اگر از تماشای تریلر فیلم “مادر دیگر” در سینماها لذت برده‌اید، در خود فیلم نیز دوز بالایی از هیجان و شتاب‌زدگی را تجربه خواهید کرد — تا جایی که تیتراژ ابتدایی فیلم به صورت تک‌تک حروف و همراه با صحنه‌های بریده و سریع ظاهر می‌شود. این فیلم به کارگردانی راب ساویج و اقتباس شده از رمان ترسناک “Incidents Around the House”، یکی از ضعیف‌ترین و بی‌اثرترین آثار سال است که در هر زمینه‌ای، از جمله لحن، دچار شکست می‌شود.
این فیلم در برخی لحظات، مانند یک کمدی ترسناک به سبک سم ریمی به نظر می‌رسد که در لحظات پایانی به یک فیلم ترسناک معمولی تبدیل شده است. داستان با آنچه به نظر می‌رسد یک پرده دوم است آغاز می‌شود و به طور مداوم در حالت اوج قرار دارد، با انبوهی از جامپ‌اسکرهای خسته‌کننده که به سرعت تکراری می‌شوند، زیرا همه آنها تقریباً به یک شکل اتفاق می‌افتند. اغلب، دوربین به دور یک شخصیت غافلانه می‌چرخد و “مادر دیگر” (جسیكا چستین با لبخندی که بیشتر خنده‌دار از ترسناک است) را از پشت سر او نشان می‌دهد. تلاش برای موفقیت‌آمیز کردن این ایده، اگر آزاردهنده نبود، قابل تحسین بود.
وقتی داستان آغاز می‌شود، شخصیت اصلی نوجوان، بلا (آرابلا اولیویا کلارک)، از قبل با موجودی که در اتاق خوابش پنهان شده و به شکل مادرش اورسولا (چستین) در می‌آید، آشنا است. خیلی زود پدرش راسل (جی دوپلاس) نیز نگاهی به این موجود می‌اندازد، زمانی که صبح یک روز در آشپزخانه آنها را مسخره می‌کند، که منجر به یک مقدمه ساده می‌شود که همه به راحتی می‌پذیرند که یک نسخه شیطانی از اورسولا در جایی در خانه آنها پنهان شده و بدن خود را به شکل سوآستیکا تغییر می‌دهد. در حالی که بسیاری از فیلم‌های ترسناک دیگر، منتقدان شکاک را برای ایجاد تنش و جذابیت به تصویر می‌کشند، “مادر دیگر” به این چیزها علاقه‌ای ندارد.
با وجود دیدن حضور شبح‌گونه به طور کامل، والدین بلا به نظر نمی‌رسند که خیلی نگران باشند، حتی زمانی که دختر جوان در طول یک گردهمایی سالگرد در خانه آنها مانند یک عروسک پارچه‌ای پرتاب می‌شود. هیچ شخصیت انسانی مانند یک فرد واقعی رفتار نمی‌کند و مادر دیگر صرفاً یک شیاد بازیگوش مانند پنی‌وایز دلقک است، اما بدون خوردن کودکان. این فیلم شامل شوخی‌های روانشناختی با گودال‌های توپ، گرانش عجیب و غریب و چستین CGI است که به طور متناوب مانند شخصیت کلی‌فیس بتمن ذوب می‌شود و مانند یک مرد لوله‌ای بادی در یک فروشگاه دست دوم ماشین تکان می‌خورد. در تمام این مدت، به ندرت احساس مقیاس یا نزدیکی برای قرار دادن هر یک از این موارد در یک دیدگاه فیزیکی وجود دارد.
اگر کمی دقت کنید، می‌توان استخوان‌های یک داستان و موضوع را یافت، به این صورت که بلا مشکوک است مادرش رابطه دارد. بنابراین، این ایده که اورسولا آنطور که به نظر می‌رسد نیست، یک نقطه ورود ارزشمند به داستانی از یک کپی عجیب و غریب و بی‌روح است — حداقل در تئوری. در عمل، این حضور شیطانی بین دروغ‌های مادری و تقلید کامل از افراد دیگر در نوسان است. این ممکن است با رمان مطابقت داشته باشد، اما بخش کمی از زمان اجرای فشرده 94 دقیقه‌ای فیلم توسط هر ایده بصری یا احساسی هدایت می‌شود. این فیلم به زودی نیمه “مادر” مقدمه خود را رها می‌کند.
علاوه بر این، به نظر می‌رسد هر سه بازیگر اصلی به فیلم‌های کاملاً متفاوتی تعلق دارند. چستین با ملودرام به عنوان هر دو مادر واقعی و جعلی تمام تلاش خود را می‌کند. کلارک، اگرچه او جوان‌تر و ساده‌لوح‌تر از سن واقعی خود بازی می‌کند، حضوری جذاب و طبیعی دارد، تا زمانی که به نظر می‌رسد از مقدمه خسته شده است (چه کسی می‌تواند او را سرزنش کند؟) و دوپلاس با رفتارش “اوه، متاسفم” مانند یک کاریکاتور اغراق‌آمیز از یک طرح کمدی به نظر می‌رسد. همه چیز در همه جا پراکنده است و این وضعیت با این واقعیت که صحنه‌ها به طور تصادفی شروع و پایان می‌یابند و جریان یا ریتم چندانی ندارند — نتیجه‌ای ظاهری از این که “مادر دیگر” تا آستانه نابودی ویرایش شده است — بهتر نمی‌شود.
در ساده‌ترین حالت، فیلمی که در آن ترس‌های ماوراءالطبیعه از فضای منفی ناشی می‌شود، باید حداقل قاب‌بندی متفکرانه‌ای داشته باشد، اما انبوهی از غافلگیری‌ها با همان وزن و انرژی فریب‌های جعلی می‌رسند. تنش صرف نظر از اینکه چه کسی یا چه چیزی از فضاهای تاریک بیرون می‌آید، از بین می‌رود، زیرا فیلم بین خطرات فیزیکی و توالی‌های خیالی در حال حرکت است، زیرا موجودیت چستین توجه بلا جوان را مانند یک رویا مزاحم و مداوم اشغال می‌کند. این تقریباً تمام چیزی است که “مادر دیگر” برای مخاطب خود دارد: یک آزار که باید نادیده گرفته شود، نه تنش یا معنایی که در هر مرحله با آن روبرو شود. آزادانه بازوها و پاهایتان را بیرون از سواری نگه دارید. قرار نیست به جایی برود.
نویسنده: سیدانت آدلاکا