در کنسرت شب گذشته در لندن به مناسبت بیست سالگی آلبوم «Back to Black»، جوهره‌ی آمی واینهاوس در همه جا احساس می‌شد. جمعیت مشتاقی که بیرون محل برگزاری کنسرت صف کشیده بودند، پر از آرایش چشم گربه‌ای، طرح‌های پلنگی، موهای حجیم و دود سیگار بود؛ هیچ بخار ویپی در آنجا دیده نمی‌شد. حتی خود سالن — Roundhouse در Camden، محله‌ای که واینهاوس دوست داشت و آخرین بار قبل از مرگ غم‌انگیزش در سن 27 سالگی در آنجا اجرا کرد — برای این مناسبت تزئین شده بود، با پرده‌های مخملی قرمز و آباژورهای حاشیه‌دار.
مارک رونسون، که تهیه‌کننده آلبوم مهم سال 2006 واینهاوس در کنار سالام ریمی بود، به مخاطبان گفت: «من فقط Camden را از دریچه‌ی چشم آمی می‌شناسم، بنابراین ما اینجا هستیم — ما الان در خانه‌ی آمی هستیم.» و ادامه داد: «می‌دانم که همه‌ی شما به خاطر علاقه‌ی فراوانتان به آمی و موسیقی‌اش اینجا هستید، و ما مفتخریم که با شما در این جشن بزرگداشت او سهیم باشیم.»
مخاطبان از نسل‌های مختلف بودند — کسانی که به اندازه‌ی کافی پیر بودند تا واینهاوس را در حال اجرای «Back to Black» 20 سال پیش ببینند، و کسانی که در آن زمان کودک بودند یا حتی متولد نشده بودند. فراتر از علاقه‌ی مشترک به این خواننده، به نظر می‌رسید جذابیت اصلی، شنیدن این آهنگ‌ها — از آهنگ اصلی گرفته تا «Rehab» و «Tears Dry on Their Own» — به صورت زنده باشد، فرصتی برای گم شدن در موسیقی واینهاوس در محله‌ای که او بیشتر از همه دوست داشت.
کمک کرد که رونسون و ریمی یک ترکیب قدرتمند و تماماً زنانه برای ادای احترام جمع‌آوری کرده بودند، با همراهی گروه آمی واینهاوس (بسیاری از آن‌ها قبلاً با این خواننده همکاری کرده بودند). با 11 هنرمند بی‌نظیر — یکی برای هر آهنگ در آلبوم — این نمایش نه تنها با اجرای درست آهنگ‌های واینهاوس به او ادای احترام کرد، بلکه نشان داد که ترانه‌سرایی او چقدر بی‌زمان و شگفت‌انگیز است.
Corinne Bailey Rae، که ارتباط شخصی با واینهاوس دارد و هر دو در اوایل دهه 2000 در صحنه‌ی موسیقی لندن ظهور کردند، شب را با اجرای پرشوری از «Back to Black» همراه با رونسون در پیانو آغاز کرد. اگرچه نمایش به دلیل توقف‌ها و شروع‌های تلویزیون — کنسرت برای پخش در BBC با اجرای Jo Whiley ضبط می‌شد — کمی طول کشید تا شروع شود، Sasha Keable با کمی لحن و خشونت واینهاوس آهنگ «Just Friends» را اجرا کرد و Nia Smith، اگرچه کمی عصبی بود، جمعیت را به همراهی در «Tears Dry on Their Own» وادار کرد.
Skye Newman، که از طریق TikTok به شهرت رسید، یکی از برجسته‌ترین اجراکنندگان شب بود و با صدای بم و دلنشین خود، اجرای «Addicted» را به شکلی روح‌بخش و بازیگوش ارائه کرد، که کاملاً با صدای او مطابقت داشت. اگرچه این هنرمند 22 ساله زمانی که «Back to Black» منتشر شد، هنوز کودک بود، Newman به Whiley در یک مصاحبه‌ی روی صحنه گفت که واینهاوس الهام‌بخش بزرگی برای او بوده است.
Newman گفت: «او کسی است که باعث شده احساس کنم دیده و شنیده می‌شوم، به خصوص در این فضا، که بسیاری از افراد از موقعیت بالاتری می‌آیند. و من اینطور نیستم.» و ادامه داد: «بنابراین، پیدا کردن افرادی که به من احساس می‌کنند می‌توانم این کار را انجام دهم، دشوار است، و او این کار را کرد.»
