مقبره تبان در مصر، با بیش از 400 گور، منبع غنی برای باستانشناسانی است که مشتاق یادگیری بیشتر در مورد تاریخ باستانی این منطقه هستند. یک مقاله جدید منتشر شده در مجله Frontiers in Environmental Archaeology نشان میدهد که روند تدفین مصریان احتمالاً در طول قرنها تغییر کرده است، از تدفینهای فردی در تابوتهای مجلل به استفاده مجدد از گورهای قدیمی برای تدفینهای بعدی، که منجر به افزایش تراکم و گاهی اوقات قرارگیری بدنها بر روی یکدیگر شده است.
تحقیقات قبلی در مورد استفاده مجدد از گورها در تبان انجام شده است. این مقاله جدید بر روی مقبره تبان به نام 209 در گورستان غربی، که به دوره سلطنت 25 (754-656 قبل از میلاد) باز میگردد و در نهایت در دوره پtolمایی (305-30 قبل از میلاد) رها شده است، تمرکز دارد. صاحب اصلی احتمالاً یک مقام بلندپایه اصیل نوبی به نام نیسمرو بوده است. در طول قرنها، این مقبره به دلیل موقعیت مکانی خود در یک کانال زهکشی فعال وادی هاتاسون، مستعد سیلهای مکرر بوده است، بنابراین از نظر باستانشناسی، یک مکان پیچیده است.
این امر آن را برای آنچه که نویسندگان آن را یک رویکرد «آرکئوتاناتولوژیکی یکپارچه» مینامند، ایدهآل میکند، که شامل جمعآوری دادهها در مورد موقعیت بدن، استفاده از تابوت، قرارگیری بقایا بر روی یکدیگر و روابط طبقهبندی با تجزیه و تحلیل استخوانی به منظور بازسازی توالی زمانی تدفینها است. آنها بر روی محلی به نام اتاق کناری 3، یکی از مناطق اصلی ثانویه مقبره که تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است، تمرکز کردند.