روحالله قاسم زاده، فعال فرهنگی و اجتماعی در یادداشتی نوشت:بام، خطهای سبز و محصور در کوهستان شاهجهان و در مجاورت پارک ملی ساریگل است. روستایی کهن و تاریخی که در مجاورت خود شهر زیرزمینی جهانبان را دارد. پیوند تاریخی این خطه با سرزمین کهن سپرایین (اسفراین) از یکسو و ساکن شدن اقوام ترکزبان در این جغرافیا از سوی دیگر موجب شده تا این وادی، همچنان میزبان آیینها و سنن اصیل و بکر خراسانی و ایرانی باشد.
از جمله مهمترین این آیینها، عاشورای بام است. عاشورای بام طی سالهای اخیر نشان داده است که چه ظرفیت وسیع و درخشانی را در سینه خود جای داده، برای ایجاد پیوند میان گروهها و سلایق مختلف اجتماعی که اصالت نسیبی و سببیشان به این خطه میرسد.
روزی ویژه که این خطه میزبان آیینهای رنگارنگ و کهن ایرانی و شیعی ازجمله تعزیهخوانی، سنگزنی، علمگردانی، جریدهکشی، اطعام عام، شام غریبان و زنجیرزنی است و به جلوهای خاص از آینه فرهنگ غنی، چندپاره و کهن ایرانی تبدیل شده است.
آنچه اما مهمتر است این است که باید پرسید: چرا چنین ظرفیت ممتازی تاکنون از دید رسانهها و نهادها مغفول مانده است؟ جز اجرای آیین سنگزنی در برنامه ملی حسینیه معلی دیگر چه تلاشی برای دیدهشدن و ملیسازی این رویدادها صورت گرفته است؟
این آیین رنگارنگ و جذاب که هرساله هزاران نفر را از اقصینقاط ایران میزبان و تماشاگر خود میکند، شایستگی ثبت شدن در میراث ملی ناملموس فرهنگی را ندارد؟
اینجانب نه تنها این موضوع را از تصمیمگیران و حکمرانان این استان مطالبه میکنم که بدین وسیله آمادگی خود را برای گام نهادن درمسیر تحقق این مهم اعلام میدارم و به عنوان فرزند کوچک ساکنان این خطه، از تمامی کنشگران، دغدغهمندان، علاقه مندان به هویت خراسان و ایران، اهالی فرهنگ و مدیران نهادهای فرهنگی شرق کشور دعوت میکنم تا به مسیر پیگیری این مهم ورود نمایند تا در آینده شاهد مهمانهای استانی و کشوری و حمایتهای ملی از این رویداد بوده و بیآنکه به فضای مردمیِ هویتمند حاکم بر این رویداد خدشهای وارد شود، این رویداد به تقویم بازدید و عناوین گفتگوی علاقهمندان به آیینهای ایرانی و شیعی افزوده گردد.