عصر ایران- جنگنده تهاجمی داگلاس A-4 اسکای هاوک که در دوران جنگ سرد برای ماموریت های تهاجمی نیروی دریایی آمریکا طراحی شد، به قابلیتی کمتر شناخته شده مجهز بود: سپر حرارتی مخصوص کابین که برای محافظت از خلبان هنگام حمله هسته ای در نظر گرفته شده بود.
این هواپیمای کوچک که نخستین پرواز خود را در سال 1954 انجام داد، از ابتدا برای حمل تسلیحات هسته ای تاکتیکی و بمباران متعارف طراحی شده بود. اندازه جمع و جور و وزن کم آن نیز امکان استفاده از اسکای هاوک روی ناوهای هواپیمابر را فراهم می کرد.
سپری برای عبور از نور انفجار
این سامانه که با عنوان سپر حرارتی ضد تشعشع شناخته می شد، ساختاری تاشو و جمع شونده داشت که اطراف بخش عقبی کابین قرار می گرفت. خلبان می توانست آن را پایین بیاورد تا پوششی محافظ در اطراف خود ایجاد کند، بدون آن که دسترسی به ابزارهای پرواز و کنترل های هواپیما را از دست بدهد.
هدف اصلی این طراحی، کاهش خطر نابینایی موقت ناشی از نور شدید انفجار هسته ای و محافظت در برابر گرمای تابشی آن بود. این پوشش همچنین می توانست میزان مواجهه خلبان با بخشی از تشعشعات را کاهش دهد، اما محافظ کاملی در برابر همه آثار انفجار هسته ای محسوب نمی شد.
فرار پس از رهاسازی بمب
در حمله هسته ای با هواپیماهای آن دوران، خلبان باید پس از رهاسازی بمب، هرچه سریع تر از محدوده خطر دور می شد. شدت نور و گرمای انفجار می توانست حتی در فاصله زیاد نیز برای بینایی و بقای خدمه خطرناک باشد. به همین دلیل، روش های مختلف رهاسازی و تجهیزات محافظتی برای افزایش شانس بازگشت هواپیما توسعه یافتند.
اسکای هاوک در جنگ ویتنام نیز به طور گسترده به کار گرفته شد و نزدیک به 3000 فروند از گونه های مختلف آن ساخته شد. نیروی دریایی آمریکا سرانجام در سال 2003 آخرین اسکای هاوک های خود را بازنشسته کرد.