در میان حواسپرتیهایی از قبیل هایپرکارهای طراحی شده توسط Adrian Newey تا گزارشهای ناامیدکننده در صفحات تجاری و مفاهیم آفرود نظامی (آیا Dreadnought را دیدهاید؟)، به راحتی میتوان Aston Martin DB12 را فراموش کرد.
DB12 به ندرت به اندازه Vantage سطح پایه دیده میشود و به اندازه Vanquish با موتور V12 "خاص" نیست، در بسیاری از راهها این خودرو بهترین نماینده سازنده خود است. این مدلی است که با توجه به گستردگیاش، در یک تست گروهی جذاب در برابر رقبایی مانند Porsche 911 Turbo S، Maserati Granturismo Trofeo و Ferrari Amalfi بینظیر قرار میگیرد. شاید بخواهید Bentley Continental GT و یک نسخه میوهای از AMG GT را نیز دعوت کنید.
این تست گروهی - که بهتر است آن را نبرد سلطنتی بنامیم - اکنون جذابتر شده است، زیرا یک مشتق S وجود دارد که هدف آن تیزتر کردن DB12، سه سال پس از عرضه اولیه است. قدرت افزایش مییابد، تعلیق نه تنها برای کنترل نزدیکتر بدنه، بلکه برای کیفیت سواری بهتر در سرعتهای پایین نیز تنظیم میشود و تغییرات جزئی گفته میشود که همه چیز را از حس فرمان تا میرایی انحراف بهبود میبخشد. نسخه S در کنار خودروی معمولی وجود خواهد داشت و یک افزودنی به این محدوده است که به دلیل اینکه آخرین باری که Aston Martin این رویکرد را برای یک GT ارشد انجام داد، DBS Superleggera بسیار خوب را به DBS 770 Ultimate واقعاً فوقالعاده تبدیل کرد، ارزش هیجانانگیز شدن را دارد.
از نظر نسبشناسی، اگر به عقبتر نگاه کنید، Aston سابقه مدلهای سریعتری با نشانهای 'S' را دارد که از DB3 S در سال 1953 آغاز میشود. با این حال، هرگز از آنها به طور گسترده یا مداوم مانند اکنون استفاده نکرده است. نسخه S از Vanquish نسل اول در دهه 2000 در واقع یک فیسلیفت بود. دلیلی برای اینکه نمایندگیها با مالکان Vanquish تماس بگیرند و از آنها دعوت کنند تا مبلغ دیگری پنج یا شش رقمی را خرج کنند. پسوند S بیشتر شبیه به آن چیزی است که از این پس استفاده خواهد شد - فقط با Vantage در سال 2011 - به عنوان یک افزودنی به این محدوده و گسترش قلمرویی که این خودروها در نهایت میتوانند آن را پوشش دهند، نه به عنوان یک بهروزرسانی میاندورهای.
اکنون باید یاد بگیریم که آیا DB12 S توجیه جایگاه خود را دارد و در اکوسیستم GT کجا قرار میگیرد.