فرض کنید جمهوری اسلامی ایران قصد داشته یک زن 50 ساله را به جرم جنایتی که در 18 سالگی مرتکب شده، اعدام کند.
فرض کنید این جرم، قتل یک دانشجوی زن دیگر بوده است. همچنین فرض کنید زنی که قرار است اعدام شود، از کودکی مورد تجاوز و سوء استفاده جنسی قرار گرفته و به بیماری روانی مبتلا شده و بعداً اعتراف کرده است: «چندین سال طول کشید تا حتی متوجه وخامت کاری که انجام داده‌ام شوم.»
احتمالاً اعتراضات بین‌المللی قابل توجهی صورت می‌گرفت و ایران به دلیل انتخاب اعدام زنی با چنین گذشته پرمشکل متهم به بربریت می‌شد. ایالات متحده بدون شک در صدر انتقادات قرار می‌گرفت.
با این حال، چنین اعتراضی از روز چهارشنبه پس از تلاش برای اعدام کریستا پایک، 50 ساله، در ایالت تنسی آمریکا صورت نگرفته است. تمام جزئیات فوق در واقعیت به کریستا پایک مربوط می‌شود.
پایک قرار بود اولین زنی باشد که از سال 1820 در تنسی اعدام می‌شود - تا کسی تصور نکند جامعه آمریکا در حال پیشرفت است نه پسرفت. با این حال، جلادان در انجام وظیفه خود شکست خوردند و وقتی پایک پس از تزریق انواع داروهای کشنده زنده ماند، عملیات متوقف و او به بیمارستان منتقل شد.
پایک که از درد ناشی از اعدام با تزریق وحشت داشت، در ابتدا درخواست کرده بود که با جوخه اعدام کشته شود - یکی از گزینه‌های متمدنانه ارائه شده به محکومان به اعدام در برخی از ایالت‌های آمریکا. این درخواست رد شد.
به گفته وکلای پایک، اعدام ناموفق به معنای «شکنجه شیمیایی» است. میزان آسیب مغزی که پایک ممکن است در اثر کمبود اکسیژن متحمل شده باشد، هنوز مشخص نیست.
دوباره، می‌توان تصور کرد که چه محکومیت‌های خودخواهانه ای در صورت اعدام یک زن مبتلا به بیماری روانی توسط ایران و خراب کردن مهارتانه کشتن او و احتمالاً رها کردن او نیمه مرده، ایجاد می‌شد.
البته، ایران تنها کشوری نخواهد بود که به دلیل چنین حرکتی مورد انتقاد قرار می‌گیرد. بسیاری از کشورهای دیگر در خاورمیانه و آفریقا نیز به دلیل چنین وحشیگری مورد انتقاد قرار می‌گیرند.
اما این یک روز عادی در ایالات متحده است، جایی که اعدام در بیش از نیمی از 50 ایالت این کشور قانونی است.
در میان مشکلات متعدد اعدام، البته، فراوانی مواردی است که افراد بی‌گناه به اشتباه اعدام می‌شوند. مرکز اطلاعات مجازات اعدام گزارش داد که «از سال 1973، حداقل 203 نفر که به اشتباه متهم و به اعدام محکوم شده بودند در ایالات متحده تبرئه شده‌اند.»
با یادآوری اینکه مجازات اعدام «به عنوان ابزاری برای کنترل جمعیت سیاهپوستان و جلوگیری از شورش» در دوران برده‌داری در ایالات متحده عمل می‌کرد، این سازمان به ماهیت نژادی پایدار کشتن دولتی در این کشور اشاره کرد و افزود که سیاهپوستان «در حال حاضر 40 درصد از جمعیت محکومان به اعدام را تشکیل می‌دهند در حالی که تنها 12 درصد از جمعیت ایالات متحده هستند.»
مطمئناً، این نباید عجیب باشد که فاشیسم طبقاتی که به عنوان دموکراسی در ایالات متحده می‌گذرد، هم در زندگی و هم در مرگ بازتولید می‌شود.
بعد از همه، چه راهی بهتر برای حفظ سلسله مراتب سرمایه‌داری و حفظ کنترل اجتماعی نخبگان از طریق زندانی کردن و اعدام قانونی افراد رنگین پوست و فقرا وجود دارد؟
و در حالی که پایک سیاهپوست نیست، تلاش برای قتل او هنوز به مکانیسم کنترل کمک می‌کند و با یادآوری بی‌اهمیت بودن غیرنخبگان و خودسری نهایی سرنوشت آنها، عمل می‌کند.
آن را مجازات سرمایه‌داری بنامید.
در همین حال، انحصار دولت در کشتن به این معنی است که بسیاری از قاتلان بی‌رحم از مجازات در امان می‌مانند - مانند مورد جاناتان راس، افسر مهاجرت و گمرک که در ژانویه رنی گود، مادر 37 ساله را در مینیاپولیس، مینه سوتا به طور مرگباری به ضرب گلوله کشت.
راس اتفاقاً کهنه‌کار جنگ عراق است، جایی که ایالات متحده در طول سال‌ها در کشتن‌های زیادی با مصونیت شرکت کرده است. و همانطور که در سایر مکان‌هایی که بدشانسی آورده و در تیررس ایالات متحده قرار گرفته‌اند، کشتار جمعی به عنوان عادلانه و متمدنانه تلقی شده است تا زمانی که ایالات متحده عامل کشتار باشد.
در واقع، چه اعدام مجازات دولتی در داخل و چه کشتن فراقانونی ماهیگیران در کارائیب، ایالات متحده هنوز به طور مناسب به دلیل برباریتی که اگر ورق برگردد، ایالات متحده نیز از آن خشمگین می‌شد، مورد بازخواست قرار نگرفته است.
استاندارد دوگانه رایج به این صورت است: وقتی ایران مردم را اعدام می‌کند، یک انحراف اخلاقی و یک جرم است. وقتی ایالات متحده مردم را اعدام می‌کند، یک تمرین مشروع در اجرای عدالت کیفری داخلی است.
در حالی که پایک در بیمارستانی در تنسی بیهوش بود، ایالت اعدام‌ها را تا پایان سال به حالت تعلیق درآورده است تا مقامات بفهمند چه اتفاقی در اعدام-که-نبود افتاده است.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور، که در دوره اول خود اعدام‌ها را افزایش داد و در حال تکرار این کار در دوره دوم خود است، استدلال کرد که «کشتن کسی با تزریق نباید خیلی سخت باشد»، با وجود آنچه در تنسی رخ داد.
اما با ادامه کشتار در داخل و خارج از کشور، نمی‌توان تصور کرد که نباید اینقدر آسان باشد.
دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.
نویسنده: بلن فرناندز