سپس Yebba با یک نسخه‌ی ساده‌شده از «Love Is a Losing Game» — صدایش بر روی پیچیدگی‌های واینهاوس می‌لغزید — همراه با رونسون در گیتار، جمعیت را مسحور کرد. رونسون قبل از اجرا به جمعیت گفت که وقتی واینهاوس برای اولین بار این آهنگ را برایش آورد، او نمی‌دانست چگونه آن را بنوازد.
رونسون گفت: «مهارت موسیقی آمی، او مانند یک هیولا بود، و من می‌خواهم همه‌ی شما بدانید که او واقعاً یک هنرمند بی‌نظیر بود.» و ادامه داد: «آکوردها آنقدر پیچیده و جاز بودند که من گفتم: ‘بابا، تو فقط این آهنگ را بنواز. من حتی نمی‌دانم الان چه کار می‌کنم.’ بنابراین او این کار را کرد … ما قصد داریم آن را همانطور که آمی برای اولین بار برای من نواخت، بنوازیم، و من سعی می‌کنم برای اولین بار در زندگی‌ام این آکوردهای پیچیده و جاز را بنوازم.»
مخاطبان با خوشحالی در آهنگ «Me & Mr. Jones» به همراه Terri Walker و «You Know I’m No Good» به همراه Leanne La Havas همخوانی کردند — که نمایش را به نوعی کارائوکه جمعی تبدیل کرد — قبل از اینکه Baby Rose با صدای عمیق و منحصربه‌فرد خود، یک اجرای به‌یادماندنی از «Wake Up Alone» ارائه دهد و قدرت جورجا اسمیت کاملاً با «Some Unholy War» مطابقت داشت.
یکی دیگر از نکات برجسته با حضور گروه R&B سه نفره‌ی FLO بود که «He Can Only Hold Her» را به سبک گروه دخترانه‌ی دهه 60 مانند Ronettes اجرا کردند. همگی در یک دسته‌ی دوتایی آلوئه‌ای رنگ پوشیده بودند، هماهنگی و حرکات رقص هماهنگ آن‌ها ادای احترامی به علاقه‌ی واینهاوس به آن دوران بود و در عین حال حیات جدیدی به این آهنگ بخشید.
رونسون سپس جسی رییز را برای آهنگ پایانی شب معرفی کرد: سرود سرکش واینهاوس «Rehab». رونسون گفت: «او این خشونت را در صدایش دارد و یادآور آمی است، به شکلی که می‌نویسد — بسیار خام و بدون هیچگونه اغراق.» و ادامه داد: «به همین دلیل من جسی رییز را برای اجرای این آهنگ انتخاب کردم.»
او ناامید نکرد، انرژی سالن را به اوج رساند و در حالی که روی صحنه با یک لباس قرمز براق می‌رقصید، به پرش و تکان دادن به ریتم ادامه داد. همراه با آوازهای بی‌نقص، رییز سبک اجرای آتشین — و گاهی اوقات غیرقابل پیش‌بینی — واینهاوس را به تصویر کشید، موهای وحشی خود را به ریتم تکان می‌داد و در تکرار آهنگ، «نه، نه، نه!» بالا و پایین می‌پرید.
اما این همه ماجرا نبود — با فروکش کردن تشویق‌ها برای رییز، رونسون تمام خوانندگان را به صحنه بازگرداند تا آهنگی را اجرا کنند که در «Back to Black» وجود نداشت، اما به طور مترادف با واینهاوس شده بود. رونسون فریاد زد: «این ‘Valerie’ است!» و با شروع درام‌های امضای آهنگ، اجرا آغاز شد.
هر خواننده نوبتی به میکروفون رفت، اگرچه صدای آن‌ها به سختی بر صدای همخوانی جمعیت شنیده می‌شد. این یک پایان شاد برای شب بود، که بر روی جامعه و هنرمندانی که واینهاوس با هنر خود به آن‌ها الهام بخشیده است، تمرکز داشت.
رونسون در حالی که لبخندی بر لب داشت، همراه با موسیقی دست زد. همانطور که او در ابتدای شب گفته بود: «باور نمی‌کنم که توانستم در ساخت این آلبوم سهیم باشم … می‌فهمم که این آلبوم چقدر برای مردم مهم است.»
نوشته شده توسط: Ellise Shafer