شرکت DR Sales مستقر در کپنهاگ، توزیع‌کننده بین‌المللی مستند “آقای هیچ‌کس در برابر پوتین” و برنده Sundance “نوع جدیدی از وحشی‌گری”، حقوق فیلم “خانه‌ی پدر” با بازی دیوید دنچیک (“وقتی زمان به پایان برسد”، “مرد چوب‌کشی”) و ترینه دیرخوم (“زن دانمارکی”، “ملکه قلب‌ها”) را به دست آورد.
فیلم “خانه‌ی پدر” در بخش مسابقه مستند بین‌المللی جشنواره Tallinn Black Nights و بخش Signed جشنواره IDFA پذیرفته شده است و به بررسی دستکاری در یک فرقه مذهبی می‌پردازد.
این فیلم به کارگردانی مشترک آندراس کوفود (“لئوناردوی گمشده”، “موسیقی برای کبوتران سیاه”)، اوا مولواد (“دشمنان شادی”، “زندگی خوب”) و تدوینگر، آدم نیلسن (“تحقیق”، “اتاق نامه”) ساخته شده است.
کیم کریستیانسن، تهیه‌کننده اجرایی DR Sales گفت: “ما برای مدت طولانی از این پروژه هیجان‌زده بودیم. هنگامی که اولین نسخه را دیدیم، همه ما از قدرت و اصالت فیلم شگفت‌زده شدیم.”
فیلم “خانه‌ی پدر” (“Faderhuset”) ترکیبی منحصربه‌فرد از داستان‌پردازی، مستند و فیلم‌برداری است که به بررسی دستکاری، سوء استفاده و خشونت در فرقه مسیحی رادیکال دانمارکی Faderhuset می‌پردازد. سه عضو سابق در حال افشای عملکرد درونی این فرقه منحل شده هستند که در آن گزارش شده است، غسل تعمید، صحبت با زبان‌های دیگر و مسیحیت تندروانه بخشی از زندگی روزمره بوده است.
لحظات مهم در زندگی این سه شخصیت در داخل این فرقه بسته، با استفاده از بازیگران حرفه‌ای بازسازی شده است، تحت نظارت اعضای سابق.
در یک تمرین متا، دیرخوم نقش رهبر کاریزماتیک روت اونسن (که اکنون روت کریستیانسن نام دارد) را بازی می‌کند که از دهه 1990 تا زمان بسته شدن رسمی این فرقه در سال 2013 به آن رهبری می‌کرد. دنچیک نقش جری، یکی از اعضای سابق را بازی می‌کند و لورا کرونبورگ کیه‌ر (“مرد خوش‌شانس”، “وقتی خورشید می‌تابد”) نقش کامیلا را بازی می‌کند که پس از هفت سال در Father’s House، آن را ترک کرد و سازمان غیردولتی InsideOut را برای کمک به افراد برای ترک جوامع فرقه‌گرا ایجاد کرد.
مولواد به Variety گفت که نقطه شروع فیلم کتابی نوشته شده توسط عضو سابق کامیلا لوئیز جانسون بود که علاقه او را به “فرقه‌ها، پویایی‌های گروهی و این که چرا مردم در دنیای آزاد، به دنبال تعلق خاطر هستند” برانگیخت، تا جایی که زندگی خود را به خطر می‌اندازند.
مولواد به عنوان “دروازه‌بان مهم” در طول فرآیند فیلم‌برداری، به سایر اعضای سابق فرقه متصل شد که “تجربیات خود را به سخاوت” به اشتراک گذاشتند و به نوشتن فیلم‌نامه کمک کردند.
برای جلوگیری از “فرآیند طولانی و خسته‌کننده کارگردانی مستند”، مولواد کوفود را به این ایده دعوت کرد، پس از اینکه مفهوم ترکیبی فیلم در جای خود قرار گرفت.
کوفود گفت: “من این رویکرد را بسیار اصیل و بازیگوشانه یافتم و این فرصت را به من داد تا به روشی جدید کار کنم.”
نیلسن که قبلاً مستند برنده کارلووی واری مولواد “زندگی خوب” و فیلم تحسین‌شده کوفود “The Arms Drop” را تدوین کرده بود، به این پروژه پیوست و از اولین تجربه کارگردانی خود لذت برد. او گفت: “در اصل من فرش “مرد بزرگ” بودم - کسی که اتاق را به هم متصل می‌کند.” و افزود: “این قطعاً طعم کارگردانی را به من چشاند.”
هنگامی که از کارگردانان در مورد انتخاب ترکیب داستان‌پردازی و مستند پرسیده شد، آن‌ها گفتند: “ما بیشتر به داستان‌های عجیب و غریب درونی خانه‌ی پدر علاقه‌مند بودیم. با این حال، از آنجایی که هیچ فیلمی از آن لحظات وجود نداشت، نمی‌خواستیم به یک مستند سنتی مبتنی بر مصاحبه تکیه کنیم. در عین حال، نمی‌خواستیم یک فیلم داستانی استاندارد بسازیم که تجربیات واقعی انسان را در یک طرح سفت و سخت قرار دهد. ما می‌خواستیم بهترین هر دو دنیا را داشته باشیم.”
