به گزارش اطلاعات آنلاین، نئاندرتال ها هزاران سال قبل از وجود آنتی بیوتیک ها از ماده چسبنده ای که از پوست درخت غان ساخته شده بود برای درمان زخم ها استفاده می کردند. محققان تکنیک های باستانی تولید قیر توس را بازسازی کرده و کشف کردند که هر نمونه می تواند از رشد باکتری های مسئول عفونت های خطرناک زخم جلوگیری کند. تار یا قطران توس که به آن قیر توس هم می گویند، در قدیم عمدتاً به عنوان چسب ماقبل تاریخ شناخته می شد و ممکن است به عنوان یک داروی طبیعی به طرز شگفت انگیزی مؤثر باشد.
نئاندرتال‌ها از ماده‌ای چسبنده ساخته شده از پوست درخت نه تنها برای ساخت ابزار، بلکه برای درمان زخم‌ها و مبارزه با عفونت‌های باکتریایی نیز استفاده می‌کردند. دانشمندان کشف کرده‌اند که صمغ درخت غان، ماده‌ای که معمولاً با ابزارسازی ماقبل تاریخ مرتبط است، دارای خواص ضد باکتریایی است که می‌توانسته آن را به عنوان یک شکل باستانی از دارو مفید کند.
این یافته‌ها از مطالعه‌ای به دست آمده که توسط محققان دانشگاه کلن، دانشگاه آکسفورد، دانشگاه لیژ و دانشگاه کیپ برتون در کانادا انجام شده است. این تیم با بازآفرینی تکنیک‌هایی که گمان می‌رود توسط نئاندرتال‌ها استفاده می‌شده است، صمغ درخت غان را تولید و توانایی آن را در مهار باکتری‌های مضر آزمایش کردند.
نتایج آنها نشان می‌دهد که این چسب ماقبل تاریخ ممکن است هدف دومی را که قبلاً نادیده گرفته شده بود، انجام داده باشد: کمک به محافظت از زخم‌ها در برابر عفونت.
چسب نئاندرتال‌های باستانی ممکن است هدف پزشکی داشته باشد.
صمغ درخت غان ماده‌ای غلیظ و چسبنده است که با گرم کردن پوست درخت غان به دست می‌آید. باستان‌شناسان ردپایی از آن را در مکان‌های متعدد نئاندرتال‌ها در سراسر اروپا کشف کرده‌اند که اغلب هنوز به ابزارهای سنگی باستانی متصل هستند.
برای دهه‌ها، این اکتشافات محققان را به این باور رساند که نئاندرتال‌ها در درجه اول از این ماده به عنوان چسب استفاده می‌کردند. به طور خاص، صمغ توس به آنها کمک می‌کرد تا تیغه‌ها یا نوک‌های سنگی را به دسته‌های چوبی متصل کنند؛ تکنیکی که به عنوان دسته سازی شناخته می‌شود. این فرآیند به اجزای مختلف اجازه می‌داد تا به هم متصل شوند و ابزارهای کاربردی‌تر و مؤثرتری ایجاد کنند.
با این حال، دانشمندان به طور فزاینده‌ای در حال بررسی این موضوع هستند که آیا صمغ توس نقش گسترده‌تری در زندگی ماقبل تاریخ داشته است یا خیر.
شواهدی از جوامع سنتی در سراسر جهان نشان می‌دهد که صمغ توس علاوه بر کاربردهای دیگر، برای اهداف دارویی نیز مورد استفاده قرار گرفته است. این یافته در کنار اکتشافات باستان‌شناسی نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها از گیاهان استفاده می‌کردند و انواع مراقبت‌های پزشکی را انجام می‌دادند.
بازسازی روش‌های باستانی مورد استفاده برای ساخت قیر توس
برای بررسی، محققان قیر توس خود را با استفاده از گونه‌های درختی تولید کردند که در دوران نئاندرتال‌ها وجود داشتند. آنها به جای تکیه بر فرآیندهای صنعتی مدرن، تکنیک‌های تولید بازسازی شده از شواهد باستان‌شناسی مرتبط با نئاندرتال‌ها را بازسازی کردند.
یکی از تکنیک‌ها شامل قرار دادن پوست درخت توس در داخل یک گودال زیرزمینی مهر و موم شده و گرم کردن آن با اکسیژن کم یا بدون اکسیژن بود. در این شرایط، پوست درخت تحت فرآیندی به نام تقطیر خشک قرار می‌گیرد که در آن گرما مواد را تجزیه کرده و موادی را آزاد می‌کند که می‌توانند به عنوان قیر جمع‌آوری شوند.
