متن ابتدایی فیلم که اعلام می‌کند «این فیلم تحت تأثیر رویدادهای واقعی است» اولین و آخرین لحظه الهام‌بخش در «پروژه اینفلوئنسر» است، چه این شوخی عمدی باشد یا نباشد. مایک نیبروه در اولین فیلم خود، این ایده را مطرح می‌کند که فعالان این حرفه در عصر دیجیتال، طعمه یک قاتل هستند و مطمئناً آخرین فیلم ترسناکی نخواهد بود که این موضوع را مطرح می‌کند. با اشاره به اینکه از سازندگان «پروژه جادوگر بلر» (The Blair Witch Project) است - و ادواردو سانچز، یکی از کارگردانان آن فیلم، تهیه‌کننده این فیلم است - می‌توانست بدتر باشد. با این حال، علیرغم اینکه به طور دقیق از الگوی فیلمبرداری مستند که در سال 1999 ارائه شد پیروی نمی‌کند، این فیلم دقیقاً در میانه‌ی تعداد زیادی از تقلیدهای فراموش‌شدنی قرار می‌گیرد که از آن زمان تولید شده‌اند.
خواننده و شخصیت رسانه‌ای اجتماعی بریتانیایی، کیارا کینگ با عنوان «معرفی» در شرایط صحنه‌سازی‌شده، در طول یک سفر تبلیغاتی به کپنهاگ توسط یک تعقیب‌کننده مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. او، مانند فیلم، شایسته است اما تأثیر چندانی نمی‌گذارد - نه ستاره‌ای متولد می‌شود و نه حق امتیاز.
پروالوگی نشان می‌دهد که یک دختر نوجوان (رونجا هاوگه شایرپ) به بینندگان لایو استریم اعلام می‌کند که «امروز روزی است که قصد داریم وایرال شویم». او سپس دست به اقدامی افراطی می‌زند که تنها نوع غم‌انگیزی از شهرت را تضمین می‌کند. کیارا، با معرفی خود به عنوان یک عاشق زندگی شاداب، ویدئوی بوسیدن وایرالی (که ما آن را نمی‌بینیم) ظاهراً باعث شهرت آنلاین او با 50 میلیون بازدید شده است. این امر باعث شد تا او یک مدیر، آلیس (جازمین سامر)، همراه با معاملات سودآور با محصولات و اکنون دعوتی برای بازدید از پایتخت دانمارک به عنوان بخشی از یک کمپین گردشگری دریافت کند. در ازای آن، او ویدیوهای معمولی خود را در حین خرید، گشت و گذار، رفتن به کلاب، نمونه‌برداری از رستوران‌های منتخب و غیره منتشر خواهد کرد. او همچنین یک گروه مستند محلی خواهد داشت که هر حرکت او را فیلمبرداری می‌کند، که پرسنل اصلی آن فیلمبردار، مایک (با بازی کارگردان نیبروه) و دستیار جوان‌تر، ویکتور (لوکا استورم) هستند.
همه اینها بی‌خطر به نظر می‌رسد، از جمله کیارا. آلیس به او می‌گوید: «طرفداران شما دوست دارند شما خودتان باشید». اما در یک زمینه دراماتیک، شخصیت او به عنوان یک زن جوان معمولی و خوش‌اخلاق که دائماً در تعطیلات است، قهرمانان جذابی ایجاد نمی‌کند. البته، خطر به زودی ظاهر می‌شود تا پایان بی‌پایان پوشیدن لباس‌های جدید و ژست گرفتن در مقابل بناهای تاریخی را خراب کند. یک حساب کاربری مرموز با نام «King Slayer» که عکس پروفایل آن ماسکی ترسناک است، شروع به ارسال تهدیدهای گرافیکی می‌کند که اگر او «از صحبت کردن آنلاین دست نکشد» چه کاری با او خواهد کرد. سپس مشخص می‌شود که او در مکان‌های عمومی او را تعقیب می‌کند، عکس‌ها و کلیپ‌های ویدیویی از برنامه اخیر او را برای اثبات آن بارگذاری می‌کند. اوضاع به زودی بدتر می‌شود و نیاز به اطلاع پلیس و استخدام یک متخصص امنیتی سابق نظامی (اوس کارلسون) دارد.
با این حال، علیرغم اینکه کیارا اغلب می‌ترسد و خدمه به نظر می‌رسند نگران هستند، به نحوی روزها می‌گذرد و او هرگز فکر نمی‌کند: «باید از اینجا دور شوم». وقتی توسط یک فرد با ماسک تعقیب می‌شوید، چه کاری باید انجام دهید جز اینکه در یک کلاب شبانه که نیمی از حاضران ماسک‌های براق دارند برقصید؟ تعداد دنبال‌کنندگان او هر زمان که بترسد افزایش می‌یابد. بنابراین حتی با افزایش خطر، او از «خانه‌های تسخیر شده» بازدید می‌کند که در آن چیزی در نهایت باعث می‌شود او در راهروهای تاریک بدود و فریاد بزند. به طور طبیعی، اوج داستان در یک انبار بزرگ و خالی رخ می‌دهد که او و همکاران باقیمانده‌اش به آنجا کشانده شده‌اند. چه چیزی می‌تواند اشتباه شود؟
این یک ادای احترام به کینگ و نیبروه است که این سناریوی فزاینده‌ای غیرقابل باور (که توسط کارگردان و دو نفر دیگر نوشته شده است) باعث نمی‌شود که فریادهای وحشتناکی سر داده شود. با این حال، این کمی احمقانه است. و خطرات چندان زیاد نیستند - در حالی که دوست‌داشتنی است، این اینفلوئنسر همدلی زیادی از سوی بینندگان ایجاد نمی‌کند. اگر او بمیرد، آیا درد از دست دادن تأییدیه‌ها توسط برندهای مد سطح متوسط تا بالا احساس می‌شود؟ وقتی در نهایت نقاب از چهره او برداشته می‌شود، فرد یک سخنرانی بزرگ در مورد تأثیر مخرب اینفلوئنسرها بر ذهن‌های ساده‌لوح می‌کند. اما شما حتماً این را قبلاً شنیده‌اید، حداقل با وزن بیشتری در مستند افشاگر فعلی ضد رسانه‌های اجتماعی «توجه شما لطفا».
خوشبختانه «پروژه» تماماً فیلمبرداری شبه مستند نیست، با برخی از تصاویر دانیل پارمو که از دیدگاه دانای کل در تمام صفحه نمایش داده می‌شوند. در غیر این صورت، ما فرمت‌های متنوعی داریم که منعکس‌کننده رسانه‌های مختلفی است که رنج‌های کیارا در آن ثبت و/یا منتشر می‌شود.
به جز چند جامپ اسکر ترسناک قابل تحمل، فیلم چندان ترسناک نیست، که بخشی از تقصیر آن را باید به گردن DJ White Shadow گذاشت - که به عنوان ناظر موسیقی و (با MFR) آهنگساز، تعلیق را با آهنگ‌های رقص زیادی کاهش می‌دهد، سپس با موسیقی متن تریلر معمولی. آهنگی توسط کینگ با عنوان «Bubble Gum» در پایان فیلم اجرا می‌شود که شاید انتخاب نامناسبی برای فیلمی باشد که در نهایت احساسی جز این نمی‌کند.
توسط: دنیس هاروی