با فرا رسیدن زمستان، روسیه ممنوعیت صادرات دیزل خود را لغو کرده و آماده فروش صدها هزار تن به ایالات متحده و سایر کشورها است. این اقدام بخشی از توافقی است که بین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه به دست آمده است که در نتیجه آن، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده معافیت تحریم برای سوخت روسیه صادر کرده است.
این توافق در بحبوحه بحران جهانی رو به رشد در مورد عرضه و قیمت انرژی به دست آمد. مهم‌تر از همه برای ترامپ، او این موضوع را چند هفته قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده اعلام کرد، که در آن حزب جمهوری‌خواه او در معرض خطر از دست دادن اکثریت خود در هر دو مجلس کنگره است.
اهمیت اصلی این توافق سیاسی است. ترامپ به شدت نیاز دارد که رای دهندگان آمریکایی او را به عنوان فردی دلسوز ببینند. این واقعیت که ترامپ به پوتین روی آورد و دومی در موقعیتی بود که بتواند به او کمک کند، منعکس کننده نقش حیاتی روسیه در بازار جهانی انرژی است. اما این امر همچنین تمایل کاخ سفید به رها کردن یک متحد در زمان ضعف - اوکراین در این مورد - را برای خدمت به منافع داخلی نشان داد.
اینکه آیا این توافق نقطه عطفی در رویکرد ایالات متحده به جنگ در اوکراین است یا خیر، هنوز مشخص نیست. سرنوشت تفاهم آنچوریج سال گذشته نشان می‌دهد که باید با احتیاط به آن نزدیک شد. اشاره ناگهانی ترامپ پس از توافق به یک «آتش‌بس انرژی» که برای روسیه غیرقابل قبول است، شبیه به تلاش رئیس‌جمهور ایالات متحده برای ایجاد تعادل بین حرکت به سمت مسکو با حرکتی دیگر برای اطمینان دادن به کیف - و اروپایی‌ها است.
در هر صورت، موضع مبهم ایالات متحده به اوکراین و متحدان اروپایی آن کمک نمی‌کند زیرا آنها با بحران انرژی و تلفات مداوم دست و پنجه نرم می‌کنند.
این درگیری، از همان ابتدا، چیزی بیش از آنچه در میدان جنگ می‌گذرد، بوده است. هنگامی که غرب به رهبری ایالات متحده در بهار سال 2022، «شکست استراتژیک روسیه» را به عنوان هدف اصلی خود اعلام کرد، امیدوار بود که تحریم‌های غربی «روبل را به خرابه تبدیل کند»، همانطور که جو بایدن، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده به طور معروف گفت، و اقتصاد روسیه را در تلاشی برای فروپاشی نظامی روسیه درهم بشکند. این، همانطور که می‌دانیم، کار نکرد.
اکنون، اوکراین و متحدان اروپایی آن با زمستان سختی روبرو هستند که تاب‌آوری آنها را برای ادامه جنگ فرسایشی به چالش می‌کشد.
استراتژی آنها - تشدید از طریق یک کمپین هوایی سنگین علیه اهداف در اعماق خاک روسیه - نیز کارساز نبوده است. انتظار این بود که شهروندان عادی روسیه، هنگامی که مستقیماً تحت تأثیر جنگ قرار گیرند، قیام کنند و کرملین را مجبور به توافق بر سر آتش‌بسی کنند که به اوکراین فرصت تنفس بدهد. با این حال، نتیجه درست برعکس بود: حمایت بیشتر از سیاست‌های کرملین، نه کمتر.
در تلافی این کمپین، که پوتین اعتراف کرد 1 درصد از تولید ناخالص داخلی روسیه را به آن اختصاص داده است، ارتش روسیه کمپین خود را آغاز کرده است. برخی از خویشتنداری‌های خود را کنار گذاشته و به زدن اهدافی که تا به حال از آنها اجتناب می‌کرد، مانند کشتی‌هایی که کالاها را به و از اوکراین حمل می‌کنند، پل‌های روی رودخانه دنیپر و مراکز داده، شروع کرده است.
برخی از ناظران تعجب کرده‌اند که آیا برای روسیه، این راهی برای «تشدید به منظور کاهش تنش» است - شش تا نه ماه جنگ هوایی شدید همراه با پیشروی در زمین که می‌تواند به پایان درگیری منجر شود.
در واقع، اقتصاد اوکراین در حال آسیب جدی است. بنادر دریای سیاه آن دیگر نمی‌توانند صادرات گندم خود را هندل کنند. صنعت فولاد این کشور تولید را متوقف کرده است. لجستیک ریلی به دلیل کمبود موتورهای قابل استفاده مختل شده است.
