پیش‌بینی‌های گرمی: رکورد سال و آهنگ سال با حضور تیلور سویفت و دیگر نامزدها

پیش‌بینی رقابت رکورد سال در مراسم گرمی 2027 هم بسیار آسان و هم بسیار چالش‌برانگیز است… بسته به اینکه بخواهیم هزاران آهنگ را به هشت نامزد محدود کنیم یا برنده نهایی را تعیین کنیم. به نظر می‌رسد انتخاب نامزدها آسان‌تر از پیش‌بینی برنده نهایی باشد.

به طور خلاصه، این رقابت تازه شروع شده است، زیرا رای‌گیری اولیه اعضای آکادمی ضبط موسیقی از روز دوشنبه آغاز شده و تا 22 اکتبر ادامه خواهد داشت. چند هفته بعد، در 16 نوامبر، نامزدها اعلام می‌شوند، تقریباً دو ماه قبل از شب پر تنش موسیقی، که همان مراسم گرمی در 7 فوریه 2027 است.

همانطور که در پیش‌بینی‌های قبلی ورایتی برای آلبوم سال انجام دادیم، نامزدهای برتر رکورد سال را به چند دسته تقسیم کرده‌ایم – ابتدا لیستی از 10 پیشرو که انتظار داریم هشت نامزد از بین آنها انتخاب شوند، سپس 10 آهنگ دیگر که حداقل شانس قابل قبولی برای قرار گرفتن در لیست دارند، و در نهایت لیستی گسترده‌تر از اسب‌های وحشی که نمی‌خواهیم آنها را کاملاً نادیده بگیریم. پس از آن، نگاهی به رقابت آهنگ سال می‌اندازیم که در آن همپوشانی زیادی وجود دارد، اما تفاوت‌هایی نیز باید در نظر گرفته شود. نگاهی بیندازید و ببینید آیا این لیست با پیش‌بینی‌های شما مطابقت دارد:

رکورد سال

ده نامزد پیشرو، به ترتیب حروف الفبا:

ده آهنگ دیگر که ممکن است انتخاب شوند:

همچنین در حال بررسی: «Sue Me» از Audrey Hobert، «Lost Boys» از Phoebe Bridgers، «Runway» از Lady Gaga و Doechii، «Boston» از Stella Lefty، «Bby Wow» از Karol G، «Days We Left Behind» از Paul McCartney، «Out the Window» از Kehlani، «Errtime» از Cardi B، «Handle» از Ravyn Lenae، «Animal» از Katseye، «Beautiful Things» از Megan Moroney، «Chanel» از Tyla، «Morning Dew (Donk)» از Beyoncé، «Dai Dai» از Shakira و Burna Boy، «Speed Demon» از Justin Bieber، «Babydoll (Live)» از Dominic Fife و «Girl, Get Up» از Doechii.

صادقانه بگویم، ما به طور غیرمعمولی مطمئن هستیم که هشت نامزد از همان لیست اول 10 نفره انتخاب خواهند شد – که البته حماقت است، زیرا این مراسم گرمی است و هزاران رای‌دهنده از فصل‌ها و جمعیت‌های مختلف از بین هزاران اثر انتخاب می‌کنند. یک یا چند سورپرایز همیشه وجود دارد. اما به نظر می‌رسد که این لیست تقریباً نهایی شده است. اگر از ما خواسته شود دو آهنگ را از این لیست 10 نفره حذف کنیم تا به یک لیست 8 نفره قطعی برسیم، احتمالاً آثار آریانا گرانده و روسالیا را حذف می‌کنیم. می‌توان گفت که گرانده نسبت به سایرین شانس کمتری دارد، زیرا در سال‌های اخیر در دسته‌های اصلی گرمی چندان مورد علاقه نبوده است، به دلایلی که هنوز هم گیج‌کننده به نظر می‌رسد. در مورد روسالیا، این عجیب‌ترین آهنگ در حال بررسی است – که با انفجاری از موسیقی سمفونیک نئوکلاسیک آغاز می‌شود، سپس خواننده به زبان آلمانی و بیورک به زبان انگلیسی می‌خوانند، و در نهایت با صدای مردی که تعداد زیادی فحش جنسی می‌گوید، به پایان می‌رسد. علاوه بر این، ممکن است محبوبیت روسالیا بیشتر در دسته آلبوم سال متمرکز باشد… اما اینها هر دو آهنگ‌های فوق‌العاده‌ای هستند که صرف نظر از اینکه در این رقابت سخت به لیست راه پیدا کنند یا نه، مورد تحسین همگان قرار گرفته‌اند.

