بسیاری از مردم ترایمف TR7 مدل ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۱ را نمادی از صنعت خودروسازی بریتانیا در آن دوران میدانند؛ طراحی جسورانه که به دلیل کیفیت ساخت پایین در سالهای اولیه، شهرت آن به شدت آسیب دید. این خودرو از نظر فنی پیچیده نبود؛ یک رودستر با موتور جلو و دیفرانسیل عقب که به یک پیشرانه ۲ لیتری چهار سیلندر مجهز شده بود.
با این حال، طراحی این خودرو که توسط تیمی به رهبری «هریس مان» انجام شد، بسیار پیشرو بود. فرم گوهای شکل با خطوط بدنه خاص، به عنوان «شکل چیزهایی که در راهند» شناخته میشد. اگرچه در ابتدا فروش خوبی در آمریکا داشت، اما مشکلات کیفیت ساخت، مانع بزرگی بر سر راه موفقیت آن بود.
تجربه شخصی نویسنده با دو دستگاه TR7 نشان میدهد که این خودرو ویژگیهای مثبتی نظیر وزن کم، چابکی بالا و راحتی صندلیها داشت. در یکی از این خودروها، با نصب موتور ۳.۵ لیتری V8 متعلق به روور و ارتقای سیستم تعلیق، این خودرو به یک ماشین قدرتمند تبدیل شد.
امروزه، TR7ها کمیاب شدهاند و قیمت آنها به درستی در حال افزایش است. نکته مهم برای علاقهمندان، یافتن نسخههای دستنخورده و سالم است. این خودرو نه تنها یک اثر هنری در طراحی بریتانیایی است، بلکه یادآور طراح شجاعی است که به پیشرفت اعتقاد داشت و فراتر از زمان خود میاندیشید.