لندن، بریتانیا - در اواخر سخنرانی اندی برنهام در کنفرانس لیورپول، لحظه‌ای رخ داد که با سکوت، حجم زیادی را بیان کرد.
نخست وزیر و رهبر جدید حزب کارگر سکوت کرد.
او به مدت 20 ثانیه ساکت ماند، هیچ کلمه‌ای نگفت. او کلماتش را فراموش نکرده بود. او در حال جمع کردن احساسات خود برای بخشی از سخنرانی بود که نتوانسته بود در تمرینات بدون گریه آن را بیان کند.
پدر برنهام چند هفته پیش فوت کرده بود، و این بخشی بود که در آن درباره او صحبت می‌کرد.
هنگامی که مخاطبان متوجه شدند چه اتفاقی در حال رخ دادن است، ایستادند، دست زدند و با فریادهایی مانند «برو پسرم!» و «برو اندی!» او را تشویق کردند.
او از آنها تشکر کرد و خود را آرام کرد و به ادامه داد.
سخنرانی‌های کنفرانس تئاتر هستند، و استانداردهای سیاسی معاصر بریتانیا ایجاب می‌کند که یک رهبر قابل درک باشد. اما شکی نیست که اندی برنهام این لحظه را با لحنی احساسی انجام داد که بسیاری آن را واقعی یافتند.
سلف او کییر استارمر گاهی اوقات بی‌روح و تقریباً روباتیک و در مقابل دوربین‌ها ناراحت به نظر می‌رسید. برنهام، هفتمین نخست وزیر در 10 سال گذشته، احساساتی‌تر است.
او در مورد ایده‌های بزرگ و راه حل‌های بزرگ صحبت می‌کند و از فرصت برای برقراری ارتباط لذت می‌برد.
در ارزشی که بر اساس احساسات در گفتمان سیاسی مدرن تعیین می‌شود، این موضوع مهم است.
نظرسنجی‌ها گویای همین هستند. نظرسنجی‌های Politico نشان داد که حزب کارگر پس از تبدیل شدن برنهام به نخست وزیر، دوباره به صدر بازگشته است - جایگاهی که از آن زمان تاکنون حفظ کرده است. در پایان سپتامبر، Ipsos نشان داد که اندی برنهام تنها سیاستمداری است که دارای رتبه مطلوب خالص مثبت است.
نظرسنجی‌های YouGov نیز او را محبوب‌ترین سیاستمدار بریتانیا در حال حاضر می‌داند.
اما برای ادامه این روند، برنهام باید تغییرات ملموسی را قبل از انتخابات بعدی ایجاد کند. مگر اینکه انتخابات زودهنگامی را اعلام کند، که تا سال 2029 خواهد بود.
سام فریدمن، تحلیلگر سیاسی، می‌گوید: «بسیاری در وست‌مینستر دائماً به انتخابات زودهنگام فکر می‌کنند، با وجود اینکه برنهام آن را رد کرده است... هیچ کس نمی‌تواند بفهمد که چگونه برنهام می‌تواند برای سه سال دیگر حس امیدواری را با پیشرفت‌های قابل توجه حفظ کند.»
«بازگشت به آنچه که حزب کارگر در دهه 50 بود»
در شهر ولز، پورت تالبات، خانه‌های کارگران در کنار بزرگترین فولادسازی بریتانیا قرار دارند.
مانند بسیاری از مناطق ولز، پورت تالبات به مدت یک قرن به حزب کارگر رای داد - تا انتخابات مجلس ولز در ماه مه.
حزب کارگر در این انتخابات به رتبه سوم بی‌سابقه‌ای پشت سر ملی‌گرایان Plaid Cymru و ضد مهاجرت Reform UK شکست خورد.
اما این قبل از برنهام بود.
مایلز لوئیس که پیاده‌روی‌های اجتماعی را برای سالمندان شهر سازماندهی می‌کند، به الجزیره گفت که حزب کارگر مردم را در مورد مهاجرت متقاعد نکرده است و ارتباطات استارمر به اندازه کافی خوب نبوده است.
«[اما اکنون]، نوعی بازگشت به آنچه که حزب کارگر در دهه 50 و 60 بود، یعنی آنها واقعاً به فکر طبقه کارگر بودند. من معتقدم که اندی برنهام می‌تواند به آنجا برسد زیرا فکر می‌کنم به منافع طبقه کارگر اهمیت می‌دهد.»
