به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، جانسون گفت: «این همه فحاشی در دنیای سیاست؛ ما قبلاً هرگز چنین چیزی نشنیده بودیم. کلمات قدرت زیادی دارند و ۴۵ رئیسجمهوری پیشین این کشور هرگز از چنین ادبیات زنندهای استفاده نکرده بودند. آیا معلمان، مدیران شرکتها، پرستاران، پزشکان و دندانپزشکان در محیط کارشان اینگونه صحبت میکنند؟ این رفتار درست نیست. این نشاندهنده افول احترام و شأن و منزلت است؛ همین و بس.»
در طول دهه گذشته، دونالد ترامپ پیشگامِ بازتعریف استانداردهای عمومیِ ادبیاتِ مناسب بوده است. ترامپ که پیشتر به دلیل تنزل سطح و ترویج ادبیات سخیف در گفتمان عمومی در دوران نخست ریاست جمهوری مورد انتقاد قرار گرفته بود - دورانی که اظهاراتش درباره پذیرش مهاجران از «کشورهای نکبتبار» خبرساز شد - در دوره دوم ریاست جمهوری هم بیپروا به استفاده از این الفاظ ادامه داده است.
او بارها کلماتی را به کار برده - و ظاهراً عادیسازی کرده - که پیش از آن هرگز از زبان یک رئیس جمهوری آمریکا در انظار عمومی شنیده نشده بود؛ دستکم نه بهصورت عمدی. به نظر میرسید در ژوئن ۲۰۲۵، زمانی که ترامپ با ادبیاتی رکیک اسرائیل و ایران را به خاطر ادامه تبادل آتش محکوم کرد، این تابو شکسته شد. او در محوطه کاخ سفید به خبرنگاران گفت: «آنها اصلاً نمیدانند دارند چه غلطی میکنند.»
ترامپ در پستهای اخیر خود در شبکههای اجتماعی، با صراحت بیشتری از الفاظ رکیک استفاده کرده است؛ او این کار را برای افزایش فشار لفظی بر تهران انجام داد، آن هم پس از آنکه ایران در پی تصمیم ترامپ برای آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه این کشور در ماه فوریه، تنگه هرمز را بست. او در ماه آوریل در پلتفرم خود، تروث سوشال نوشت: «آن تنگه لعنتی را باز کنید، ای حرامزادههای دیوانه، وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد؛ فقط تماشا کنید.»
مایکل آدامز، استاد زبان انگلیسی در دانشگاه ایندیانا (در بلومینگتون) و نویسنده کتاب «در ستایش دشنام» (پژوهشی درباره جایگاه ناسزاگویی در جامعه)، میگوید: «رعایت آداب و نزاکت، نقطه قوت ترامپ نیست. این ناسزاگوییها جنبههای گوناگونی دارد؛ بخشی از آن ناشی از همان شخصیت دیپلماتیکِ قاطع و تأکیدگرای اوست، و بخشی دیگر به باور به پیشبینیناپذیر بودنِ و این حس کلی برمیگردد که او [به عرفها] اهمیتی نمیدهد.»
ادب در سیاست
ترامپ را به سختی میتوان اولین رئیس جمهوری دانست که به ناسزاگویی علاقه دارد. لیندون جانسون و ریچارد نیکسون هر دو به خاطر استفاده آزادانه از زبان عامیانه و مبتذل، اما در خلوت، مشهور بودند. زبان بد آنها تنها زمانی آشکار شد که نوارهای ضبطشده مکالماتشان پس از ریاست جمهوری منتشر شد.
در مورد نیکسون، فحاشی او در جریان واترگیت به یک مسئله تبدیل شد، زمانی که کاخ سفید متن مکالمات ضبطشده او را با سانسورهای فراوان منتشر کرد - با استفاده مکرر از عبارت گویای «فحش حذف شده».
رویکرد رو به افزایش و بیخیالی ترامپ به فحاشی، با واکنش شرمسارانه جورج دبلیو بوش در زمان نامزدی ریاست جمهوری ایالات متحده در سپتامبر ۲۰۰۰، بسیار متفاوت است. در طول مبارزات انتخاباتی، میکروفون زنده توصیف او از یک روزنامهنگار نیویورک تایمز به عنوان "یک احمق لیگ برتر" را ضبط کرد.
در مقابل، به گفته تحلیلگران، این روزها سیاستمداران بیش از حد مشتاق شنیدن چیزهایی هستند که زمانی بیاحتیاطی محسوب میشد. در حالی که ترامپ ممکن است دریچههای سیل را باز کرده باشد، سایر مقامات و نامزدها - چه جمهوریخواه و چه دموکرات - از آن پیروی کردهاند.
جوزف فیلیپس، استاد سیاست آمریکایی در کالج ترینیتی دوبلین، این را به جستجوی اصالت در دورانی نسبت میدهد که سیاستمداران از اعتبار عمومی افتادهاند. اوگفت: «انگیزه سیاستمداران برای استفاده از ناسزا [از] تغییر در نحوه نگاه مردم به این حرفه ناشی میشود. سطح اعتماد سیاسی آمریکاییها بسیار کاهش یافته و این امر نحوه نگاه مردم به سیاستمداران را تغییر داده است.»
