به گزارش خبرنگار ایلنا، پایان پروژه‌ها، به عنوان دلیل قطع همکاری با بیش از ۳۰ نفر از کارکنان شرکت خدماتی مهندسی پژواک انرژی در تهران، اهواز و ایلام عنوان شده؛ اما آیا یک پروژه باید به معنای پایان امنیت شغلی و نادیده گرفتن معیشت کارکنانی باشد که سال‌ها برای پیشبرد اهداف شرکت تلاش کرده‌اند؟
در میان این نیروها، افرادی حضور داشته‌اند که در شرایط دشوار عملیاتی جنوب کشور، زیر آفتاب سوزان و با حداقل دریافتی، وظایف خود را انجام داده‌اند اما امروز این افراد با از دست دادن شغل خود، علاوه بر نگرانی دربارۀ آیندۀ حرفه‌ای، با دغدغۀ تامین معیشت خانواده‌هایشان مواجه‌اند.
این درحالی است که اگر اخراجی‌های پژواک انرژی بخواهند از مسیر قانونی اقدام به پیگیری حقوق قانونی خود نمایند، تحت انواع و اقسام فشارها و تهدیدها قرار می‌گیرند.
اکنون پرسش روشنی که پیش روی مدیریت شرکت خدمات مهندسی پژواک انرژی قرار داد؛ این است که معیار انتخاب بیش از ۳۰ نفر برای قطع همکاری چه بوده است؟ چرا امکان انتقال نیروهای باتجربه به سایر پروژه‌ها بررسی نشده و وضعیت مطالبات و سوابق بیمه‌ای آنان چگونه تعیین تکلیف شده است؟
کارگر صرفا یک هزینه در صورت‌های مالی شرکت نیست؛ پشت هر نیروی کار، زندگی و خانواده‌ای قرار دارد. پایان پروژه‌ها نباید بهانه‌ای برای فراموش کردن مسئولیت‌های انسانی و قانونی کارفرما باشد.
انتظار می‌رود مدیریت پژواک انرژی دربارۀ تصمیمات خود و اتفاقات اخیر شفاف‌سازی کنند. جامعۀ کارگری حق دارد بداند امنیت شغلی و حقوق قانونی کارکنان در چنین مجموعه‌هایی تا چه اندازه مورد توجه قرار دارد.