نخست وزیر اندی برنهام و همسرش ماری-فرانس ون هیل پس از ملاقات با پادشاه چارلز سوم در کاخ باکینگهام، در 20 ژوئیه 2026 در لندن، انگلستان موج می‌زنند [Aaron Chown/Pool/Getty Images]
در اولین هفته‌های قدرت، برنهام مجموعه‌ای سریع از سیاست‌های جذاب، داخلی و متمرکز بر هزینه زندگی را ارائه کرد.
او سقف کرایه اتوبوس‌ها را تعیین کرد، مالیات بر ارزش افزوده (VAT) بر قبوض برق را کاهش داد و مالیات بر مشاغل برای میخانه‌ها را کاهش داد.
او گفت که بی‌خانمانی خیابانی را پایان می‌دهد، کشور را دوباره صنعتی می‌کند، خدمات را به کنترل عمومی بازمی‌گرداند و بزرگترین ساخت و ساز مسکن اجتماعی را از زمان جنگ جهانی دوم آغاز می‌کند.
برنهام به عنوان شهردار منچستر بزرگ به مدت نه سال از انتقال قدرت از وست‌مینستر به ملت‌ها و مناطق بریتانیا حمایت می‌کند.
در ماه ژوئیه، او اعلام کرد که شهرداران می‌توانند سهمی از مالیات بر مشاغل را از آوریل 2027 و از درآمد مالیات از سال 2028 نگه دارند.
و سخنرانی او در کنفرانس در سپتامبر، مرزهای برخی از نبردهای سیاسی آینده را ترسیم کرد، از جمله یک سرویس اجتماعی ملی، که در صورت نیاز به صورت رایگان در دسترس است و با تغییر قفل سه‌گانه بازنشستگی بریتانیا از سال 2030 تأمین مالی می‌شود. این در پارلمان بعدی اتفاق می‌افتد. برنهام همچنین کمیسیون ملی اصلاحات انتخاباتی را پیشنهاد کرد، با تعهد به بازنگری سیستم رای‌گیری. و او ارزیابی صریحی از برگزیت ارائه داد: «بیشتر آسیب رسانده است». او گفت که در مانیفست بعدی حزب کارگر، به بازگشت به اتحادیه اروپا رأی نخواهد داد.
در امور خارجه، تفاوت چندانی بین برنهام و سلف او وجود ندارد.
هنگامی که در ماه آگوست به اوکراین سفر کرد، نخست وزیر جدید بریتانیا با یک هدیه چشمگیر همراه بود - تخصص بریتانیا در ساخت موشک‌های دوربرد SCALP. او چهارمین نخست وزیر بریتانیا بود که از تهاجم تمام عیار روسیه به اوکراین بازدید می‌کند و از حمایت قاطع حمایت می‌کند.
در مورد غزه، او گفته است که دولت کارگر «درست عمل نکرده است» و باید زودتر خواستار آتش‌بس می‌شد. و در سپتامبر، دولت برنهام بسته تحریم‌هایی را علیه شهرک‌های غیرقانونی در کرانه باختری اعلام کرد.
اما هیچ اعلامیه‌ای مبنی بر نسل‌کشی وجود نداشت، و هیچ تحریم کامل تسلیحاتی علیه اسرائیل وجود نداشت. و برنهام قانون ممنوعیت گروه اعتراض فلسطین عمل را به عنوان یک سازمان «تروریستی» که دولت استارمر وضع کرده بود، لغو نکرد.
هزینه‌های دفاعی نیز یک مشکل بزرگ است.
تعهد رسمی دولت به 3.5 درصد تولید ناخالص داخلی تا سال 2035 است، و برنهام از گفتن اینکه آیا این هزینه را با افزایش مالیات یا کاهش رفاه تأمین خواهد کرد، خودداری کرده است.
جان هیلی که در ژوئن به دلیل کمبود بودجه از سمت خود به عنوان وزیر دفاع بریتانیا استعفا داد، اکنون مشاور مالیه است و متعهد به هدف 3 درصدی تا سال 2030 که برای خود تعیین کرده است، نیست.
اولین بودجه برنهام در پایان این ماه است. بررسی کامل هزینه‌ها سال آینده انجام می‌شود. پس از این موارد، بسیاری روشن‌تر خواهند شد.
بزرگترین تعهدات او - دوباره صنعتی‌سازی، کنترل خدمات عمومی، یک سیستم جدید مراقبت اجتماعی - پرهزینه هستند.
برنهام قطعاً احساسات را دارد. مردم تا به حال آن را دوست دارند. بودجه نشان می‌دهد که آیا او می‌تواند آن را تحمل کند.
نوشته: روری چالندز