من روی یک مبل در یک سوئیت هتل در مرکز منهتن نشسته ام. دو دستگاه ضبط روی میز قهوه خوری آماده ضبط مصاحبه با یکی از الگوهایم هستند. صدای سوت از پشت درهای فرانسوی می شنوم. این فقط سوت هر کسی نیست. این دالی پارتن است و او...
او با لبخندی وارد می شود که می تواند یک اتاق را روشن کند. او یک لباس صورتی روشن پوشیده است و موهای بلوندش به طرز معمول حجم دارد. او به نظر می رسد دقیقاً همانطور که در تلویزیون است، اما بهتر. او واقعی است.
من سال هاست که طرفدار دالی پارتن هستم. موسیقی او من را در دوران سختی همراهی کرده است و همیشه می تواند لبخندی بر لبانم بیاورد. آهنگ های او داستان هایی در مورد عشق، از دست دادن و زندگی هستند. او یک داستان سرای بزرگ است و من همیشه از شنیدن آهنگ هایش لذت می برم.
وقتی با او می نشینم، عصبی هستم. او یک افسانه است و من نمی توانم باور کنم که دارم با او مصاحبه می کنم. اما او به سرعت من را آرام می کند. او مهربان و صمیمی است و به نظر می رسد واقعاً به صحبت با من علاقه مند است.
ما در مورد همه چیز صحبت می کنیم، از کودکی او در تنسی گرفته تا حرفه موسیقی او. او در مورد چالش هایی که در طول زندگی با آن روبرو شده است و نحوه غلبه بر آنها صحبت می کند. او همچنین در مورد اهمیت خانواده و ایمان صحبت می کند.
یکی از چیزهایی که بیشتر از همه در مورد دالی پارتن تحسین می کنم، اصالت اوست. او همیشه خودش است و هرگز سعی نمی کند کسی باشد که نیست. او یک زن قوی و مستقل است که از آنچه هست افتخار می کند.
در پایان مصاحبه، از او برای وقتش تشکر می کنم. او لبخندی می زند و می گوید: "خوشحالم که با شما ملاقات کردم."
وقتی از اتاق خارج می شوم، احساس می کنم الهام گرفته ام. دالی پارتن یک زن شگفت انگیز است و من از فرصتی که برای ملاقات با او داشتم سپاسگزارم.