آبله گوسفند یک بیماری ویروسی بسیار مسری و اغلب کشنده است که در قرن بیستم از بسیاری از دامهای اروپایی ریشهکن شد. با این حال، هنوز هم شیوعهای منطقهای گاه به گاه وجود دارد، مانند شیوعی که سال گذشته در یونان بسیاری از گلههای گوسفند را درگیر کرد. برای بازسازی نحوه تکامل این ویروس در طول 3500 سال گذشته، دانشمندان DNA آبله گوسفند را که در پوست حیوانات مورد استفاده برای پوستپرگامان (parchment) بسیاری از دستنوشتههای قرون وسطایی حفظ شده بود، استخراج و توالییابی کردند. یافتههای آنها در مقالهای جدید در مجله Science Advances منتشر شد.
لوئیس الهوت، دانشجوی دکتری دانشگاه کالج دوبلین، که یکی از نویسندگان این تحقیق است، گفت: «ثبت DNA باستانی پاتوژنها درک ما از بیماریهای عفونی در گذشته را به طور کامل تغییر داده است و در اینجا نشان میدهیم که پوستپرگامان نیز میتواند DNA پاتوژنهای حیوانی را حفظ کند. این احتمال وجود دارد که آرشیوها و کتابخانههای سراسر جهان نیز حاوی ردپای ژنتیکی شیوع بیماریها در حیوانات در گذشته باشند.» او افزود: «این ژنومها به ما کمک میکنند تا درک کنیم که این پاتوژنها چگونه تکامل یافتهاند و چگونه بر جوامع گذشته تأثیر گذاشتهاند - مانند ویروس آبله گوسفند که نشان دادهایم حداقل به مدت سه و نیم هزار سال گلههای گوسفند اوراسیا را تحت تأثیر قرار داده است.»
بر اساس گفته نویسندگان، قدیمیترین شواهد مکتوب از عفونت آبله گوسفند به قرن اول میلادی باز میگردد، زمانی که گزارشهای رومی شیوع ضایعات پوستی («پوستولها») در حیوانات را توصیف میکرد. در قرون وسطی، اشارههای مکرر به شیوعهای مرگبار «خالها» یا «واریولا» در گوسفندان در متون کشاورزی و اسناد حسابداری مختلف در فرانسه، اسپانیا و انگلستان وجود دارد. به نظر میرسد که شیوع بیماری در قرن هفدهم در فرانسه کاهش یافته است، اگرچه شیوعهای مکرر در قرنهای هجدهم و نوزدهم دوباره ظاهر شد و اغلب با نرخ مرگ و میر بالایی در گلهها همراه بود. بریتانیای کبیر تا سال 1847 شاهد بازگشت آبله گوسفند نبود.