نمایشگاه عکاسی «درنگ در لایه‌ها» به میزبانی گالری «آویسنیت» یزد، از ۲۸ مهرماه ۱۴۰۵ میزبان مخاطبان خواهد بود. این رویداد، حاصل همکاری محمد بویری، عکاس و منتقد هنرهای تجسمی، با سمیرا صفاری، کیوریتور شناخته‌شده و صاحب‌نام در سپهر هنرهای تجسمی معاصر است؛ ترکیبی که از همان ابتدا نویددهنده رویکردی متفاوت از نمایشگاه‌های مرسوم عکاسی منظره است.
جزیره هرمز، این نگین زمین‌شناختی خلیج فارس، قلب تپنده این مجموعه است و بویری آن را نه از دریچه ثبت زیبایی‌های آشنا و توریستی، بلکه از منظر کاوش در ساختارهای بصری، معدنی و لایه‌های پیچیده زمین‌شناختی آن به تصویر کشیده است.
او با پرهیز از کادرهای پانورامیک و وسوسه‌انگیز، به سراغ قاب‌های فشرده و دقیق می‌رود تا مخاطب را وادار کند در برابر بافت‌ها و لایه‌های رنگ و سنگِ منحصر‌به‌فرد هرمز توقف کند. در یکی از آثار، تقابل کلبه‌های رنگارنگ با وسعت آب، نوعی تنش میان نظم انسانی و بی‌کرانی طبیعت ایجاد می‌کند؛ در اثری دیگر، خطوط عمودی و سایه‌روشن‌های تند صخره‌های هرمز، حس ایستایی و عظمت زمین را به تصویر می‌کشد.
حضور پرندگان در دشتی خشک در مجاورت آب و کوه، لایه‌ای از حیات و گذر زمان را به این روایت زمین‌شناختی می‌افزاید و تپه‌های آتشفشانی و رنگارنگ هرمز با طیف‌های نارنجی، زرد و قرمز، مرز میان عکاسی مستند و انتزاع تجسمی را برمی‌دارند. بویری با این انتخاب، هرمز را از یک مقصد جغرافیایی صرف، به یک متن بصری چندلایه تبدیل کرده است. آنچه این مجموعه را از یک گزارش تصویری صرف متمایز می‌کند، انتخاب‌های فرمی آگاهانه بویری است؛ او با ابعاد کوچک آثار و کادربندی دقیق، مخاطب را به نزدیک شدن و مکث در جزئیات فرا می‌خواند و عملاً عنوان نمایشگاه را به یک تجربه بصری تبدیل می‌کند.
در این میان، کیوریتوری سمیرا صفاری نقش تعیین‌کننده‌ای در انسجام چیدمان و هدایت خوانش انتقادی مجموعه ایفا کرده است. صفاری با شناخت عمیق از جریان‌های معاصر، آثار را نه به‌صورت منفرد، بلکه در گفت‌وگویی بصری با یکدیگر سازمان داده تا پیوستگی مفهومی نمایشگاه حفظ شود. حاصل این همکاری، تجربه‌ای است که در آن عکس‌ها به‌جای نمایش صرف مناظر، پرسش‌هایی درباره چگونگی دیدن، بافت و نسبت رنگ مطرح می‌کنند و ارزیابی نهایی آن نیز به مشاهده آثار در کنار یکدیگر و سنجش کیفیت فنی و ترکیب‌بندی هر اثر وابسته است.