در میان شاخصهای فنی متعددی که توسط استراتژیستهای والاستریت رصد میشوند، «هیندنبورگ اومن» (Hindenburg Omen) قطعاً یکی از جذابترین نامها را دارد و در عین حال، یکی از بحثبرانگیزترین ابزارهای پیشبینی وضعیت بازار به شمار میرود. فعال شدن مجدد این سیگنال، پرسشهای مهمی را برای فعالان بازار سرمایه ایجاد کرده است: آیا باید نگران سقوط بازار سهام بود؟
جوزف آدينولفی در گزارش خود به بررسی این پدیده پرداخته است. هیندنبورگ اومن به عنوان یک شاخص فنی، تلاش میکند با ترکیب دادههای مربوط به تعداد سهامی که به بالاترین حد ۵۲ هفتهای خود میرسند و سهامی که به پایینترین حد ۵۲ هفتهای خود سقوط میکنند، وضعیت سلامت بازار را ارزیابی کند. طرفداران این شاخص معتقدند که فعال شدن آن میتواند نشانهای از بیثباتی درونی بازار و احتمال وقوع یک اصلاح یا سقوط ناگهانی باشد.
چرا هیندنبورگ اومن بحثبرانگیز است؟
منتقدان این شاخص استدلال میکنند که هیندنبورگ اومن در گذشته بارها سیگنالهای کاذب صادر کرده است. به عبارت دیگر، فعال شدن این شاخص لزوماً به معنای وقوع یک سقوط بزرگ در بازار نیست. با این حال، به دلیل ماهیت هشداردهنده آن، بسیاری از معاملهگران و تحلیلگران تکنیکال ترجیح میدهند هنگام فعال شدن این سیگنال، احتیاط بیشتری در مدیریت سبد داراییهای خود به خرج دهند.
آیا سرمایهگذاران باید نگران باشند؟
در شرایط فعلی بازار، تکرار این سیگنال باعث شده است تا بحثها پیرامون پایداری روند صعودی سهام دوباره داغ شود. استراتژیستها توصیه میکنند که سرمایهگذاران نباید تنها بر اساس یک شاخص تصمیمگیری کنند. در عوض، بررسی عوامل بنیادی اقتصادی، سیاستهای پولی بانک مرکزی و وضعیت سودآوری شرکتها در کنار تحلیلهای تکنیکال، رویکردی منطقیتر برای ارزیابی ریسکهای بازار است.
این شاخص که نام خود را از فاجعه کشتی هوایی هیندنبورگ گرفته است، همچنان به عنوان یک «زنگ خطر» در محافل مالی شناخته میشود. با این حال، تاریخچه بازار نشان داده است که حتی در زمان فعال بودن چنین شاخصهایی، بازار ممکن است به مسیر صعودی خود ادامه دهد یا تنها شاهد نوسانات کوتاهمدت باشد.
سرمایهگذاران باید توجه داشته باشند که در بازارهای مالی، هیچ شاخصی به تنهایی نمیتواند آینده را با قطعیت پیشبینی کند. هیندنبورگ اومن تنها یکی از ابزارهای موجود در جعبهابزار تحلیلگران است و باید در کنار سایر دادههای کلان اقتصادی مورد ارزیابی قرار گیرد.