تصمیمFIAPF برای رسمی‌سازی وضعیت A-لیست با نام‌گذاری توکیو در میان 17 جشنواره معین‌شده، به گفته کارگردان هیأت داوری رقابتی، احتمالاً تأثیری بر رویداد تغییر نمی‌دهد.
کارگردان استرالیایی رولف دی هر، کارگردان فیلم‌های “بد بوی بوبی” و “ده قایق”، در کنفرانس مطبوعاتی هیأت داوری جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو در روز سه‌شنبه از او پرسید که این طبقه‌بندی اهمیت دارد یا یک سیستم اضافی است.
“من فکر می‌کنم توکیو همیشه یکی از آن جشنواره‌هایی بوده که بیشتر افراد شرکت‌کننده در جشنواره‌ها به آن توجه می‌کنند. توکیو به طور موثر یک جشنواره A بوده است. و بنابراین در این sentido، فکر نمی‌کنم تغییر زیادی ایجاد کند،” دی هر گفت.
او به این نکته نیز اشاره کرد که این طبقه‌بندی به نظر می‌رسد که وزن بیشتری در تعیین کیفیت فیلم‌هایی که یک جشنواره می‌تواند به دست آورد دارد. “و بنابراین در این sentido، ممکن است این کمک کند که آن‌ها حالا دوباره به عنوان A رسمی شده‌اند، اما فکر نمی‌کنم که جشنواره را زیاد تغییر دهد،” دی هر گفت.
در ماه مارس،FIAPF، فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های تولیدکنندگان فیلم، سیستم اعطای اعتبار چهارگانه خود را با یک لیست یکپارچه جایگزین کرد و 17 جشنواره را به عنوان A-لیست معین کرد، اصطلاحی که صنعت از مدت‌ها پیش به طور غیررسمی استفاده می‌کرد. این جشنواره‌ها شامل کن، برلین، ونیز، تورنتو، بوسان، شانگهای، قاهره و توکیو هستند. بوسان و تورنتو برای اولین بار در این لیست قرار گرفتند.
تولیدکننده کره‌ای اوه یونگوان، بنیان‌گذار شرکت تولیدی Bom Film (“پادشاه کثیف”، “داستان دو خواهر”، “زندگی شیرین و تلخ”)، گفت که پاسخ دی هر به این موضوع پاسخگو بوده و او “یک فرد جشنواره‌ای نیست.”
“بنابراین نمی‌دانم که A-لیست یا نه چیست. بنابراین ممکن است که احتمالاً A-لیست به معنای خوب باشد، بنابراین ما به جشنواره نمی‌رویم به دلیل A-لیست یا نه. ما فقط به دیدن فیلم و لذت بردن از احساس، احساس جشنواره‌ای، می‌رویم” اوه گفت.
پرسیده توسط خبرنگار، که امیدوار بود کسی سیستمی که برخی از جشنواره‌ها را بالاتر از دیگران قرار می‌دهد، فریاد بزند، دی هر کلمه‌ای نهایی داد: “برای برخی از افراد بسیار مهم است و برای برخی دیگر اصلاً مهم نیست. و این باید باشد.”
بقیه هیأت داوری، بازیگر ژاپنی واتانابه ماکیکو (“م/دیگر”، “نور آشکار”، “وایکا توکیو”)، تولیدکننده آلکس لو از سیینای که در نیویورک و توکیو مستقر است و اعتبارهایش شامل برنده جایزه طلایی جشنواره ونیز جیم جاروش “پدر مادر خواهر برادر” است و رنگ‌پرداز توکیویی یوف مور (“طعم چیزها”، “گردش بزرگ”)، در این سوال نظر ندادند. این پنل پنج‌نفره از 15 عنوان رقابتی انتخاب می‌کند. جشنواره تا 4 نوامبر ادامه دارد.
دی هر همچنین در مورد آینده همکاری‌های تولید مشترک استرالیا-ژاپن سوال شد. “هیچ معنا ندارد که یک فیلم ژاپنی در استرالیا فیلمبرداری کند، هیچ معنا ندارد که یک فیلم استرالیایی در ژاپن فیلمبرداری کند. اروپا در همکاری‌های تولید مشترک فقط بر اساس اساس مالی بسیار خوب است، واقعاً. استرالیا در این زمینه خیلی خوب نیست،” او گفت. همکاری‌های تولید مشترک بر اساس “یک داستان طبیعی که بعضی چیزها نیاز به فیلمبرداری در ژاپن دارند، بعضی چیزها نیاز به فیلمبرداری در استرالیا دارند” همیشه ممکن است باشند، او افزود، “اگر دستنوشت‌ها بیایند و اگر درست باشند.”
لو، که فیلم “در سر یا دم؟” در سال گذشته در توکیو برنده بهترین کارگردان شد، گفت که تولیدکنندگان در اروپا، ایالات متحده و سایر مکان‌ها “به طور فزاینده به فرصت‌های همکاری‌های تولید مشترک جستجو می‌کنند”، بخش عمده به دلیل فقدان حمایت دولتی.
دی هر در مورد اینکه چگونه هیأت داوری تقسیم شده به یک برنده برسد، گفت که پاسخ به این بستگی دارد. “من با چهار نفر دیگر بسیار معقول هستم و مطمئنم که می‌توانیم راهی پیدا کنیم که در نهایت با یک فیلم کم‌ارزش و کم‌اهمیت مواجه نشویم، بلکه یک فیلم واقعاً جالب که شاید برخی از ما آن را دوست نداشته باشیم،” او گفت.
اوه، داور توکیو برای دومین بار، به یاد آورد که یک بار برای یک فیلم به مدت هفت ساعت دفاع کرد. “بقیه اعضای هیأت داوری از من متنفر بودند،” اوه گفت، و اینکه امیدوار بود که این بار نیازی به دفاع برای هفت ساعت از دی هر نداشته باشد.
By: Naman Ramachandran