به گزارش ایلنا، در دورانی که جهان با شتابی بیسابقه به سوی حملونقل پاک و کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی حرکت میکند، ایران نیز با ابتکار و نبوغ نسل تازهای از پژوهشگران و طراحان، با هدایت علیرضا جباریزادگان به عنوان طراح ارشد و با همکاری تیمی جوان متشکل از مبینا اسدی، سارا مشهدبان کوچکسرائی، محدثه الماسی سلطانی مقدم، آتنا صباغیان، محمدامین زمانی و پارسا رمضانی، گام بلندی در مسیر آینده برداشته است.
«مرکز ملی توسعه خودروهای الکتریکی ایران» نه یک پروژه صنعتی صرف، بلکه معماری یک زیستبوم ملی است؛ جایی که دانش، صنعت، نوآوری و فرهنگ در کنار هم قرار میگیرند تا زنجیره کامل توسعه خودروهای برقی از تحقیق و آموزش تا تولید و فرهنگسازی، در یک ساختار واحد شکل گیرد. این مرکز، نماد اراده ملی برای ورود ایران به عرصه جهانی فناوریهای نوین حملونقل و پاسخی روشن به ضرورتهای محیط زیستی، اقتصادی و اجتماعی عصر جدید است.
نقطه اتصال دانش، صنعت و آینده
علیرضا جباریزادگان، طراح ارشد پروژه، تأکید میکند: «وقتی از توسعه خودروهای الکتریکی سخن میگوییم، فقط درباره ساخت یک خودرو صحبت نمیکنیم؛ درباره ساخت آینده صحبت میکنیم. آیندهای که باید در دانشگاه شکل بگیرد، در تحقیق و توسعه بالغ شود، در شتابدهنده به کسبوکار تبدیل شود، در کارخانه تولید شود و در جامعه پذیرفته شود. این مرکز، نقطه اتصال و کانون اشتراک همین مسیر است.»
این پروژه، فراتر از یک مرکز تولید خودرو، بهمثابه یک اکوسیستم فناوری طراحی شده است؛ ساختاری که زنجیره کامل توسعه را در یک واحد ملی گرد هم میآورد.
از تحقیق تا تولید؛ از دانشگاه تا کارخانه
برای نخستینبار در ایران، مجموعهای از عملکردهای مکمل در قالب یک ساختار واحد به شرح زیر تعریف شده است:
۱. مرکز تحقیق و توسعه با تمرکز بر باتری، نرمافزار، هوش مصنوعی و شبیهسازی.
۲. شتابدهنده نوآوری با محوریت حمایت از استارتاپها و شرکتهای دانشبنیان.
۳. کارخانه با تمرکز بر تولید خودروهای الکتریکی و تجهیزات شارژ.
۴. پردیس آموزشی با محوریت تربیت متخصصان در حوزههای برق، طراحی صنعتی و انرژی.
۵. پیست تست خودرو و آزمایشگاههای تخصصی با تمرکز بر استانداردسازی محصول و آزمون عملکرد.
۶. موزه و فضاهای فرهنگی با محوریت آموزش، آگاهیبخشی و فرهنگسازی موضوعات مرتبط با حملونقل پاک.
پیام روشن توسعه خودروهای برقی
این ترکیب، یک پیام روشن دارد: توسعه خودروهای الکتریکی، تنها با تولید خودرو ممکن نیست؛ بلکه با ساخت اکوسیستم محقق میشود. در این پروژه، تحقیق و توسعه از کتابخانه و آزمایشگاه جدا شده و وارد خط تولید میشود؛ فناوری در بخش R&D توسعه یافته، آزموده میشود و سپس، وارد چرخه تولید میگردد.
شبکه شارژ؛ قلب اکوسیستم
در این طرح، توسعه شبکه شارژ بهعنوان بخشی جداییناپذیر از اکوسیستم دیده شده است؛ شبکهای مبتنی بر استانداردهای فنی، دادهمحور و متناسب با شرایط ایران. بدون زیرساخت شارژ، توسعه خودروهای الکتریکی امکانپذیر نیست و از همین رو، شبکه شارژ در قلب پروژه جای گرفته است.
پایداری؛ سهگانه محیط زیست، اقتصاد و جامعه
این پروژه مفهوم پایداری را در سه سطح دنبال میکند:
۱. محیط زیستی: کاهش آلایندگی، مدیریت انرژی و بازیافت باتری.
۲. اقتصادی: مشارکت دولت و بخش خصوصی با رویکرد توسعه فناوری و تجاریسازی.
۳. اجتماعی: آموزش، آگاهیبخشی، فرهنگسازی و دسترسی جامعه به فضاهای فنی، علمی و فرهنگی.
ایران در مسیر حملونقل پاک و پایدار
علیرضا جباریزادگان، طراح ارشد پروژه، خاطرنشان کرد: «مرکز ملی توسعه خودروهای الکتریکی ایران، بیش از یک طرح فناورانه، یک معماری ملی برای آینده کشور است؛ معماریای که میتواند دانش را به فناوری، فناوری را به محصول و محصول را به کسبوکار تبدیل کند.»
این پروژه، با تکیه بر توان جوانان، حمایت دولت و مشارکت بخش خصوصی، ایران را در مسیر جهانی حملونقل پاک و پایدار قرار میدهد و جایگاهی تازه و معتبر برای کشور در عرصه بینالمللی رقم میزند. پیام این مرکز روشن است: فردای حملونقل ایران، آیندهای برقی، پاک، پایدار و مبتنی بر نوآوری است؛ آیندهای که در این مرکز ملی آغاز میشود، میتواند ایران را صاحب اعتبار و جایگاه تازهای ساخته و فردایی درخشانتر را برای کشورمان به ارمغان بیاورد.