بنابراین، فرض کنیم که لیست نهایی شامل الیویا دین، نوح کایان، الا لانگلی، برونو مارس، ری، الیویا رودریگو، سینا اسپیرو و تیلور سویفت باشد، به ترتیب حروف الفبا. این یک لیست فوق‌العاده از آهنگ‌ها است. اگر بخواهیم به تدریج نامزدها را حذف کنیم، می‌توانیم مارس و کایان را حذف کنیم، زیرا آنها مرد هستند، درست است؟ این سال آنها نیست. من تا حدی شوخی می‌کنم، اما روندها نشان می‌دهند که یک دیوا پیروز خواهد شد.

مارس، احساسات در مورد بهترین آهنگ در آلبوم او به طور گسترده‌ای تقسیم شده است. او «I Just Might» را که یک بپ پر از اعتماد به نفس است، برای رکورد سال و «Risk It All» را که یک تصنیف حساس است، برای آهنگ سال ارسال کرده است. «Risk It All» به نظر می‌رسد آهنگی است که ماندگاری بیشتری داشته است، حتی اگر «I Just Might» موفقیت بیشتری داشته است، آیا او انتخاب درستی کرده است؟ زمان نشان خواهد داد. او برخی از عوامل مشابهی را که سویفت دارد به همراه دارد: آیا دریافت جوایز گرمی متعدد به او کمک می‌کند یا مانع او می‌شود؟ کایان در موقعیت مخالف مارس قرار دارد، زیرا او تا به حال تنها یک بار برای جایزه بهترین هنرمند جدید نامزد شده است. جای تعجب نیست که گروه قابل توجهی از رای‌دهندگان فکر کنند که اکنون زمان مناسبی است که این هنرمند پرطرفدار فرصت جبران گذشته را پیدا کند. علاوه بر این، کایان شخصیت جذابی دارد و مطمئناً سخنرانی خنده‌دارترین شب را خواهد داشت. (چه کسی در نظر می‌گیرد که این موضوع در هنگام رای دادن مهم است؟ امیدوارم فقط من.)

اگر این دو را نامزدهای کم‌شانس بدانیم، بیایید نگاهی به میدان رقابت زنان پیشرو بیندازیم: یک مبارزه بین تیلور سویفت و الیویا رودریگو که قبل از پایان همه چیز، میلیون‌ها نزاع طرفداران زشت را در رسانه‌های اجتماعی به راه می‌اندازد، به علاوه یک گروه چهار نفره از تازه‌واردان نسبتاً – ری، دین، لانگلی و اسپیرو. رقابت شدیدی برای تعیین اینکه کدام یک از آنها به عنوان بهترین هنرمند جدید انتخاب می‌شود، وجود خواهد داشت. (ما هنوز پیش‌بینی‌های رسمی در این دسته ارائه نداده‌ایم، اما بگذارید این یک پیش‌بینی برای مقاله بعدی باشد.)

