در یک بعدازظهر بادی، خانوادهای وسایل خود را برای رفتن به ساحل جمع میکنند؛ شاید برای آخرین بار. آنها با حالتی رخوتناک به سمت ساحل حرکت میکنند و حسی از اندوه و دلتنگی در فضا موج میزند. در حالی که مادر و فرزند در میان شنها مشغول بازی هستند، پدر با وظیفهای که غیرممکن به نظر میرسد، یعنی برپایی چادر برای ایجاد سرپناه، دستوپنج نرم میکند.
این توصیفی از فضای فیلم «بعدازظهر سپتامبر» (September Afternoon) به کارگردانی نیکلاس اشمیت است که اخیراً در جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمده است. اشمیت در این اثر با استفاده از تکنیکهای روایی خاص خود، زمان را به شکلی متفاوت به تصویر میکشد.
نیکلاس اشمیت در گفتوگوی اخیر خود درباره این فیلم میگوید: «ایده اصلی من کشش زمان بود. میخواستم مخاطب در لحظات کشدار و به ظاهر ساده زندگی، عمق احساسات انسانی را درک کند. تلاش پدر برای برپایی چادر در باد، استعارهای از تلاشهای بیهوده ما برای حفظ امنیت و ثبات در دنیایی است که مدام در حال تغییر است.»
این فیلم که با استقبال منتقدان در جشنواره لوکارنو مواجه شده، به دلیل سبک بصری متمایز و استفاده از سکوت و فضاسازیهای مینیمال مورد تحسین قرار گرفته است. اشمیت با تمرکز بر جزئیات کوچک، مانند حرکت شنها یا صدای باد، توانسته است اتمسفری خلق کند که مخاطب را به درون دنیای درونی شخصیتها میبرد.
منتقدان معتقدند که «بعدازظهر سپتامبر» یکی از آثار برجسته در کارنامه هنری اشمیت است که توانایی او را در تبدیل یک موقعیت روزمره به یک تجربه سینمایی عمیق و تأملبرانگیز نشان میدهد. این فیلم نه تنها یک داستان خانوادگی، بلکه بازتابی از مفاهیم بزرگتری مانند فقدان، گذشت زمان و تلاش برای بقا در شرایط دشوار است.
جشنواره فیلم لوکارنو امسال نیز با میزبانی از چنین آثار خلاقانهای، بار دیگر جایگاه خود را به عنوان بستری برای نمایش سینمای مستقل و هنری جهان تثبیت کرده است. حضور نیکلاس اشمیت و فیلم جدیدش در این رویداد، گواهی بر اهمیت نگاههای نو در سینمای معاصر است.