نسخه بازسازی شده The Witcher 3: بازگشتی به دنیایی که هرگز فراموش نمی‌شود

گذشته کشوری بیگانه است و آن‌ها آنجا کارها را متفاوت انجام می‌دهند. حداقل، این‌گونه توضیح می‌دهم که چرا PC Gamer سابق، Metal Gear Solid 5 را برای بازی سال 2015 انتخاب کرد. قصد بی‌احترامی به MGS5 را ندارم—بازی‌ای که چندین صد ساعت صرف کردم تا تمام دستاوردهای آن را به دست آورم، فقط برای اینکه بهانه‌ای برای بازی بیشتر داشته باشم—اما به طور شخصی؟ هیچ چیز The Witcher 3 را از جایگاه برترین موفقیت سال 2015 پایین نمی‌آورد.

و اکنون CDPR کل آن را با قلم‌موی ظریفی مرور کرده و آن را به وفاداری قرن بیست و یکم ارتقا داده است. ممکن است بگویید: 'آیا این اتفاق چند سال پیش نیفتاد؟' خواننده بیچاره، این فقط یک به‌روزرسانی نسل بعدی بود. اکنون زمان The Witcher 3: Wild Hunt – Remastered است.

البته بحث‌هایی وجود دارد، که نباید کسی را شگفت‌زده کند. آیا پیشرفت‌های گرافیکی خوب هستند؟ آیا بد هستند؟ آیا قلب زیبایی‌شناختی تپنده The Witcher 3 را از سینه می‌درند و آن را به خاک می‌اندازند؟ من اغراق نمی‌کنم. مردم واقعاً دارند این‌طور صحبت می‌کنند. به آن‌ها توجه نکنید. ظاهر آن عالی است. در طول بازی، مرتباً خود را می‌یابم که فقط برای تماشای آسمان غروب خورشید یا نحوه لغزش ذرات نور لطیف از طریق ریش Geralt متوقف می‌کنم. در واقع، من این کار دوم را نمی‌کنم. در مقاله نیاورید که من این کار را می‌کنم.

به نوعی، برخی از دنیاهای بازی به خانه تبدیل می‌شوند. آن‌ها به فضاهای واقعی تبدیل می‌شوند، در ذهن شما تثبیت شده‌اند، درست مانند مکان‌هایی از گذشته شما. The Witcher 3 برای من همین است: میدان‌های نبرد آن؛ شهر اصلی آن؛ و Skellige تمیز و یخی، که در اواخر بازی مانند یک جلسه درمان پس از اینکه ساعت‌ها شما را با دو منطقه اول سرکوب کرده است، می‌رسد. بازگشت به آن مانند، خب، بازگشت است—قدم زدن در خیابان‌هایی که متعلق به شما بودند به عنوان کسی جوان‌تر، نگاه کردن به گوشه‌های بی‌نام و نشان و تکه‌های پیاده‌رو و به یاد آوردن اسطوره‌ها و افسانه‌های خاص و شخصی که در آن دوران مرده در آنجا اتفاق افتاده است.

و البته، ظاهر آن عالی است. بهتر از قبل، که به این معنی است که به همان خوبی که به یاد دارید. بنابراین The Witcher 3 Remastered نه تنها مانند بازگشت به خانه است، بلکه مانند بازگشت به خانه و یافتن کسی است که در غیاب شما، وارد شده و هوا را باز کرده، گرد و غبار را پاک کرده و مبلمان را دوباره روکش کرده است. اضافات کوچک نیز وجود دارد—ویژگی‌ها و مکانیک‌های جدید کوچک برای هموار کردن راه شما در دنیای بازی.

برای مثال، اکنون می‌توانید تمام اهداف بی‌شماری که در نقشه جهان دارید را ببینید و با فشردن یک دکمه روی گیم‌پد، درست در همان‌جا بین اهداف متمرکز (و اهداف) جابجا شوید. HUD کمتر شلوغ است و یک فید غارت به شما می‌گوید چه چیزهایی را برداشته‌اید یا به شما داده شده است، که برای مأموریت‌های بی‌شماری که با کسی به پایان می‌رسد که به شما می‌گوید 'اینجا، این را بگیر'، بدون اینکه به شما بگوید 'این' چیست، بسیار خوب است.

تغییراتی در گیم‌پلی بازی نیز ایجاد شده است. کمی دستکاری برای از بین بردن برخی از مشکلات قدیمی. ممکن است این برای برخی افراد بسیار قابل توجه باشد، اما اعتراف می‌کنم که برای من اینطور نیست. اگر 11 سال پیش The Witcher 3 را راه‌اندازی کردید و از احساس گیم‌پلی و پرتاب علائم آن متنفر شدید، فکر نمی‌کنم در اینجا به یک تغییر ناگهانی برسید. این چیز بدی نیست. من ناراحت می‌شوم اگر The Witcher 3 دیگر مانند The Witcher 3 احساس نشود، اما فکر می‌کنم CDPR شاید در هدف خود برای ایجاد بازی، از نظر مکانیکی، مانند بازی‌ای که در سال 2026 منتشر شده است، زیاده‌روی کرده است.

The Witcher 3 Remastered یک هدیه کوچک دوست‌داشتنی است و با یک توسعه جدید به نام Songs of the Past که قرار است در سال 2027 عرضه شود، یک بهانه عالی است، به خصوص که هر دو توسعه دیگر رایگان هستند.

واضح است که من باید یک ذخیره کاملاً جدید ایجاد کنم تا وارد DLC جدید شوم. و هی، من به وضوح باید هر اینچ از دنیای بازسازی شده بازی را ببینم.

چه لذتی در پاییز وجود دارد: شب‌های گرم و آرام در انتظار من است، در حالی که در مبل پیچیده شده‌ام و دوباره ماجراجویی بزرگ Geralt را طی می‌کنم. انگار که سال 2015 هرگز واقعاً از بین نرفته است.