به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ورایتی، طی دو سال گذشته، سینمای برزیل رنسانس تماشایی و یکی از درخشان‌ترین دوران‌های تاریخ خود را تجربه کرده است. فیلم «من هنوز اینجا هستم» ساخته والتر سالس در سال ۲۰۲۵ نخستین جایزه اسکار را برای برزیل به ارمغان آورد و «مامور مخفی» ساخته کلبر مندونسا فیلیو با فتح دو جایزه در جشنواره کن، این کشور را به صدر اخبار سینمای جهان برد.
این شکوفایی بی‌سابقه، حاصل مستقیم سیاست‌های عمومی و حمایت‌های مالی دولت لولا بود؛ رئیس‌جمهوری که با تزریق ۲۹۸ میلیون دلار به بخش دیداری-شنیداری، معافیت‌های مالیاتی و وضع سهمیه اکران، بیش از ۶۰۰ هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد کرد — آماری که حتی از اشتغال‌زایی صنعت خودروسازی برزیل نیز فراتر رفت.
اما سینمای برزیل اکنون در برزخی بیمناک معلق مانده است. با قرار گرفتن لولا در رتبه دوم دور اول انتخابات در برابر فلاویو بولسونارو (فرزند ژایر بولسونارو و کاندیدای راست افراطی)، سینماگران برزیلی خود را در آستانه بازگشت به دوران سیاه سانسور، مسدودی ۱۸ ماهه بودجه‌ها و فلج کامل تولیدات هنری می‌بینند. فلاویو بولسونارو که خود هم‌اکنون به اتهام پولشویی ۱۲ میلیون دلاری برای ساخت یک فیلم تبلیغاتی درباره پدرش زیر ذره‌بین پلیس فدرال قرار دارد، وعده داده است تمام سیاست‌های حمایتی از هنر را متوقف کند.
سینماگران برجسته‌ای چون کریم عینوز، مارسلو گومز و پائولا کوزنزا، سینما را «بزرگ‌ترین سلاح دیپلماتیک و موتور اقتصادی برزیل» می‌دانند و بازگشت راست افراطی را فاجعه‌ای تمام‌عیار برای فرهنگ، علم و مردم‌سالاری قلمداد می‌کنند.
اکنون چشم تمام اهالی هنر هفتم به صندوق‌های رأی دور دوم دوخته شده است؛ رقابتی سرنوشت‌ساز که مشخص خواهد کرد آیا سینمای برزیل به مسیر توسعه و افتخارآفرینی جهانی ادامه خواهد داد یا بار دیگر به مسلخ تصمیمات ویرانگر سیاسی خواهد رفت.