مارشال باس ریویز یک شخص واقعی بود؛ یک برده فرار شده که به یک قانون‌گذار برجسته تبدیل شد، زندگی بی‌نظیر ریویز الهام‌بخش سریال ‘Bass x Machina’ از تیلر شریدن و سریال ‘Watchmen’ از HBO و دیگر آثار فرهنگی عمومی شده است. سریال انیمیشن ‘Bass x Machina’ از Netflix، خلق شده توسط لشان توماس (“Yasuke”) و تولید شده توسط شرکت کره‌ای استودیو میر (“The Legend of Korra”)، نسخه‌ای از ریویز را با صدایی پر از جدیت توسط بریان تری هری، که همچنین تهیه‌کننده سریال است، ارائه می‌دهد. اما وجود ریویز و جنگ داخلی اخیر تنها بخش‌هایی از تاریخ واقعی هستند که ‘Bass x Machina’ از آن بهره می‌برد. باقی‌مانده همه آفرینش‌های شگفت‌انگیز است، از جمله دست‌روباز بات‌مان ریویز.
این نسخه استمپونک از دوران غرب قدیمی پر از لباس‌های مکانیکی شکل بز، تفنگ‌های پر از خمیر و زنانی که بر برق کنترل دارند و دیگر آفرینش‌هایی هستند که با سبک انیمه‌ای خلق شده‌اند. اما حتی در دنیایی که باس می‌تواند لیزرها را از دست چپ خود شلیک کند، از محدودیت‌های سخت‌افزارانه تعصب خلاص نمی‌شود. باس در روزهای قبل از مارشال بودن، به عنوان یک شکارچی میراث، از خاطرات جنگ که در آن دست او در یک آزمایش ترسناک توسط ژنرال رینبنبک (کوری گراهام)، یک فرمانده کنفدراتی که هنوز آزاد است، به دست آمد، به شدت آزار می‌شود. باس ممکن است آزاد و خوشبخت با همسر خود ازدواج کرده و فرزند سوم خود را در راه داشته باشد، اما حتی در مرزها، میراث‌های سیاه‌پوست نصف قیمت میراث‌های سفیدپوست هستند.
‘Bass x Machina’ یادآوری‌ای است برای ‘Blue Eye Samurai’، سریال انیمیشن دیگر از Netflix که دیدگاه‌های مدرن درباره نژاد و نمایندگی را بر روی یک دوره باستانی بسیار افسانه‌ای می‌گذارد. وقتی باس برای یک شکار میراث آخرین بار ثبت‌نام می‌کند و با یک کودک نابغه به نام دنا استار (تاتی گابریل)، یک مهندس مشتاق که دنبال عموی گم‌شده خود است، به طور ناخواسته به بیابان بدل می‌شود، ‘Bass x Machina’ به طور آزادانه در قالب‌های استاندارد داستان‌های غربی تجارت می‌کند. اما آنچه متفاوت است، عناصری است که سریال انتخاب می‌کند تا برجسته کند: باس خود و اعضای قوم چوکتو، مانند دوست او لایت‌هورس (چاسکه اسپنسر) و گروهی از عالمان کنترل‌کننده عناصر معروف به Holy People، همیشه بخشی از بافت آمریکا بوده‌اند. ‘Bass x Machina’ تنها آنها را تقویت می‌کند و با وجودی که میزان خشمگینی را افزایش می‌دهد، با شخصیت‌هایی مانند ایتا (استارلتا دوپوئس)، یک مخترع بومی که قلعه خود را با درختان میوه الکتریکی مسلح کرده، به طور مستقیم به جلو می‌رود. “این جادو نیست؛ این علم ما است،” ایتا توضیح می‌دهد، در حالی که از دودویی ساده‌انگارانه وحشیانه و جامعه متمدن دفاع می‌کند.
در حالی که باس به کار مارشال فکر می‌کند، سریال به ایده‌های واقعی درباره اینکه معنای نمایندگی یک نظام اجتماعی که به انسانیت او بی‌تفاوت است چیست، می‌اندیشد. دزدی ساده از قطار — از یک مترو هوشمند که هنوز دارای کابین‌های جداگانه نژادی است — به بحثی درباره شکستن یا پیروی از قوانینی که هرگز برای حفاظت از شما طراحی نشده بود، تبدیل می‌شود. آهنی (کری سوممر)، یک کنترل‌کننده برق با ارتباطی مرموز با باس و گذشته او، او را به عنوان دشمن برچسب می‌زند، زیرا او به شورش خشن او نپیوست؛ در حالی که همسر او گلوری (جانهل مون، که همچنین آهنگ的主题 را می‌خواند) به باس هشدار می‌دهد که نباید خشم خود را مصرف کند، در غیر این صورت شوهرش به بدتری از کسی که او ازدواج کرده است، تبدیل شود.
اما ‘Bass x Machina’ چالش‌های اخلاقی را با یک تفریح ساده‌تر و مستقیم تعادل می‌بخشد. هیجان دنا برای شگفتی‌های دوران صنعتی بخشی از هیجان سریال است. وقتی یک ساختمان کامل پاها پیدا می‌کند و شروع به راه رفتن می‌کند، یا وقتی یک زن یک گروه از قاتلان سابق کنفدراتی را در یک توفان آتش نابود می‌کند، دیدن آن فقط شگفت‌انگیز است، بدون توجه به (تاریخی) جایگزین.
همه شش قسمت از ‘Bass x Machina’ اکنون در Netflix در دسترس هستند.