چه زمانی تزئینات به غذای اصلی تبدیل می‌شوند؟ یا به عبارت دیگر، چه زمانی یک شغل جانبی به شغل اصلی تبدیل می‌شود؟ و آیا این می‌تواند بدون هیچ مشکلی پیش برود؟
اینها تنها راه‌هایی برای تلاش برای فکر کردن در مورد تحولات شغلی هیلی ویلیامز است که به راحتی دو نمایش این هفته را در هالیوود بول به فروش رساند، چیزی که لزوماً حتی چند سال پیش هم انتظار نداشتیم که او به عنوان یک هنرمند انفرادی به آن دست یابد. در اولین شب از دو شب دوشنبه، ویلیامز به مدت تقریباً دو ساعت بدون اجرای حتی یک آهنگ از گروه پارامور روی صحنه بود و نکته قابل توجه این بود که کسی اهمیتی نداد.
البته شاید این یک اغراق باشد: احتمالاً کسی که در این جمعیت 17000 نفری حاضر بود، مطالب تبلیغاتی تور را خوانده و تصور کرده بود که وعده مواد از سه آلبوم انفرادی او به همراه «غافلگیری‌های هیجان‌انگیز» حداقل امکان اجرای یک یا دو آهنگ پارامور را باقی می‌گذارد. اما «غافلگیری‌های هیجان‌انگیز» در دوشنبه شامل یک کاور از Portishead و یک حضور غافلگیرکننده از Zedd بود، نه «That’s What You Get». که خوب بود. نه تنها خوب، بلکه این اجرا یکی از رضایت‌بخش‌ترین اجراهای راک در سال جاری بود، صرف نظر از این واقعیت که تنها مشکل، هوای غیرمعمول گرم اکتبر بود که باعث تعریق همه حضار شده بود.
صحبت از جوشیدن است، همه اینها به این موضوع خلاصه می‌شود: یک آلبوم چه تفاوتی ایجاد می‌کند. برای ویلیامز، آن آلبوم «Ego Death at a Bachelorette Party» در سال 2025 بود، که او در ابتدا آن را به صورت قطره‌چکانی مانند دموهای بین پروژه‌ای منتشر کرد تا زمانی که همه به تدریج متوجه شدند که این یک پروژه متحول‌کننده در حرفه او است. حدود پنج ماه پیش، او در سالن‌های کوچک تور زد (به بررسی واریتی از نمایش او در ماه می در ویلترن مراجعه کنید) که فهرست آهنگ‌ها عمدتاً شامل 20 قطعه از «Ego Death» به همراه یک قطعه از «Please Don’t Let Me Be Misunderstood» به عنوان یک بیانیه ماموریت اضافی بود. برای هر کسی که در آن تور کوچک شرکت کرده بود، که به طرز شگفت‌آوری بیشتر شبیه یک وعده غذایی کامل بود تا یک تیزر، جای تعجب ندارد که این اجرای آمفی‌تئاتری پاییزی احساس می‌کند که یک جمع‌بندی مناسب از یک فهرست در حال ساخت است، نه یک قطعه کوتاه از آثار زندگی او تا به امروز.
بخشی از لذتی که ویلیامز به وضوح از این اجرا می‌برد این است که او می‌تواند پشت دو آلبوم به طور همزمان تور بزند - نه تنها «Ego Death» که اکنون 12 قطعه از آن را اجرا می‌کند، بلکه 10 قطعه از «Petals for Armor» آلبومی که او قصد داشت پس از آن یک تور انفرادی را آغاز کند. قبل از اینکه همه‌گیری برنامه‌ها را تغییر دهد. شاید نباید تعجب کرد که در مقابل، او فقط یک قطعه از آلبومی که بین این دو قرار داشت، یعنی «Flowers for Vases/Descansos» در سال 2021، که آلبومی به شدت غم‌انگیز بود و به نظر می‌رسید یک پروژه جانبی در میان پروژه‌های جانبی است را انتخاب کرد. اما تنها آهنگ «Vases» که اجرا شد، «Just a Lover» در یک مکان جالب قرار گرفت - یا مکان‌هایی، زیرا قطعات متفاوتی از آن توسط او در پیانو نواخته شد تا نمایش را باز کند و سپس در پایان مجموعه اصلی دوباره اجرا شود، شاید به عنوان یادآوری از اینکه موسیقی او چقدر می‌تواند غم‌انگیز باشد اگر اجازه دهد افکار افسرده‌تری کنترل او را در دست بگیرند. (یکی از خطوط افسرده از آن آهنگ، «دیگر موسیقی برای توده‌ها نیست»، روی یکی از تی‌شرت‌های موجود در غرفه فروش چاپ شده بود، که نشان می‌دهد این خواننده حس طنز دقیقی دارد.)
ویلیامز می‌تواند از نظر اشعاری بسیار غم‌انگیز باشد، حداقل زمانی که او سایر آهنگ‌های «Flowers for Vases» را در کمد قفل کرده است. و جالب بود که تنها کاور آهنگی که او به این تور اضافه کرده است، «Wandering Star» از Portishead است، که به معنای واقعی کلمه دورترین چیز از آفتابی است، با اشعار پر از غم و رنج و عبارت «تاریکی تاریکی برای همیشه» - که ویلیامز در حالی که روی یک بانک کامپیوتری به سبک قدیمی قرار داشت تا آن صداها را تولید کند، اجرا کرد، همانطور که در یک شات مستقیم از بالا در صفحه‌های بزرگ هالیوود بول دیده می‌شد. او قصد داشت کمی طول بکشد تا مهمانی شروع شود، زیرا فرود به سیاهی مطلق تنها سومین آهنگ در مجموعه بود. اما سپس لوگوی شاد «Hayley Williams Show» روی صفحه ظاهر شد، گویی که ما به تازگی از یک سکانس پیش‌اعتبار طولانی عبور کرده بودیم. «Simmer»، آهنگی از «Petals» که یکی از احساسی‌ترین و واضح‌ترین آهنگ‌های او است، به دنبال آن بود، با این پیام که یکی از راه‌های خروج از یک رابطه آسیب‌زا، پذیرش خشم درست است.
ویلیامز تا آهنگ ششم، «Ice in My OJ»، بالاخره به آلبوم «Ego Death» و برخی از مواد کمتر آزاردهنده آن پرداخت. (این آهنگ با شعار مبهم «من در یک گروه هستم!» با توجه به اینکه او اکنون با یک مجموعه موسیقی بسیار عالی در جاده است، لایه‌های بیشتری به خود می‌گیرد، که پارامور نیست.) «Kill Me» به سرعت به عنوان یکی از بهترین سرودهای حماسی فعلی او دنبال شد - نه به اندازه ای که به نظر می رسد نیهیلیستی است، بلکه فقط کمی تفریح و خستگی عاطفی در پیچاندن کلمات بیش از حد نقل قول نیچه است. «Hard» به دنبال آن بود - نگاه صادقانه او به بار سنگینی که در اطراف تصور زنانه وجود دارد و موقعیت‌های بدون برد که با یک زن راک همراه است. «My Friend» او را وادار کرد تا یک ماسک بپوشد، به طور واقعی، زیرا یک آرایشگر بیرون آمد تا در اطراف چشمانش اکلیل و رنگ بگذارد، همانطور که در نمای نزدیک دوربین دیده می‌شد و به او اجازه می‌داد تا برای بقیه شب آماده مهمانی شود، حتی اگر مهمانی واقعی روی صحنه فراز و نشیب‌های احساسی خود را داشت.
«Leave It Alone» دلپذیر، ورود یک گروه کوارتت زهی زن را به همراه داشت که به طور دوره‌ای در طول مجموعه ظاهر می‌شد - و همچنین استفاده جالب از یک چندریتمی پیچیده به اندازه‌ای که باید به خود یادآوری کنید که ذهن شما خارج از زمان است، نه گروه. پس از این، ویلیامز بین آهنگ‌ها وقت گذاشت تا از تایید مخاطبان از تمام آهنگ‌های «Petals for Armor» که اکثریت مجموعه را تشکیل داده بود، قدردانی کند و با طعنه گفت که کل تور یک «اسب تروا» برای سرانجام اجرای آن مطالب است.
