عصر ایران - وقتی به برج ها و بناهای باشکوه قرن نوزدهم و بیستم نگاه می کنیم، دو سبک بیش از همه جلوه گری می کنند: بوزار (Beaux-Arts) و آرت دکو (Art Deco). هر دو سبک هدف مشترکی داشتند - خلق بناهایی که عظمت و اقتدار را فریاد بزنند - اما مسیر متفاوتی را برای رسیدن به آن پیمودند. یکی نگاهی رو به عقب و وفادار به سنت های کلاسیک داشت و دیگری شیفته سرعت و مدرنیسم قرن بیستم بود.
سبک بوزار؛ شکوه کلاسیک و یادمانی
سبک بوزار که از «مدرسه هنرهای زیبای پاریس» (École des Beaux-Arts) سرچشمه گرفت، از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم نماد ساختمان های رسمی و حکومتی بود. این سبک بر مبنای اصول دقیق آکادمیک، قرینه سازی کامل، ورودی های عظیم و مجلل، و تزیینات مجسمه سازی پرکار بنا شده بود.
روایت تاریخی: بوزار می خواست حس پایداری، قدمت و اصالت فرهنگ یونان و روم باستان را به شهرها تزریق کند.
شاهکار معروف: ایستگاه تاریخی گرند سنترال و کتابخانه عمومی نیویورک از شاخص ترین نمونه های این سبک هستند.
سبک آرت دکو؛ نماد سرعت، صنعت و مدرنیسم
با ورود به دهه 1920 و 1930، جهان با سرعت به سمت صنعتی شدن پیش رفت و سبک آرت دکو متولد شد. آرت دکو سنت های کلاسیک را کنار گذاشت و به سراغ اشکال هندسی، خطوط عمودی کشیده، عقب نشینی های پله ای و مصالح مدرنی چون کروم، استیل و شیشه رفت.
روایت تاریخی: آرت دکو زبان بصری عصر جاز، هواپیما و آسمان خراش ها بود؛ سبکی که غرور، سرعت و جاه طلبی قرن بیستم را به تصویر می کشید.
شاهکار معروف: برج کرایسلر و برج امپایر استیت در نیویورک نمادهای بی بدیل این سبک در عصر طلایی آسمان خراش ها هستند.
تقابل دو اندیشه
بوزار با ستون های مرمرین و مجسمه های سنگی اش، زبان «اصالت و سنت» را صحبت می کرد؛ درحالی که آرت دکو با خورشیدهای هندسی و تاج های استیل، شتاب جهان به سوی «آینده» را روایت می کرد.
تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور