سنگاپور – نور عایشه، کارمند 30 ساله دولت، دو سال گذشته را صرف یافتن شریک زندگی کرده است، اما نتیجه چندانی نداشته است.
نور به ندرت از طریق کار یا سرگرمی‌های خود با مردان آشنا می‌شود و برنامه‌های قرار ملاقاتی مانند Tinder و Bumble را "ترسناک" می‌داند، زیرا خواستگاران بالقوه یا تلاش چندانی در پروفایل خود نمی‌کنند یا در گفتگوهای متنی مشکل دارند.
نور تمایل به داشتن فرزند دارد، اما تصور بزرگ کردن آنها در شهری که هزینه‌های مسکن و مراقبت از کودک بالاست و بار مراقبت از کودک معمولاً بیشتر بر دوش زنان است، برایش دشوار است.
"من نسبت به آینده کمی بدبین هستم" نور که خواستار استفاده از نام مستعار شد، به الجزیره گفت.
بنابراین، هنگامی که آژانس فناوری سنگاپور GovTech به تازگی FirstDate، یک پلتفرم همسریابی برای کارمندان دولتی راه‌اندازی کرد که از الگوریتمی برنده جایزه نوبل استفاده می‌کند، نور از سر کنجکاوی در آن ثبت‌نام کرد.
"بیشتر با این ذهنیت است که ‘چرا که نه؟’" او گفت. "اگر چیزی از این کار حاصل شود، داستان جالبی خواهد بود."
FirstDate از هکاتون سالانه GovTech، جایی که کارکنان ایده‌های جدید را توسعه و آزمایش می‌کنند، سرچشمه گرفته است و در حال حاضر در بین کارمندان دولت مجرد 21 تا 35 ساله آزمایش می‌شود.
شرکت‌کنندگان با استفاده از شناسه دیجیتال ملی خود وارد سیستم می‌شوند و به یک نظرسنجی در مورد علایق، عادات و ارزش‌های خود پاسخ می‌دهند و سپس با یک شریک بالقوه در هر زمان مطابقت داده می‌شوند.
ثبت‌نام برای آزمایش تا دوشنبه بسته شد.
GovTech به رسانه‌های محلی گفته است که هنوز تصمیمی برای گسترش این سرویس به فراتر از کارمندان سازمان‌های دولتی گرفته نشده است.
تصمیم سنگاپور برای ورود به بازی همسریابی، آخرین تلاش این کشور برای افزایش نرخ باروری است که به پایین‌ترین سطح تاریخی رسیده است.
کمتر از 30000 نوزاد در سال 2025 در این شهر-دولت جنوب شرقی آسیا به دنیا آمدند که نرخ باروری را به 0.87 رساند.
در ماه آگوست، نخست وزیر لارنس وونگ مجموعه‌ای از اقدامات جدید برای حمایت از خانواده‌ها از جمله مزایای مالی 70000 دلاری (55000 دلار) برای هر فرزند از بدو تولد تا 17 سالگی را اعلام کرد.
برای سنگاپور، که شش میلیون شهروند تقریباً تنها منبع این شهر-دولت هستند، چشم‌انداز کاهش و پیر شدن سریع جمعیت یک موضوع وجودی است.
در ماه فوریه، معاون نخست وزیر گان کیم یونگ هشدار داد که بدون مداخله، جمعیت شهروندان ممکن است از اوایل دهه 2040 شروع به کاهش کند و تعداد کمتری کارگر برای مراقبت از سالمندان باقی بماند.
سنگاپور در حال حاضر به شدت به مهاجرت برای تامین نیازهای نیروی کار خود متکی است و دولت انتظار دارد در پنج سال آینده 25000 تا 30000 شهروند جدید بپذیرد، که یک جریان حساس از نظر سیاسی در کشوری با 6.2 میلیون نفر است که مساحتی کمتر از نصف لندن را اشغال می‌کند.
با این حال، حتی زمانی که مقامات سنگاپور از مردم می‌خواهند که بچه دار شوند، بسیاری از سنگاپوری‌ها با اشتیاق سبک زندگی بدون فرزند را پذیرفته‌اند و ترجیح می‌دهند از مزایای داشتن یک خانواده با درآمد دوگانه با هزینه‌های کمتر بهره‌مند شوند یا توجه خود را به حیوانات خانگی معطوف کنند.
سنگاپور هرگز در مداخله در امور قلب و عاطفه خجالتی نبوده است.
در سال 1983، لی کوان یو، بنیانگذار سنگاپور و طولانی‌ترین دوره نخست وزیر، در سخنرانی که به "مناظره بزرگ ازدواج" معروف شد، هشدار داد که فارغ التحصیلان، به ویژه زنان، دیرتر ازدواج می‌کنند و بچه‌های کمتری نسبت به افراد کم‌تحصیل دارند.
سال بعد، دولت لی طرح بحث برانگیز مادران فارغ التحصیل را معرفی کرد که اولویت را به فرزندان مادران تحصیل کرده در پذیرش مدارس می‌داد.
همزمان، دولت واحد توسعه اجتماعی (SDU) را برای سازماندهی رویدادهایی که در آن مجردان تحصیل کرده می‌توانند معاشرت کنند، تأسیس کرد که باعث شد برخی از سنگاپوری‌ها شوخی کنند که حروف اول این سازمان باید "مجرد، ناامید و زشت" باشد.
منتقدان این آژانس را نخبه‌گرا خواندند و یک نهاد جداگانه برای کسانی که فقط مدرک دیپلم دارند در سال 1985 تأسیس شد.
"ما یک دولت به شدت مداخله‌گر داریم، حتی در یک حوزه خصوصی عشق و ازدواج" تان ارن سر، محقق ارشد وابسته در موسسه مطالعات سیاست در سنگاپور به الجزیره گفت.
تان گفت که اگرچه تلاش‌های دولت‌های گذشته برای واسطه‌گری موفقیت‌آمیز نبوده‌اند، اما نسل فعلی از بوروکرات‌ها مشتاق‌تر است که با قدرت فناوری در بازی قرارگیری دخالت کنند.
با این حال، تان گفت که یک پلتفرم تحت حمایت دولت به معنای بازگشت به دوران ازدواج‌های سنتی نیست و "زوج‌هایی که به عنوان سازگار شناسایی می‌شوند، هنوز هم می‌توانند یک عشق واقعی داشته باشند."
FirstDate از الگوریتم Gale-Shapley استفاده می‌کند که توسط ریاضیدانان دیوید گیل و لوید شاپلی در سال 1962 ابداع شده است و افراد را بر اساس ترجیحات رتبه‌بندی شده هر طرف جفت می‌کند.
شاپلی جایزه نوبل اقتصاد را در سال 2012 به دلیل کشف این الگوریتم به اشتراک گذاشت، نسخه‌هایی از آن در پذیرش مدارس و محل سکونت پزشکی استفاده می‌شود.
"این یک رویکرد کاملاً متفاوت از اکثر برنامه‌های قرار ملاقات است" ژان لیو، استاد روانشناسی در موسسه فناوری سنگاپور به الجزیره گفت.
"این بیشتر شبیه به واسطه‌گری آفلاین است، با حذف اسلاید بی‌وقفه پروفایل و جایگزینی آن با یک تطابق واحد."
اینکه FirstDate از یک هکاتون رشد کرده است، نشان‌دهنده "اشتهایی برای نوآوری در مورد ‘مشکلات سخت’ ملت" است، لیو گفت.
اینکه آیا به مردم کمک می‌کند تا بهتر از برنامه‌های قرار ملاقات اصلی عشق پیدا کنند یا خیر، موضوع دیگری است.
نظرسنجی‌ها ارزش محدودی در پیش‌بینی اینکه آیا دو نفر با هم ارتباط برقرار می‌کنند یا خیر دارند و تطابق‌ها به اندازه استخری که به آن می‌پیوندند خوب هستند، لیو گفت.
"این فرآیند ممکن است اگر افراد کمی ثبت‌نام کنند، از بین برود."
ارزش بزرگترین این برنامه، لیو گفت، ممکن است در این باشد که به دولت این فرصت را بدهد تا داده‌های قرار ملاقات را ارزیابی و منتشر کند، چیزی که شرکت‌های برنامه که الگوریتم‌های خود را به عنوان اطلاعات حساس شرکت در نظر می‌گیرند، به ندرت انجام می‌دهند.
سنگاپور تنها کسی نیست که سعی می‌کند مجردها را جفت کند.
دولت کلان‌شهر توکیو در سال 2024 برنامه قرار ملاقات مبتنی بر هوش مصنوعی Tokyo Enmusubi را راه‌اندازی کرد، در حالی که برنامه "Seoulting" دولت سئول، قرار ملاقات‌های کور در مکان‌هایی مانند رودخانه هان را سازماندهی می‌کند.
واکنش‌های آنلاین سنگاپوری‌ها به آخرین تلاش دولت برای بازی cupid از تمسخر تا سرگرمی متغیر بوده است.
برخی از منتقدان آن را هدر دادن پول عمومی می‌دانند، در حالی که دیگران از "همسران تعیین شده توسط دولت" شوخی می‌کنند و اینکه آیا یافتن عشق اکنون به اهداف کاری آنها اضافه می‌شود یا خیر.
جیمی، کارمند دولت که در آموزش و پرورش کار می‌کند، ایمیلی را که از او دعوت می‌کند تا به این پلتفرم بپیوندد دریافت کرده است، اما قصد ندارد در آن ثبت‌نام کند.
"به نظر من خیلی عجیب است. به نظر می‌رسد کسی بیش از حد تلاش می‌کند" جیمی که از ذکر نام خانوادگی خود خودداری کرد به الجزیره گفت.
"مهارت‌های اجتماعی ما تحلیل رفته است. من بعد از کار آنقدر خسته‌ام که فقط می‌خواهم به خانه بروم و دراز بکشم" جیمی گفت.
او گفت که از طریق گروه‌های اجتماعی تلاش می‌کند، اما هنوز کسی را ملاقات نکرده است که ارزش‌ها یا آمادگی عاطفی برای یک رابطه را داشته باشد، بنابراین "هیچ اتفاقی نمی‌افتد".
جیمی همچنین در مورد حریم خصوصی نگران است.
"چه نوع داده‌هایی را جمع‌آوری می‌کنند تا یک تطابق ایجاد شود و با این داده‌ها چه می‌کنند؟" او گفت.
طبق وب‌سایت FirstDate، پروفایل‌ها فقط برای تطابق یک فرد قابل مشاهده هستند، اطلاعات تماس فقط زمانی به اشتراک گذاشته می‌شود که هر دو طرف موافقت کنند و داده‌ها به جز در مواردی که قانون اجازه یا نیاز دارد، به فروش نمی‌رسد یا با اشخاص ثالث به اشتراک گذاشته نمی‌شود.
برای تئو کای شیانگ، دانشجوی دکتری و روزنامه‌نگار سابق Straits Times، قرار ملاقاتی که به فهرستی از ترجیحات کاهش یافته است، نشان‌دهنده "یک دیدگاه عمیقاً تراکنشی و ابزاری از عشق" است که در آن شرکا "مالکان مشترک یک سرمایه‌گذاری مالی" و "تولیدکنندگان فرزندان مورد تقاضا" می‌شوند.
تئو گفت که این طرز فکر با سیستم مسکن عمومی سنگاپور تشدید شده است، جایی که حرکت عقلانی برای زوج‌هایی که به دنبال کمک هستند، درخواست آپارتمان قبل از ازدواج است.
این الگوریتم "این طرز فکر مصاحبه‌کننده منابع انسانی را اصلاح یا به چالش نمی‌کشد" تئو گفت و همچنین به این سوال پاسخ نداد که چرا افراد بالای 36 سال حذف شده‌اند.
اگرچه از این آزمایش استقبال می‌کند، تئو می‌خواهد دولت به جای "فشار دادن سخنرانی‌های طرفدار باروری به گلوی ما"، فضای سوم و زندگی شبانه شهر-دولت را احیا کند.
بزرگترین مانع برای قرار ملاقات، او گفت، هزینه است - از حمل و نقل گران قیمت در اواخر شب گرفته تا اجاره‌های بالا که بسیاری از مجردها را تا دهه 30 زندگی خود در خانه والدین خود نگه می‌دارد.
مجردها نمی‌توانند تا 35 سالگی به تنهایی مسکن عمومی بخرند.
"حقیقت این است که ما واقعاً نمی‌دانیم چه چیزی باعث می‌شود عشق کار کند، به طوری که بتوانیم آن را در مقیاس جامعه بیان و اجرا کنیم" تئو گفت. "این خیلی آشفته، خیلی پیچیده، خیلی فردی و خیلی انسانی است."
نوشته شده توسط: توه ای مینگ