این تیم همچنین با رویکرد ساده‌تری آزمایش کرد که شامل سوزاندن پوست درخت توس در نزدیکی یک سطح جامد، مانند سنگ بود. با سوختن پوست، بخارات قیر در برابر سطح خنک‌تر متراکم می‌شدند و یک باقیمانده چسبنده باقی می‌ماند که قابل جمع‌آوری بود.
این آزمایش‌ها به دانشمندان اجازه داد تا بررسی کنند که آیا قیر توس ساخته شده از طریق تکنیک‌های مختلف ماقبل تاریخ، خواص ضد باکتریایی مشابهی دارد یا خیر.
قیر توس ماقبل تاریخ فعالیت ضد باکتریایی را نشان می‌دهد
هنگامی که محققان نمونه‌های خود را آزمایش کردند، هر نوع صمغ توس که تولید کردند، توانست رشد «استافیلوکوکوس اورئوس»، باکتری‌ای که معمولاً با عفونت‌های زخم مرتبط است، را مهار کند.
استافیلوکوکوس اورئوس، که اغلب به اختصار S. aureus نامیده می‌شود، در پزشکی مدرن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است زیرا می‌تواند باعث عفونت‌های جدی شود. برخی از گونه‌ها در برابر چندین آنتی‌بیوتیک مقاومت ایجاد کرده‌اند و مسئول عفونت‌های صعب‌العلاج در بیمارستان‌ها هستند.
نکته قابل توجه این است که فعالیت ضدباکتریایی ظاهر شد صرف نظر از اینکه محققان از کدام تکنیک استخراج ماقبل تاریخ استفاده کرده‌اند. این نشان می‌دهد که خواص مهارکنندگی باکتری صمغ توس به یک روش تولید خاص وابسته نبوده است.
یافته‌ها نشان می‌دهد که خواص ضدمیکروبی از زمان نئاندرتال‌های اولیه نقش داشته و می‌توانسته به صورت هدفمند مورد استفاده قرار گیرد.
اگرچه این آزمایش‌ها ثابت نمی‌کند که نئاندرتال‌ها واقعاً صمغ توس را روی زخم‌ها می‌مالیدند، اما نشان می‌دهند که ماده‌ای که آنها قادر به تولید آن بودند، خواصی داشت که می‌توانست آن را برای مراقبت‌های پزشکی مفید کند.
آیا پزشکی نئاندرتال‌ها می‌تواند سرنخ‌هایی برای آنتی‌بیوتیک‌های مدرن ارائه دهد؟
این کشف، فراتر از آشکار کردن بُعد دیگری از رفتار نئاندرتال‌ها، ممکن است پیامدهایی برای پزشکی مدرن نیز داشته باشد.
مقاومت آنتی‌بیوتیکی یک نگرانی رو به رشد در حوزه سلامت جهانی است. با افزایش مقاومت باکتری‌ها در برابر درمان‌های رایج، دانشمندان در جستجوی مواد اضافی هستند که بتوانند به مبارزه با عفونت‌ها کمک کنند.
فعالیت ضد باکتریایی صمغ درخت غان ماقبل تاریخ نشان می‌دهد که مواد باستانی و شیوه‌های دارویی سنتی ممکن است نیاز به بررسی علمی دقیق‌تری داشته باشند. موادی که هزاران سال پیش استفاده می‌شدند، می‌توانند حاوی ترکیباتی با خواصی باشند که امروزه نیز مرتبط هستند.
با این حال، توانایی مهار باکتری‌ها در آزمایش‌های آزمایشگاهی لزوماً به این معنی نیست که صمغ درخت غان به عنوان درمانی برای زخم‌های انسان ایمن یا مؤثر باشد. برای ارزیابی هرگونه کاربرد پزشکی بالقوه، تحقیقات بیشتری لازم است.
این یافته‌ها به مجموعه رو به رشدی از تحقیقات می‌افزاید که نئاندرتال‌ها را به عنوان انسان‌های مبتکری به تصویر می‌کشد که مواد طبیعی اطراف خود را درک و از آنها بهره می‌بردند. آنچه باستان‌شناسان زمانی عمدتاً به عنوان چسب ماقبل تاریخ در نظر می‌گرفتند، ممکن است ماده‌ای مفید برای محافظت از زخم‌ها نیز بوده باشد و این احتمال جذاب دیگری را در مورد منشأ دانش پزشکی انسان ارائه می‌دهد.
نتایج این تحقیق در نشریه PLOS One منتشر شده است.