به گزارش ایلنا، رسول قربان‌نژاد با اشاره به روند دلاری‌شدن قیمت مسکن گفت: برخی سازندگان و فروشندگان، قیمت ملک را بر مبنای ارزش دلاری آن تعیین می‌کنند. برای مثال، ممکن است فروشنده‌ای قیمت هر مترمربع ملک را معادل ۱۰ هزار دلار در نظر بگیرد و همین رقم را مبنای قیمت‌گذاری قرار دهد. در چنین شرایطی، با افزایش نرخ ارز، قیمت ریالی ملک نیز افزایش پیدا می‌کند؛ حتی اگر درآمد و قدرت خرید متقاضیان مسکن متناسب با این افزایش تغییر نکرده باشد.
وی ادامه داد: این شیوه قیمت‌گذاری می‌تواند بر انتظارات قیمتی در سایر مناطق نیز اثر بگذارد. برای مثال، افزایش قیمت در مناطق گران‌تر تهران، از جمله منطقه یک، ممکن است بر انتظارات فروشندگان و سازندگان در مناطق دیگر تأثیر بگذارد و به افزایش قیمت‌های پیشنهادی در آن مناطق منجر شود؛ حتی اگر تقاضای مؤثری برای خرید با این قیمت‌ها وجود نداشته باشد.
قربان‌نژاد با اشاره به پیامدهای این روند برای متقاضیان مصرفی اظهار کرد: در چنین شرایطی، تقاضای واقعی بازار مسکن تضعیف می‌شود. جوانی که قصد ازدواج و خرید خانه دارد، با قیمت‌هایی مواجه می‌شود که با توان مالی او تناسب ندارد و ممکن است ناچار شود خرید مسکن را به سال‌های آینده موکول کند و مدت طولانی‌تری برای تأمین سرمایه موردنیاز پس‌انداز کند.
وی با اشاره به حجم سرمایه انباشته‌شده در بازار املاک اظهار کرد: برای درک ابعاد این موضوع، کافی است ارزش املاک یک خیابان در تهران را با ارزش بازار سرمایه مقایسه کنیم. ممکن است ارزش املاک پنج تا ۱۰ خیابان به‌اندازه ارزش کل بازار سرمایه یا بخش بزرگی از آن باشد. این مقایسه نشان می‌دهد چه حجم عظیمی از منابع مالی مردم و کشور در بازار مسکن متمرکز شده است.
قربان‌نژاد افزود: این پرسش مطرح است که چرا بخش مولد اقتصاد از چنین ظرفیت مالی گسترده‌ای برخوردار نیست و چرا منابعی که در بازار املاک انباشته شده‌اند، به شکل مؤثرتری در فعالیت‌های اقتصادی به کار گرفته نمی‌شوند. الگوی سرمایه‌گذاری در بازار مسکن به‌گونه‌ای پیش رفته است که بخش قابل‌توجهی از ثروت در مالکیت و نگهداری املاک متمرکز شده و برای تغییر این وضعیت باید راهکارهای جدیدی طراحی شود.
وی با هشدار نسبت به پیامدهای تداوم الگوی فعلی سرمایه‌گذاری گفت: اگر برای تغییر این الگو اقدام نکنیم، ممکن است طی پنج سال آینده با مشکلات جدی‌تری در بازار مسکن مواجه شویم. باید بررسی کنیم که چگونه ممکن است قیمت هر مترمربع مسکن در برخی مناطق تهران به سطوحی برسد که با گران‌ترین مناطق نیویورک و توکیو قابل مقایسه باشد، در حالی که قدرت خرید خانوارهای ایرانی با چنین قیمت‌هایی تناسب ندارد.
قربان‌نژاد در پایان تأکید کرد: سیاست‌گذاری در بازار مسکن باید از تمرکز صرف بر افزایش تولید فاصله بگیرد و به اصلاح الگوی سرمایه‌گذاری، افزایش نقدشوندگی دارایی‌های ملکی، نظارت بر تأمین مالی پروژه‌ها، متناسب‌سازی واحدهای مسکونی با توان خرید خانوارها و هدایت سرمایه‌ها به سمت فعالیت‌های مولد اقتصادی توجه کند.