندان وجود دارد که نام آن‌ها اغلب نادیده گرفته می‌شود. انیمیشن فیلم است و ما باید آن را به همان شکل در نظر بگیریم.»
چند نفر از اعضای این گروه به دلایل خوبی باید جای دیگری می‌بودند. «Forgotten Island» اثر لمنز فیلم پایانی جشنواره انیمیشن SCAD امسال بود، همان روزی که این فیلم در سراسر کشور به اکران درآمد. ساته، استریجلا و لی هنوز در حال کار و تکمیل فیلم‌های خود هستند.
با این حال، این گفتگو به سرعت یادآوری کرد که چه مقدار کار برای ساخت یک فیلم انیمیشن صرف می‌شود - و چه تعداد از این تصمیمات هرگز به اطلاع عموم نمی‌رسد.
بوفا نفون در مورد تصمیم برای انتقال انیماتورهای «Tangles» خود از دو به سه و چهار فریم در ثانیه و حتی یک سکانس با هشت فریم در ثانیه صحبت کرد. این انتخاب صرفاً یک محاسبه بودجه‌ای نبود، بلکه با کار کردن با نرخ فریم پایین‌تر، تعداد کمتری طراحی برای این تولید مستقل لازم بود و بافتی متفاوت ایجاد می‌کرد. بوفا نفون گفت: «شما نمی‌توانید به سادگی دو فریم را به سه یا چهار فریم تبدیل کنید. شما باید به حرکت فکر کنید و در کجا طرح‌های خود را انتخاب کنید.»
برای لمنز، چالش در «Forgotten Island» یادگیری یک زبان بصری کاملاً متفاوت بود. وقتی کارگردانان شروع به ارسال فیلم‌های انیمه به گروه کردند، لمنز متوجه شد که باید عقب‌ماندگی خود را جبران کند. او گفت: «من واقعاً انیمه تماشا نکرده بودم.» او تعطیلات کریسمس خود را صرف انجام تکالیف کرد و در نهایت به یکی از متخصصان انیمه فیلم تبدیل شد زیرا «یکی از معدود افرادی بود که واقعاً آن تکالیف را انجام داده بود.»
در مورد «The Cat in the Hat» که به زودی اکران می‌شود، گافنی با الهام از سکانس بیسکویت Baby Herman در «Who Framed Roger Rabbit»، ترکیبی لایو اکشن و انیمیشن موفق سال ۱۹۸۸، به شکستن شخصیت‌های به‌شدت دشوار و نمادین Thing One و Thing Two کمک کرد. گافنی به حضار گفت: «Things می‌خواهند Waffles بخورند.» و من فکر کردم، «باشه، من می‌توانم این را به جایی برسانم.»
چوا توضیح داد که کار با برد در «Ray Gunn» به معنای یادگیری نحوه تفسیر کارگردانی بود که چشم‌انداز او برای دهه‌ها در حال توسعه بوده است. برد تیم استوری‌بورد را برای مطالعه فیلم‌هایی از جمله «Chinatown» اثر رومان پولانسکی و «L.A. Confidential» اثر کرتیس هانسون فرستاد. در مقابل، چوا برای یک سکانس خاص رقص‌پرداز Busby Berkeley را مطالعه کرد. چوا توضیح داد: «این به من آموخت که چقدر مهم است که فیلم‌های زیادی تماشا کنید و کارگردان خود را درک کنید.»
برد همچنین فرآیندی بسیار فیزیکی داشت. وقتی چوا چیزی را ارائه می‌داد که کار نمی‌کرد، برد گاهی اوقات اعتراف می‌کرد که دستورالعمل‌های اصلی او نیز کار نمی‌کنند. او گفت: «او دوربین‌های دستی خود را بیرون می‌آورد و شروع به دویدن در اتاق جلسه می‌کرد که عالی بود.»
در نهایت، گفتگو به موضوعی رسید که تقریباً در هر بحث خلاقانه در هالیوود مطرح است: هوش مصنوعی. هر یک از اعضای این پنل هوش مصنوعی را به عنوان یک مشکل واحد با یک پاسخ در نظر نمی‌گیرند. در عوض، آن‌ها به هنر، خاصیت، همکاری و ارزشی که کار خالقان آن دارد بازگشتند.