در میان آهنگ‌های «Petals for Armor» در مجموعه که بدون اظهار نظر اجرا شد: «Dead Horse»، آهنگی که درک می‌شود در مورد رابطه او با همسر سابقش، چاد گیلبرت است. همانطور که طرفداران اشاره کرده بودند، او آن را برای سه کنسرت پس از مرگ او ماه گذشته از مجموعه حذف کرد، ظاهراً به دلیل احترام، اما دوباره در آن قرار گرفته است، زیرا تاریخ، تاریخ است و تروما رابطه‌ای که به یک آهنگ رقص شاد تبدیل شده است، همیشه یک دستور العمل برای موفقیت کنسرت است.
صادقانه بگویم، همانقدر که «Dead Horse» سرگرم کننده است - صرف نظر از رویدادهای اخیر - آهنگی در رکوردهای اخیر او وجود ندارد که از آن بهتر باشد. و نیمه دوم نمایش واقعاً اوج گرفت زیرا او سهم «Ego Death at a Bachelorette Party» را افزایش داد، از جمله آهنگ عنوان، که تصاویری از ترافیک Lower Broadway در نشویل بر روی نه تنها صحنه، بلکه کل صحنه هالیوود بول به نمایش گذاشته شد. «Turns out he’s the least of our problems in Nashville»، او با اشاره به مورگان والِن، خواننده کانتری مورد ادعای نژادپرست، که او در این آهنگ از بار او بازدید می‌کند، بدون اینکه توضیح دهد چه کسی یا چه چیزی حتی بدتر است، گفت. او با اشاره به یک سفیر جهانی محبوب‌تر از ایالت خود، افزود: «خدا دلی پارتون را برکت دهد.
قبل از آن، او تا حد امکان سیاسی شد در طول «Ice in My OJ»، بین خطوط فریاد زد «لعنت بر ICE!» و «آزادی فلسطین»، همانطور که هر شب معمول است. (او در حساب اینستاگرام خود در اوایل دوشنبه بیشتر توضیح داد. برخی از اخبار از نظرات «لعنت بر ICE» او در یک نمایش قبلی منتشر شده بود، که به آن کاخ سفید به طور رسمی پاسخ داد: «آمریکا همیشه قدردان افسران اجرای قانون فدرال خود است که ما را در امان نگه می‌دارند. ما به خانم ویلیامز پیشنهاد می‌کنیم که به جای تحقیر فداکاری آنها، از آنها تشکر کند.» این خواننده در IG به تیم رئیس جمهور پاسخ داد: «و آیا ممکن است تمام دختران نازی به آلت تناسلی چاق من مک بزنند.»)
متاسفانه، هیچ چیز که او در هالیوود بول گفت به اندازه آنچه در رسانه‌های اجتماعی به تیم ترامپ گفته بود، رنگارنگ نبود. اما او «True Believer» را معرفی کرد، آهنگ اخیر که در آن با میراث جنوبی خود کنار می‌آید، همانطور که هر شب در تور این کار را انجام می‌دهد و می‌گوید: «بزرگترین تهدید برای دموکراسی آمریکا، ناسیونالیسم مسیحی است.» این شماره برجسته به گونه‌ای تصور و اجرا می‌شود که یک حمله به ریاکاری است که او در بزرگ شدن در تنسی با آن صحبت کرده است. در داخل آن، به آرامی، یک آهنگ گاسپل بسیار غم انگیز وجود دارد.
ویلیامز به وضوح در شب دوشنبه پرچم عجیب و غریب سابقاً مذهبی خود را به اهتزاز درآورده بود. او در یک مینی‌درسی سفید با شش صورت شیطان که ظاهراً با دست کشیده شده بود، در جلو و یک سر شیطان بزرگتر و طرح‌بندی‌شده‌تر در پشت - درست بالای صلیبی که روی ران بالایی او خالکوبی شده بود، اجرا کرد. در پایان کاور پیانوی او از کلاسیک نینا سیمون/حیوانات «Don’t Let Me Be Misunderstood»، دستانش را روی سرش قرار داد و از انگشتانش برای ایجاد شاخ‌های شیطانی استفاده کرد، که توسط یک نورافکن در پیش‌زمینه روی صفحه نمایش بزرگ به تصویر کشیده شد. او آخرین کودک کلیسا نخواهد بود که به طور واقعی در یک نورافکن برخی از مسائل را حل کند.
