عصر ایران-زمانی بود که زندگی روزمره با دقت و ظرافت بیشتری همراه بود. فنجان های چای خود اثری هنری بودند، کتابخانه ها حال و هوایی جادویی داشتند، سینماها با شکوه ساخته می شدند، کلاس های درس سرشار از رنگ و نشاط بودند و دورهمی های خانوادگی بر سر سفره، به جای خیره شدن به صفحه نمایش، با گفت وگو و هم صحبتی می گذشت.
فناوری زندگی را از بسیاری جهات سریع تر، آسان تر و راحت تر کرده است، اما در این مسیر، بسیاری از جزئیات کوچکی که به لحظه های معمولی زندگی جذابیت می بخشیدند، آرام آرام از میان رفتند. فضاها ساده تر شدند، تجربه ها کارآمدتر شدند و بخش بزرگی از هنر، اصالت و ارتباط انسانی که زمانی در زندگی روزمره جریان داشت، به تدریج رنگ باخت.
شاید بزرگ ترین تجمل، داشتن چیزهای بیشتر نباشد؛ بلکه آن باشد که آن قدر آهسته زندگی کنیم تا دوباره زیبایی هایی را ببینیم که روزهای عادی را به خاطراتی فراموش نشدنی تبدیل می کردند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی