مادرید، اسپانیا – “من زنده ماندم اما زخم‌های روانی هنوز بعد از این همه سال وجود دارد. باید جلوگیری کنیم که تصادفات بیشتری رخ دهد,” کریستوبال گونزالس می‌گوید.
گونزالس در سال ۲۰۱۳، زمانی که یک قطار سریع‌السیر، که باید با سرعت ۸۰ کیلومتر در ساعت (۵۰ مایل در ساعت) حرکت می‌کرد، با سرعت ۲۰۰ کیلومتر در ساعت (۱۲۵ مایل در ساعت) از خط خارج شد و ۸۰ نفر را کشت، چندین زخم شدید دریافت کرد.
این سانحه در آنگرویس، نزدیک سانتیاگو د کامپوستلا در شمالwestern اسپانیا، باقی‌مانده‌ترین سوانح ریلی اسپانیا است.
سه‌شنبه، ۱۳ سال بعد، حداقل ۶۹ نفر در برخورد دو قطار در نزدیکی اوردا، یک شهر در مرکز اسپانیا نزدیک توئلو، کشته شدند. تنها ۱۰ ماه قبل، دو قطار دیگر در همان خط، در آدموز نزدیک کوردوبا در جنوب اسپانیا، برخورد کردند و ۴۶ نفر را کشتند.
A sign reads, ‘Everyone affected. All the city is with you’ after a memorial mass for the victims of the Spanish train crash on July 29, ۲۰۱۳ in Santiago de Compostela. The high-speed train crashed after it derailed on a bend as it approached the northwestern city at 8:40pm on July ۲۴ [Gonzalo Arroyo Moreno/Getty Images]زنده‌ماندگان سه سوانح ریلی بدترین اسپانیا گفتند که باید بیشتر کارهایی انجام شود تا از تراژدی‌های بیشتر جلوگیری شود.
“اکنون ما سه سوانح وحشتناک در اسپانیا، در آنگرویس، آدموز و اوردا، دیده‌ایم. اگر ما اقدام نکنیم، آنها ادامه خواهند داشت,” گونزالس به الجزیره گفت.
“در آنگرویس، راننده خیلی سریع می‌رفت؛ در آدموز، بررسی گفت که مشکلی در خط بود؛ و در اوردا ممکن است اشتباه انسانی و مشکلی با سیستم کنترل وجود داشته باشد. هر چه باشد، باید این تصادفات را با سرمایه‌گذاری بیشتر در امنیت متوقف کنیم.”
Cristobal Gonzalez, 64, a retired army captain, still struggles with post-traumatic stress [Courtesy of Cristobal Gonzalez]گونزالس با دوستش، اسکار، به سمت سانتیاگو د کامپوستلا سفر می‌کردند زمانی که سانحه رخ داد. او در کالسکه جلو قطار بود زمانی که قطار “ پرواز کرد” از خط خارج شد و به یک بانک برخورد کرد.
او در داخل قطار ماند و سعی کرد در لحظات آخر به دیگران کمک کند. سال‌ها بعد، او هنوز با رویدادهای آن روز مشکل دارد.
“من آنچه که اتفاق افتاده را برای خودم نگه می‌دارم. بسیار سخت است که به اشتراک بگذارم، حتی اگر می‌خواستم – چیزی است که از تصور خارج است,” گونزالس که از استرس پس از سانحه رنج می‌برد، گفت.
‘نمی‌توانم باور کنم که این دوباره اتفاق افتاده است’
سائنتیاگو روسندو، که یکی از مسافران قطار رنفی در سوانح آدموز در ژانویه بود، از “لحظه‌های وحشتناک” بین مسافران پس از برخورد قطارها صحبت کرد.
“یک توقف ناگهانی – یک توقف بسیار ناگهانی – سپس پس از آن، یک صدای بلند. سپس قطار از یک طرف به طرف دیگر حرکت کرد تا قطار به یک طرف لغزید و ما کاملاً در تاریکی ماندیم. اولین چیزی که وقتی از قطار پیاده شدم دیدم، یک جسد بود,” او به الجزیره گفت.
روسندو که در یک شب شنبه شب از مادرید به هولوا در جنوب اسپانیا سفر می‌کرد، افزود: “نمی‌توانم باور کنم که این دوباره در همان خط اتفاق افتاده است. ما باید کاری انجام دهیم.”
Emergency personnel work at the scene of a deadly derailment of two high-speed trains near Adamuz, in Cordoba, Spain, January 21, ۲۰۲۶ [Ana Beltran/Reuters]بررسی اولیه در سوانح آدموز نشان داد که یک ریل شکسته باعث شد یکی از قطارها به مسیر دیگری برود و به مسیر قطار در حال حرکت برخورد کند.
کارشناسان پس از این سوانح به سرمایه‌گذاری بیشتر در نگهداری و تعمیرات خواستار شده‌اند.
بین سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲، اسپانیا به طور متوسط حدود ۱.۶۷ میلیارد دلار در سال بر روی خطوط سریع‌السیر هزینه کرد، که بیشتر از کشورهای اروپایی با شبکه‌های مشابه است. اما طبق داده‌های کمیسیون اروپا، تنها ۱۶ درصد از این هزینه‌ها صرف نگهداری و تعمیرات شد؛ بقیه به زیرساخت‌ها اختصاص یافت.
در مقابل، ایتالیا، آلمان و فرانسه به طور متوسط بین ۳۳ تا ۳۹ درصد از بودجه‌های خود را صرف نگهداری کرد، حتی اگر هر کدام شبکه‌های کوچک‌تری از ۴۰۰۰ کیلومتر (۲۴۸۵ مایل) در اسپانیا دارند.
کارشناسان به سرمایه‌گذاری در نگهداری و تعمیرات خواستار شده‌اند
خوان ماریا گوئیکولئا، سخنگوی انجمن مهندسان مدنی اسپانیا، به الجزیره گفت که با افزایش استفاده از شبکه ریلی، “باید بیشتر در نگهداری و تعمیرات هزینه شود.
“در سال ۱۹۸۲، زمانی که اولین خط ساخته شد، یک شبکه بسیار کوچک بود. اکنون آن بسیار بزرگتر با استفاده بیشتری است. اکنون بازی کاملاً متفاوت است. تأکید نمی‌تواند فقط بر روی ساخت خطوط جدید باشد بلکه باید بیشتر در نگهداری و تعمیرات سرمایه‌گذاری شود.”
حدود ۴۰ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴ از قطارهای سریع‌السیر استفاده کردند، تقریباً دو برابر تعداد سال ۲۰۱۹. در نیمه اول سال جاری، حدود ۲۵ میلیون نفر از شبکه سریع‌السیر سفر کردند، که ۱۴ درصد کاهش سالانه داشت.
خط بین مادرید و سویل، جایی که هر دو سوانح این سال رخ داد، تنها خطی در اسپانیاست که از سیستم کنترل LZB ساخت آلمان از دهه ۱۹۷۰ استفاده می‌کند که در حال حاضر در حال جایگزینی است.
“من خط بین مادرید و سویل را در حالی که سیستم LZB در حال جایگزینی است، می‌بندم. این سیستم تنها بخشی از سوانح سه‌شنبه بود. آن شکست خورد. اما دلیل دیگر اشتباه انسانی به نظر می‌رسد,” گوئیکولئا گفت. “اما این موضوع به سیاستمداران بستگی دارد نه من.”
او افزود که سوانح ژانویه به دلیل اشکالات در خط رخ داد.
رامیرو آپین لوپرا، کارشناس زیرساخت که در دانشگاه پلی‌تکنیک کاتالونیا تدریس می‌کند، گفت که از سال ۲۰۱۱، در پی بحران مالی، سرمایه‌گذاری در نگهداری و تعمیرات شبکه ریلی سریع‌السیر اسپانیا به طور “خنده‌دار” کاهش یافته است.
“در حالی که استفاده از شبکه افزایش یافته است، سرمایه‌گذاری در نگهداری و تعمیرات کاهش یافته است. تعجب‌آور نیست که ما دو سوانح در کمتر از یک سال داشته‌ایم. این ممکن است از بی‌اطلاعی یا بی‌احترامی به علم و زیرساخت‌ها از سوی سیاستمداران نشأت گرفته باشد,” او به الجزیره گفت.
جدا از رنفی دولتی، اسپانیا دو اپراتور خصوصی دارد، اوویگو از فرانسه و ایریو که بخشی از کنسرسیوم ایتالیایی است. آنها نگرانی‌های خود را در مورد سیستم LZB مطرح کرده‌اند.
هلی ونزوئلا، مدیر وقت اوویگو اسپانیا، سال گذشته به رادیو کادنا سیر گفت: “این خط (مادرید-سویل) با یک سیستم قدیمی مانند LZB مجهز است. این مانند تماشای Netflix به رنگ سیاه و سفید است. ما Netflix هستیم و سیستم همچنان به رنگ سیاه و سفید است.”
دیگو مارتین، از SEMAF، اتحادیه رانندگان قطار اسپانیا، گفت که متهم کردن کارکنان ریلی به این فاجعه نمی‌تواند از تصادفات آینده جلوگیری کند.
“متهم کردن جلوگیری نمی‌کند؛ شناسایی و تعیین دلایل می‌کند,” او گفت.
By: Graham Keeley