تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، موجی از فیلمهای مستند فوری را به همراه داشته است که واقعیتهای تلخ زندگی تحت محاصره را به تصویر میکشند. با این حال، روایتهای داستانی در این زمینه کمتر دیده شدهاند؛ خلئی که تولید جدید آلمانی-اوکراینی با عنوان «به ندرت با رویا بیدار میشوم» (I Rarely Wake Up Dreaming) با تخیل فرمال جسورانه و تعهد به روشن کردن زوایای پنهان زندگی افرادی که در نگاه کلان به جنگ نادیده گرفته شدهاند، آن را پر کرده است.
این فیلم به کارگردانی ایزابل استور، فراتر از کلیشههای رایج جنگی، بر پیوند عاطفی و چالشهای هویتی شخصیتهای ترنس در بستر یک بحران ژئوپلیتیک تمرکز میکند. منتقدان این اثر را به دلیل نگاه انسانی و عمیقش به روابط انسانی در شرایطی که بقا اولویت اول است، ستودهاند. این درام با استفاده از تکنیکهای روایی خاص، مخاطب را به درون دنیای درونی شخصیتهایی میبرد که همزمان با جنگ بیرونی، درگیر نبردی برای پذیرش و هویت در جامعهای متلاطم هستند.
«به ندرت با رویا بیدار میشوم» نه تنها یک اثر سینمایی در مورد جنگ، بلکه مطالعهای دقیق بر روی تابآوری انسانی و عشق در سختترین شرایط ممکن است که با استقبال در جشنوارههای بینالمللی از جمله لوکارنو مواجه شده است.