نیلسن به عنوان تدوینگر از کار خود در “اختراع دکتر ناکاماتسو” اثر کاسپار آستروپ الهام گرفت، که در آن مخترع ژاپنی عجیب و غریب می‌خواست لحظه‌ای از دوران کودکی خود را بازسازی کند و آن را با بازیگران خود کارگردانی کند. آن‌ها گفتند: “این بسیار خنده‌دار و سورئال بود و این رویکرد لایه‌لایه متا در ذهن او ماند.” آن‌ها همچنین از یک فرم ترکیبی مشابه در “چهار دختر” اثر کاوثر بن هاریه الهام گرفتند.
آن‌ها ادامه دادند: “ما متوجه شدیم که این رویکرد می‌تواند روایت ما را باز کند، بنابراین تصمیم گرفتیم آن را آزمایش کنیم.” آن‌ها روش خود را تشریح کردند: “ما یک آزمایش با بازیگران Trine Dyrholm و Laura Kronborg Kjær در تعامل با عضو سابق واقعی Camilla Johnson انجام دادیم. پویایی بین کامیلا و بازیگران الکتریکی بود، اما این آزمایش همچنین چیزی عمیق‌تر را آشکار کرد: این یک راه قدرتمند برای آشکار کردن چگونگی دستکاری واقعیت هنگام ساخت فیلم بود، چه داستان یا مستند. با کنار گذاشتن پرده از فرآیند خود، سبک ترکیبی به ما اجازه داد تا از یک جدول زمانی خطی رها شویم و به جای آن فیلم را بر اساس یک ساختار صرفاً احساسی و روانشناختی بسازیم.”
فیلم‌نامه به صورت مشترک در مراحل مختلف نوشته شد و کارگردانان مواد داستانی خود را با صحنه‌هایی که اعضای سابق فرقه با جزئیات توصیف کرده بودند، تطبیق دادند، در حالی که بازیگران مجبور بودند زبان [مذهبی] جدیدی را یاد بگیرند، “جایی که خدا، شیطان، ستایش، فرشتگان و غیره فضای غالب را به خود اختصاص می‌دهند.”
مواد غنی و دیوانه‌وار
فیلم‌سازان گفتند: “ماده‌ای که به دست آوردیم غنی و دیوانه‌وار بود” و تصمیم گرفتند “به دنبال معماها در صحنه‌ها باشند، لحظاتی که اعضای سابق مجبور بودند خود را فدا کنند تا اعتماد رهبر یا گروه را جلب کنند، لحظاتی از اصطکاک و شک وجودی.”
هنگامی که از دیدگاه شخصی خود در مورد خانه‌ی پدر پرسیده شد، مولواد، کوفود و نیلسن گفتند: “صادقانه بگویم، خانه‌ی پدر از نظر اساسی بدتر از فرقه‌ها یا فرقه‌های مذهبی بسیاری در طول تاریخ نیست. آنچه واقعاً ما را نترساند، خود گروه نبود، بلکه حد و مرزهایی بود که ما به عنوان انسان‌ها در جستجوی ناامیدانه برای عشق، پذیرش و احساس تعلق، به آنجا رفتیم.”
آن‌ها ادامه دادند: “آرامش‌بخش است که به صفحه نمایش نگاه کنیم و فکر کنیم، ‘این هرگز برای من اتفاق نمی‌افتد.’ اما واقعیت این است که بیشتر ما خود را در موقعیت‌هایی قرار داده‌ایم - چه در روابط، مشاغل یا دایره‌های اجتماعی - که در آن مرزها زیر پا گذاشته شده‌اند و ما بسیار فراتر از حس درست و غلط خود رفته‌ایم.”
در نهایت، این سه‌گانه امیدوارند که فیلم آن‌ها “گفتگویی را در مورد رفتار دستکاری‌آمیز” آغاز کند و “مردم را تشویق کند تا بیشتر به حس درونی خود گوش دهند. این حس به همین دلیل وجود دارد.” آن‌ها گفتند: “در پایان، شما می‌توانید با سر مردم بازی کنید، آن‌ها را فریب دهید، اما نمی‌توانید با شهود آن‌ها بازی کنید. این چیزی است که ما می‌خواهیم [مخاطب] با خود ببرد - اعتماد به صدای درونی خود.”
فیلم “خانه‌ی پدر” (90 دقیقه) یا دو قسمتی توسط پرنیل رز گرونکیه‌ر و مالت کوخ برای Danish Documentary و پخش‌کننده‌های عمومی Nordic DR، NRK و SVT تهیه شده است. اکران دانمارک توسط Camera Film در 19 نوامبر برنامه‌ریزی شده است.
نوشته: Annika Pham