باگنال استدلال کرد که بهترین دفاع در برابر تصاویر تولید شده توسط هوش مصنوعی یکنواخت، خاص‌تر شدن، نه کمتر شدن است. او گفت: «هوش مصنوعی به سمت همگونی گرایش دارد. به سمت نقطه میانی، راه حل عمومی برای یک مشکل. با توجه به این موضوع، می‌توانید به سمت خاصیت گرایش پیدا کنید. می‌توانید به دیدگاه خود گرایش پیدا کنید. هیچ کس دیدگاه شما را نسبت به جهان ندارد.»
اوبِرت، که «Iron Boy» او در کن به نمایش درآمد، شنیده بود که انواع مختلفی از همین حکم فنا را قبلاً دریافت کرده است. او می‌گوید: «پانزده سال پیش، به من گفته شد که انیمیشن دو بعدی در حال ناپدید شدن به نفع سه بعدی است.» او اعتراف می‌کند: «من هرگز انیمیشن سه بعدی نکرده‌ام. مخفیانه می‌دانم چگونه این کار را انجام دهم، اما به کسی نگویید.»
پاسخ او به تغییرات فناوری ساده بوده است: به ساختن کاری که می‌خواهد ادامه دهد. اوبرت توضیح می‌دهد: «من همیشه به آن می‌خندیدم، زیرا تمام چیزی که می‌خواستم این بود که نقاشی کنم، انیمیت کنم و احساسات را با مردم در میان بگذارم. من فقط کاری را که می‌خواستم انجام دادم و آنچه را که می‌خواستم نشان دادم و هرچه بیشتر آن را نشان می‌دادم، مردم کار بیشتری به من می‌دادند.»
فیدلر، فارغ‌التحصیل SCAD در سال ۲۰۲۲ که از کارآموز به عضو تیم در «Wildwood» تبدیل شده است، واکنش شخصی‌تری داشت. او گفت: «قبل از اینکه از هوش مصنوعی آگاه شوم، چیزی را می‌دیدم و متوجه نمی‌شدم و سپس کسی به من می‌گفت و بلافاصله دیگر به آن علاقه‌مند نمی‌شدم. من فیلم‌های پشت صحنه افرادی را تماشا می‌کردم که آن را می‌سازند و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. من این را بسیار احساسی و هیجان‌انگیز می‌یابم و این چیزی است که باعث می‌شود بخواهم به ساختن هنر ادامه دهم.»
لی، که در حال کار بر روی «Spider-Man: Beyond the Spider-Verse» بسیار محرمانه و مورد انتظار است، اذعان داشت که عدم اطمینان واقعی است، اما استدلال می‌کند که ترس نباید تاریخچه سازگاری این مدیوم را پنهان کند. لی می‌گوید: «کمی ترسناک است، اما من به خودمان ایمان دارم. فکر نمی‌کنم لازم باشد بترسیم.»
ساته موافقت کرد که فناوری نباید مهم‌ترین دارایی این صنعت را پنهان کند و آن هم مردم آن هستند. او به اشتراک گذاشت: «بسیاری از هیاهوهای امروزی در مورد فناوری است، اما در پایان روز، بهترین پروژه‌ها از افرادی حاصل می‌شوند که با هم همکاری می‌کنند، ایده‌ها را با یکدیگر مطرح می‌کنند و از نظر احساسی و خلاقانه به تیم‌های خود تکیه می‌کنند.»
این پنل همچنین به مشاغلی که در یک پروژه انیمیشن شایسته اعتبار بیشتری هستند، اشاره کرد. این مشاغل شامل تیم‌های تولید، مدیران فنی، تدوین‌گران، کارمندان فناوری اطلاعات، رگ‌سازان و «بیمارستان عروسک» استاپ موشن است. اوبرت مورد خاصی برای هنرمندان پاکسازی داشت. او به اشتراک گذاشت: «غرور زیادی در این صنعت وجود دارد، زیرا انیماتورها می‌توانند ستاره باشند و این به سر شما می‌رود. پس لطفاً این کار را نکنید.»