در همین راستا، جی دی ونس، معاون رئیس جمهوری آمریکا، معمولاً در سخنرانیها و رسانههای اجتماعی از کلمه «چرند» برای به دام انداختن مخالفان و منتقدان سیاسی استفاده کرده است. ونس سال گذشته در روز شکرگزاری، هنگام سخنرانی در یک پایگاه نظامی در کنتاکی، پس از آنکه به سربازانی که در پاسخ به پرسش درباره علاقه به خوردن بوقلمون دست خود را بالا برده بودند گفت «پر از مزخرفات (shit) هستید»، با انتقاداتی مواجه شد.
پیت هگسث، وزیر دفاع، نیز برای تمسخر رویههایی در نیروهای مسلح که آنها را «ووک» (woke - دارای حساسیتهای افراطی نسبت به عدالت اجتماعی) میداند، از واژگان رکیک و مرتبط با فضولات استفاده کرده است؛ او سپتامبر گذشته در جمعی از ژنرالها در پایگاه تفنگداران دریایی در کوانتیکوی ویرجینیا گفت: «کار ما با آن مزخرفات تمام شده است.»
دموکراتها هم به استفاده از الفاظ رکیک روی آوردهاند. جیکوب فری، شهردار مینیاپولیس، پس از آنکه یکی از مأموران اداره مهاجرت و گمرک (ICE) در ماه ژانویه مادری سه فرزند به نام رنی نیکول گود را داخل خودرویش به ضرب گلوله کشت، به مأموران این اداره گفت که «گورتان را از شهر گم کنید».
اوایل همین هفته، تامی داکورث، سناتور دموکرات از ایالت ایلینوی، در یک اندیشکده در واشنگتن گفت که از «درست کردن گندکاریهایی که جمهوریخواهان به بار میآورند» خسته شده است. او ضمن استدلال علیه لزوم رعایت ادب در صورت بازپسگیری کنترل سنا توسط دموکراتها در انتخابات میاندورهای ماه نوامبر، گفت: «گور بابای این حرفها».
یک ترفند کلامی
گرچه ممکن است تأثیر بلندمدت این رفتار، کاهش بیشازپیش احترام عمومی به سیاست باشد، اما بعید است نامزدهای انتخاباتی اهمیتی به این موضوع بدهند. فیلیپس استدلال کرد: «انگیزه یک سیاستمدار احتمالاً نه احیای اعتبار این حرفه، بلکه تضمین انتخاب یا انتخاب مجدد خود است. این نخستین باری نخواهد بود که سیاستمداران برای منافع شخصی، نهادهای کلانتر را قربانی میکنند.»
آدامز، استاد دانشگاه ایندیانا، معتقد است سیاستمداران با روی آوردن به ادبیات رکیک، به دنبال نوعی «پرستیژ پنهان» هستند. او گفت: «نوعی پرستیژ پنهان در فحش دادن وجود دارد که با تصویر جسورانه و بیپروا از فردی که عادت به فحاشی دارد مرتبط است؛ نوعی نگرشِ هیچچیز برایم مهم نیست که برای مردم جذابیت دارد. مردم فحش میدهند و اگر شما هرگز فحش ندهید، ممکن است مردم شک کنند که آیا واقعاً آنقدر شبیه آنها هستید که بتوانید رئیسجمهور مناسبی برایشان باشید یا خیر.استفاده از الفاظ رکیک نیز در همین چارچوبِ ترفندهای کلامی و ارتباطی قرار میگیرد.»
بنجامین برگن، استاد علوم شناختی در دانشگاه کالیفرنیا، سندیگو و نویسنده کتاب «WHAT THE F: آنچه فحش دادن درباره زبان، مغز و خودِ ما آشکار میکند»، معتقد است این ادبیات تند و خشن ناشی از آن است که «ما در دورانی از اختلافات سیاسی بسیار شدید و پرخاشگرانه به سر میبریم».
در تفاوت جالبی میان دو سوی اقیانوس اطلس، فیلیپس – که پیشتر در بریتانیا فعالیت داشته – خاطرنشان کرد که گرایش به استفاده از الفاظ رکیک در سیاست آمریکا، هنوز در فضای سیاسی بریتانیا و ایرلند مشاهده نشده است.
او گفت: «ما در هر سه کشور با کاهش مشابهی در اعتماد سیاسی مواجهیم. با این حال، آمریکا از یک جهت تفاوت دارد و آن هم انگیزههایی است که سیاستمداران برای ساختن برند شخصی خود دارند. سرنوشت سیاستمداران در بریتانیا و ایرلند بسیار بیشتر به سرنوشت حزب متبوعشان گره خورده است؛ بنابراین، انگیزه چندانی برای تغییرِ الگوهای رفتاریِ جاافتاده و مرسوم وجود ندارد.»