اگر یکی از آنها قرار باشد برای رکورد سال پیروز شود، شرط‌بندی واضح این است که روی «Choosin’ Texas» تمرکز کنیم، زیرا از هر نظر قابل تأیید و عینی، به وضوح رکورد سال بود. «Choosin’» اخیراً از آستانه 24 هفته‌ای در صدر جدول 100 آهنگ داغ بیلبورد عبور کرد تا یک رکورد تمام دوران را به ثبت برساند و به این ترتیب به فیل کوچکی در اتاق تبدیل شود. موسیقی کانتری در سال‌های اخیر حتی در راه یافتن به دسته‌های برتر عملکرد ضعیفی داشته است، اما لانگلی به طور قطع استثنا خواهد بود و شانس خوبی برای اولین برنده کانتری برای رکورد یا آهنگ سال از زمان «Need You Now» از Lady Antebellum در سال 2011 خواهد داشت. برخی حتی می‌گویند اگر لانگلی در یک دسته برتر در این سال پیروز نشود، باید فقط با خود بگوییم که این اتفاق هرگز برای این ژانر نخواهد افتاد.

اسپیرو در این میان، نقطه ضعف رای‌دهندگان سنتی را هدف قرار خواهد داد. جای تعجب نیست اگر او بتواند با استفاده از مدل موی کندوی خود به عنوان یک چوب برای عبور از بلاک‌باسترها استفاده کند. ری مانند اسپیرو است، به این معنا که تصور می‌شود او یک تصویر برای آکادمی ضبط موسیقی و گرمی برای سال‌ها – شاید دهه‌ها – باشد. اینکه آیا این مقدار قابل توجه و تقریباً فوری حسن نیت برای ارتقای یک آهنگ امضایی مانند «Where Is My Husband!» یا «Die on This Hill» به بالاترین رتبه کافی باشد، یک سوال باز است. اگر هر کدام از آنها موفق شوند، فریادهای شادی بلند خواهد شد.

اما بهترین شانس برای برنده شدن با دین (یک تازه‌وارد نسبتاً، که سال گذشته برنده بهترین هنرمند جدید شد)، رودریگو یا سویفت است. قبلاً در این ستون به این موضوع اشاره کرده‌ایم که در مورد آلبوم سال، رقابت بین دو الیویا آنقدر نزدیک است که هر دو باید چند لحظه صبر کنند تا نام برنده را بشنوند. شاید بتوانیم همین را در مورد رکورد سال نیز بگوییم. اما ما همچنین در یک ستون قبلی به موقعیت جالبی که سویفت در این سال دارد، اشاره کردیم، زیرا او از نظر «مدت زیادی است که باید برنده شود!» احساس می‌کند. اگر مقاله قبلی را نخوانده‌اید و تعجب می‌کنید که این چگونه ممکن است، پاسخ این است: با وجود تمام طلاهای روی قفسه او، سویفت هرگز رکورد سال یا آهنگ سال را نبرده است… فقط آلبوم سال را به طور مداوم (و البته برخی از دسته‌های «کمتر مهم»).

«The Fate of Ophelia» قطعاً از نظر برخی جهات با «Choosin’ Texas» رقابت می‌کند، زیرا بزرگترین تک آهنگ سال بود. مطمئناً سزاوار جایزه بهترین تک آهنگ سال است. هر کسی که در 12 ماه گذشته زمانی را در اینستاگرام گذرانده باشد، اکنون می‌داند که «Ophelia» صدها هزار طرفدار داشته است که حرکات رقص موزیک ویدیو را بازسازی کرده‌اند، که ممکن است در هنگام تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه چیزی یک رکورد سال را می‌سازد، در ذهن باقی بماند. و ممکن است در نهایت عامل تعیین‌کننده‌تری نسبت به اینکه کدام ستاره تا چه حد از جوایز گرمی محروم شده است، باشد.

سویفت چندین آهنگ شماره یک داشته است و ارسال‌های خود را برای رکورد و آهنگ بین «Ophelia» برای اولی و آهنگ پیکسار «I Knew It, I Knew You» برای دومی تقسیم کرده است. اما جالب است که دین و رودریگو، که هر دو آهنگ‌های فوق‌العاده‌ای داشته‌اند، شانس خود را بین آهنگ‌های مختلف تقسیم نکرده‌اند. برای دین، همه چیز «Man I Need» است و «So Easy (to Fall in Love)» را کنار گذاشته است. برای رودریگو، او تصنیف غم‌انگیز «The Cure» را به جای «Drop Dead» و «Stupid Song» به طور کامل انتخاب کرده است. «The Cure» از یک جهت واضح است – او آن را بهترین آهنگ خود خوانده است و بسیاری از طرفداران با او موافق هستند – و از جهت دیگر خطرناک است، زیرا سابقه کمی وجود دارد که آهنگی که تا این حد بر ملودرام شدید ساخته شده است، جایزه را به دست آورد.

بنابراین، از ما نخواهید که در حال حاضر بین نامزدهای برتر یکی را انتخاب کنیم. ما تقریباً چهار ماه برای این کار وقت داریم و در این بین، همانطور که «The Cure» به ما توصیه می‌کند، غمگین خواهیم شد.

آهنگ سال

همانطور که همیشه، بسیاری از نامزدهای رکورد سال در دسته آهنگ سال نیز تکرار خواهند شد. اما با تأکید بر ویژگی‌های نویسندگی، می‌توانید انتظار داشته باشید که برخی از آهنگ‌هایی که به عنوان تولید یا ریتم در نظر گرفته می‌شوند، از این لیست حذف شوند. بنابراین، برخی از آهنگ‌هایی که ممکن است برای رکورد سال قوی باشند، احتمالاً در اینجا تکرار نمی‌شوند و احتمالاً به یک ترانه‌سرای مورد تحسین که به سمت نرم‌تر گرایش دارد یا چیزی که دارای شهرت بالایی بوده است اما به یک موفقیت تجاری تبدیل نشده است، مانند آهنگ اعتراضی یخی بروس اسپرینگستین، اجازه می‌دهد تا جایگزین آن شوند.

همانطور که قبلاً ذکر شد، سویفت روی این شرط‌بندی می‌کند که «I Knew It, I Knew You» توجهی را به خود جلب کند، در حالی که «Ophelia» برای رکورد رقابت می‌کند. او فقط به دنبال تأیید گرمی نیست: یک نامزدی برای آهنگ فیلم پیکسار او می‌تواند به کمپین این آهنگ برای دریافت جایزه اسکار بهترین آهنگ اصلی در هفته‌ها و ماه‌های آینده کمک کند.

سویفت تنها کسی نیست که شانس خود را با ارسال‌های مختلف تقسیم می‌کند. کارلایل آهنگ بالادی عنوان آلبوم پایانی خود را برای این جایزه ارسال می‌کند، در حالی که «Human» را برای رکورد سال انتخاب کرده است. مارس آهنگ روح‌انگیزتر آلبوم خود، «Risk It All» را برای این جایزه ارسال کرده است، در حالی که «I Just Might» برای رکورد سال در نظر گرفته شده است.

هری استایلز در هیچ یک از این دسته‌ها کجاست؟ او باید یک مدعی برای نامزدی در هر سه دسته برتر باشد، اما «Aperture» به اندازه «As It Was» جذاب نبود و به اندازه‌ای «ویبی» بود که رای‌دهندگان ممکن است به آن به خاطر تولیدش بیشتر از آهنگ‌سازی‌اش اعتبار دهند و آن را به نامزدی برای رکورد سال نزدیک‌تر کند.

سوال دیگری که ممکن است مطرح شود این است: هیپ‌هاپ کجا است؟ برای هر کسی که از این ژانر به طور جدی پیروی می‌کند، ممکن است این سوال خیلی مهم نباشد، زیرا این سال سال خوبی برای رپ نبود. دون تولیوور برجسته‌ترین مدعی هیپ‌هاپ برای پیشرفت در دسته‌های چند ژانری است، در حالی که دریک اصلاً هیچ ارسالی نداشته است و نه J Cole. بدون گزینه واضحی برای حمایت، هیپ‌هاپ احتمالاً مانند کانتری در دسته‌های اصلی نادیده گرفته خواهد شد.

این یکی از مجموعه‌ای از ستون‌ها است که نامزدهای کلیدی برای گرمی 2027 را پیش‌بینی می‌کند.

نویسنده: کریس ویلمن