تیم‌های تولید نیز مورد تحسین قرار گرفتند. گافنی، که کار خود را به عنوان دستیار تولید آغاز کرد، گفت که این تیم‌ها برای به حرکت درآوردن تولیدات ضروری هستند. لی کارمندان تولید را با «رگ‌های خونی» یک فیلم مقایسه کرد.
متخصصانی مانند لمنز به دانشجویان هشدار دادند که روابط خود با همکلاسی‌های خود را به عنوان رقابت نبینند.
او گفت: «روابط خود را با افرادی که در اطراف خود دارید به عنوان رقابت در نظر نگیرید. آنچه من دریافته‌ام این است که همکاری و دوست بودن با افرادی که در اطراف خود دارید، بازخورد خواستن، «نظر شما در مورد این چیست؟» و تشویق یکدیگر به نشان دادن کارها، در واقع شما را به جلو می‌برد.»
بوفا نفون درس ساده‌تری برای کسانی که شغل اول خود را شروع می‌کنند ارائه داد. او به اشتراک گذاشت: «در شغل اول خود، تمایل دارید که بخواهید به مردم نشان دهید و چیزها را خودتان بفهمید. اما در سکوت رنج نکشید.»
این گفتگو در نهایت به سوالی بازگشت که Variety در اولین پنل «Pixels and Pencils» در SCAD در سال ۲۰۲۱ مطرح کرد و هر سال از آن زمان به آن پرداخته است: چه کسی در اولین فیلم انیمیشنی که برنده اسکار بهترین فیلم می‌شود، نقش خواهد داشت؟
لیلی، دانشجوی سال آخر انیمیشن سه بعدی از میلجویل، جورجیا، دست خود را بلند کرد و به صحنه آورده شد و به عنوان «یازدهمین انیماتور برای تماشا» معرفی شد.
این پنل سپس یک دوره فشرده برای لیلی در مورد نحوه زنده ماندن در تجارت انیمیشن، فرصت‌های غیرمنتظره و همانطور که لی گفت، کنجکاو ماندن در مورد افرادی خارج از دنیای انیمیشن ارائه داد. او به اشتراک گذاشت: «همه چیزهایی را که می‌توانید دوست داشته باشید دوست داشته باشید. مردم را دوست داشته باشید، نه فقط هنرمندان و افرادی که می‌خواهید وارد آن صنعت شوید، بلکه افرادی که در آن صنعت نیستند.»
و در نهایت، جوئل کرافورد، کارگردان «Forgotten Island» از DreamWorks Animation و دریافت‌کننده جایزه تأثیر خلاقانه Variety، فیلم جدید خود را به عنوان فیلم پایانی جشنواره به نمایش گذاشت و برای یک بحث صمیمی نشست و برای بیش از ۴۰۰ نفر از شرکت‌کنندگان در این نمایش، پوسترها و کتاب‌ها را امضا کرد.
او فیلم را با بهترین دوست خود، فیلمساز فیلیپینی-آمریکایی جانوئل مرکادو، نوشت و کارگردانی کرد و آن را به عنوان نامه‌ای عاشقانه به فرهنگی که بسیار دوست دارد دید. او گفت: «با فیلیپینی-آمریکایی بودن جانوئل و همسرم فیلیپینی بودن و بزرگ شدن در فیلیپین، داستان‌هایی را که او به من می‌گفت به اشتراک می‌گذاشت و این باعث شد که احساس کنم وقت آن رسیده است که فیلیپین را جشن بگیریم.»
کراوورد، که اولین نامزدی اسکار خود را برای «Puss in Boots: The Last Wish» دریافت کرد و در بیست و پنجمین دوره «Pixels and Pencils» از Variety که در جشنواره فیلم SCAD Savannah در ۲۶ اکتبر برگزار می‌شود، شرکت خواهد کرد، به جمعی از هنرمندان مشتاق، توصیه‌های مفیدی ارائه داد. او گفت: «اجازه ندهید موفقیت دیگران شکست باشد زیرا مقایسه کردن بسیار سخت است و پذیرش ناشناخته‌ها سخت است. من فکر می‌کنم چیزی که با شما می‌ماند این است که سعی کنید تمام مردم اطراف خود و موفقیت‌هایشان را جشن بگیرید. و نگران نباشید، این به سراغ شما خواهد آمد.»
نویسنده: Clayton Davis