این هفته، سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، به ایران سفر کرد و با سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور ایران و چندین مقام دیگر دیدار کرد. این سفر پس از دو دیدار بین رئیسی و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در تاریخ ۸ اکتبر و ۱ سپتامبر صورت گرفت.
گزارش‌های رسانه‌ای حاکی از آن است که مسکو پیشنهاد داده است تا در مذاکرات احتمالی توافق هسته‌ای بین واشنگتن و تهران میانجی‌گری کند. هنوز زود است که قضاوت کرد آیا این تلاش‌ها موفقیت‌آمیز خواهد بود یا خیر، اما عواملی وجود دارد که می‌تواند روسیه را به یک میانجی بالقوه موثرتر از دیگران تبدیل کند.
روسیه به عنوان یک قدرت هسته‌ای بزرگ و با شرکت دولتی انرژی هسته‌ای روساتوم که پیشرو در زمینه انرژی هسته‌ای غیرنظامی در جهان است، در تمام جنبه‌های برنامه هسته‌ای ایران صلاحیت دارد.
نگرش کلی مسکو نسبت به این برنامه روشن است. این کشور از آرمان ایران برای تولید انرژی هسته‌ای داخلی حمایت می‌کند و در حال حاضر در حال ساخت دو واحد جدید نیروگاه هسته‌ای در بوشهر است. اما با توسعه یا کسب سلاح هسته‌ای توسط ایران مخالف است. مسکو قطعاً نمی‌خواهد شاهد گسترش سلاح‌های هسته‌ای در نزدیکی مرزهای خود باشد.
علاوه بر این، روابط روسیه با ایران که در گذشته پرتنش بود، اخیراً به طور قابل توجهی بهبود یافته است. یکی از دلایل افزایش اعتماد بین دو کشور این است که هر دو مورد حمله ایالات متحده قرار گرفته‌اند: به طور مستقیم در مورد ایران و به طور غیرمستقیم، به شکل جنگ نیابتی، در مورد روسیه.
در سال ۲۰۲۲، واشنگتن به صراحت هدف «وارد کردن شکست استراتژیک به روسیه» را تعیین کرد. سپس ایران به کمک روسیه آمد و فناوری پهپاد شاهد خود را به روسیه منتقل کرد.
در اوایل سال ۲۰۲۵، دو کشور پیمان مشارکت استراتژیک جامع را امضا کردند که پارامترهای گسترش همکاری‌های اقتصادی، سیاسی و نظامی را مشخص می‌کرد. قابل توجه است که روس‌ها پیشنهاد کردند بند کمک نظامی متقابل را در این پیمان بگنجانند، اما ایرانی‌ها از این کار خودداری کردند.
بنابراین، انتقاد از اینکه مسکو به طور آشکار از تهران در جنگ ۱۲ روزه سال ۲۰۲۵ و در درگیری نظامی مداوم دفاع نکرد، بی‌مورد است. روسیه در کنار ایران ایستاد و بدهی خود را پرداخت کرد.
کمک به آمریکا برای رسیدن به توافق هسته‌ای جدید با ایران به وضوح به نفع روسیه خواهد بود. اگرچه روسیه ایران را به دلیل مقاومت شگفت‌انگیز در برابر حملات آمریکا و اسرائیل به عنوان برنده واقعی می‌داند، اما از بزرگی خسارات وارد شده به شریک خود نیز آگاه است. روسیه امیدوار است که صلح راه را برای پروژه بزرگ لجستیکی آن، کریدور حمل و نقل بین‌المللی شمال-جنوب به هند که از ایران می‌گذرد، باز کند.
مسکو همچنین پادشاهی‌های عرب خلیج فارس را به عنوان متحدان مهم و مفید می‌داند و نمی‌خواهد روابط خود را با آنها به دلیل حملات تلافی‌جویانه ایران به قلمروشان به خطر بیندازد. حتی اگر روسیه به دلیل بسته شدن تنگه هرمز از افزایش قیمت نفت سود مالی کسب کرده باشد، این سودها کوتاه‌مدت است. ادامه انسداد به نفع آن نیست.
مسکو همچنین به دلیل اینکه بخشی از مذاکرات هشت‌جانبه بود که به امضای طرح جامع اقدام مشترک (JCPOA) در سال ۲۰۱۵ در مورد برنامه هسته‌ای ایران منجر شد، در موقعیت قوی برای میانجی‌گری با ایران قرار دارد.
از بین این هشت کشور، ایالات متحده کناره‌گیری کرد در حالی که فرانسه، آلمان، بریتانیا و اتحادیه اروپا به دلیل اقداماتشان جایگاه خود را در واشنگتن و تهران از دست دادند.
این اساساً دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا را با روسیه و چین روبرو می‌کند. روسیه از سوی خود، تلاش‌های میانجی‌گری را آغاز کرده است. گزارش شده است که این ماه پوتین پیشنهاد ایرانی را از طریق تلفن به ترامپ ابلاغ کرده است. به طور همزمان، فعالیت‌های دیپلماتیک آمریکا برای پایان دادن به جنگ در اوکراین افزایش یافته است، جایی که ترامپ برای اولین بار بر کی‌یف فشار وارد می‌کند.
در همین حال، رئیس‌جمهور آمریکا اشاره کرده است که یک نشست سه‌جانبه بی‌سابقه با پوتین و شی جین‌پینگ، رهبر چین در جریان اجلاس همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه در شنزن ماه آینده در صورت تمرکز بر خلع سلاح منطقی خواهد بود.
مهم است که به یاد داشته باشیم که بحران‌ها در اوراسیا - از اوکراین تا ایران و تایوان - به طور ذاتی به یکدیگر مرتبط هستند زیرا شامل بازیگران اصلی ژئوپلیتیکی و نظامی امروز جهان هستند: ایالات متحده، چین و روسیه.
اینکه برای اولین بار رهبران این سه کشور در حال بررسی امکان برگزاری یک نشست سه‌جانبه هستند، چیزی فراتر از موضوعی برای کارشناسان برای بحث در هوا است.
ممکن است این طلوع یک نظم جهانی جدید نباشد، اما می‌تواند گامی کوچک برای تعادل بین جنگ‌ها با دیپلماسی باشد.
دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.
نویسنده: دمیتری ترینین