آیا او را می‌توان یک پانک دانست؟ این سوال در ذهن من هفته گذشته مطرح شد فقط به این دلیل که او از بیانیه‌ای که پس از مرگ همسر سابقش منتشر کرد برای تشکر از او برای کمک به معرفی او به صحنه هاردکور در دوران نوجوانی استفاده کرد. اکنون، اگرچه پاپ-پانک توصیف معقولی برای برخی از موسیقی‌های پارامور در گذشته بوده است، «هاردکور» نحوه فکر کردن شما به موسیقی متمایز و خوش‌طعم او، چه در آن زمان و چه اکنون نیست. اما با دیدن او در عمل (یا خواندن او در عمل، زمانی که او با مردم تیم ترامپ مقابله می‌کند)، تأثیر آن بسیار قابل تشخیص است، در نگرش او. از لباس دست‌ساز او تا موقعیت واقعی او روی صحنه، ویلیامز یک راک اند رول است، صرف نظر از سبک موسیقی که در یک آهنگ خاص در حال کاوش است - حتی حباب نوستالژیک و آدامسی از شماره ماقبل آخر شب، همکاری او با زد در سال 2013 «Stay the Night»، یادآوری از زمانی که دندان‌هایش کمی پنهان‌تر بودند.
(اگر بخواهیم از پانک راک صرفاً به عنوان یک اصطلاح محبت‌آمیز استفاده کنیم، تعهد او به حفظ قیمت بلیط‌ها نسبتاً پایین و جلوگیری از فروش مجدد آنها، از طریق برنامه Face Value نیز وجود دارد. حتی اگر بلیط‌ها بلافاصله ماه‌ها پیش به فروش رسیدند، بیشتر بلیط‌های خوب با قیمت معقول 130 دلار در دسترس بودند و در روز کنسرت یافتن برخی از بلیط‌های فروش مجدد در همان ارزش آسان بود، که در نهایت به کیفیت خوب کنسرت کمک کرد.)
پس از کنار هم قرار گرفتن او با زد، ویلیامز با آخرین آهنگ، یکی از بهترین آهنگ‌های «Ego Death»، «Parachute»، که یکی از آن آهنگ‌هایی است که به طور همزمان هم هیجان‌انگیز و شکست‌خورده به نظر می‌رسد، با شعار «فکر کردم مرا بگیری!»، به پایان رساند. آیا او در این آهنگ به یک دوست آواز می‌خواند؟ یا شاید به میرتازاپین (موضوع یکی دیگر از گنجاندن‌های انکوری عالی)؟ حتی یک داروی مورد علاقه هم می‌تواند شما را ناامید کند.
این پایان‌بندی کمی تلخی داشت، اما در عین حال، تجلی خودکفایی سخت به دست آمده است. که پیام بدی برای فرستادن به جمعیت عمدتاً جوان نیست - و کمی مناسب برای وضعیت حرفه او، که ناگهان او بزرگتر از پارامور است؟ آیا این امکان دارد؟ شاید نه، در واقع‌گرایانه‌ترین حس، اما خوب است به هر حال، شما می‌توانید باور کنید که کارهایی که او اکنون انجام می‌دهد به اندازه هر کاری که تا به حال انجام داده است خوب است و هنوز هم فکر کنید که تجدید دیدار پارامور و اجرای آن در بول در آینده‌ای دور سرگرم‌کننده خواهد بود. در حال حاضر، به هر حال، مهمانی هیلی ویلیامز است و لطف‌ها فوق‌العاده است.
فهرست آهنگ‌ها برای هیلی ویلیامز در هالیوود بول، 5 اکتبر 2026:
ENCORE
نویسنده: کریس ویلمن