در همین حال، کیف نه تنها مورد حملات روزانه، بلکه تقریباً شبانه‌روزی با پهپاد و موشک قرار می‌گیرد. چشم‌انداز پایتخت اوکراین برای زمستان آینده ناامیدکننده است. مقامات محلی شروع به درخواست از ساکنان برای ترک شهر کرده‌اند زیرا آمادگی‌های زمستانی، مانند پشتیبان‌گیری گرمایشی و ذخایر مواد غذایی و آب، ممکن است برای گذر از ماه‌های سرد کافی نباشد.
با این حال، رهبر اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، به همان اندازه سرسخت است. برای او، بازگشتی وجود ندارد. اگر او با عقب‌نشینی نیروهای اوکراینی از بخش باقی‌مانده دونتسک، همانطور که پوتین خواستار شده است، موافقت کند، باید از جان خود بترسد. اگر انتخابات ریاست جمهوری جدیدی در اوکراین برگزار شود، به وضوح شکست خواهد خورد. هنگامی که شکست بخورد، حامیانش او را رها خواهند کرد: درست مانند آنچه که با میخائیل ساکاشویلی، رئیس‌جمهور سابق گرجستان، که اکنون در زندان تفلیس در حال گذراندن دوران محکومیت خود است، انجام دادند.
سیاستمداران اوکراینی اخیراً بی‌تاب‌تر شده‌اند، اما در مورد مسئله جنگ و صلح با زلنسکی اختلاف نظر ندارند. ملی‌گرایان در داخل و اهداکنندگان در غرب اصرار دارند که مبارزه ادامه خواهد یافت.
برای اروپا به ویژه، این جنگ در مورد اوکراین نیست. این در مورد روسیه است. فرصت فعلی برای استفاده از آنچه که دومین جمهوری بزرگ در اتحاد جماهیر شوروی سابق بوده است برای تضعیف روسیه، رقیب تاریخی اروپا، بسیار خوب است که از دست نرود. اروپا، که نیمی از بودجه کیف را پرداخت می‌کند، به نظر می‌رسد که می‌تواند به جنگیدن «تا آخرین اوکراینی» ادامه دهد و امیدوار است که بتواند روس‌های بیشتری را بکشد و در نتیجه کشورشان را فلج کند.
این به معنای کم‌اهمیت جلوه دادن تهدید قریب‌الوقوع روسیه نیست، که یک حواس‌پرتی است. روسیه دقیقاً دشمن در در است که اتحادیه اروپا برای انسجام خود به آن نیاز دارد. کینزیسم نظامی راهی برای احیای اقتصاد است و برچسب زدن به رقبای سیاسی به عنوان «عوامل پوتین» بسیار راحت است.
علاوه بر این، تعدادی از اعضای اتحادیه اروپا و ناتو به طور پنهانی به دنبال انتقام‌جویی تاریخی هستند: آلمان برای شکست هیتلر در سال 1945، لهستان برای چندین تجزیه آن، سوئد برای پایان دادن به وضعیت ابرقدرت روسیه، بریتانیا برای از دست دادن امپراتوری خود و غیره.
در نهایت، داشتن سرمایه‌گذاری صدها میلیارد دلاری در کیف، اروپا تا زمانی که ضرر و زیان مالی و سیاسی آن از سودمندی جانشین اوکراینی خود بیشتر شود، از آن دست نخواهد کشید. یا تا زمانی که نوعی بحران موشکی کوبایی سال 1962 آنها را به عقلانیت بازگرداند.
تاب‌آوری اثبات‌شده روسیه در این جنگ از نظر مادی بر اوکراین و از نظر غیرمادی بر اروپا برتر است که احتمالاً تعیین‌کننده اتفاقات آینده خواهد بود.
احتمالاً هم اوکراین و هم اروپا از این زمستان عبور خواهند کرد - با وجود تمام تلفات، محرومیت‌ها و رنج‌ها. آنها زنده خواهند ماند تا روز دیگری بجنگند - به این معنی که یک یا دو سال (یا کمتر، همانطور که پوتین اخیراً پیشنهاد کرده است) - اما در نهایت کیف محکوم به شکست است و اروپا مجبور خواهد شد با اکراه شکست مشتری خود را بپذیرد در حالی که وانمود می‌کند وجود یک دولت اوکراینی باقی‌مانده نوعی پیروزی است.
دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.
نویسنده: دیمیتری ترینین