اسلام‌آباد، پاکستان — دو پسر از گوشه زنگ‌زده یک کانتینر حمل و نقل با حروف سفید درشت «EVERGREEN» بالا می‌روند. آنها دست‌های خود را به حالت ایستاده روی زمین قرار می‌دهند، بدون اینکه حتی نگاهی به بالا بیندازند، حتی در حالی که ترافیک از جاده پشت سر آنها عبور می‌کند.
این کلیپ ۲۷ ثانیه است و دقیقاً با یک بیت از آهنگ پنجابی «Police» رپر Cheema Y که درباره کانتینرهای کالاهای قاچاقی که از مرز عبور می‌کنند و کسی نمی‌تواند آنها را ردیابی کند، برش خورده است.
کانتینر چهار تنی زیر پای آنها هیچ چیزی حمل نمی‌کند. این یکی از حدود 1500 تا 2000 جعبه فلزی سنگین است که جاده‌های اسلام‌آباد را در آستانه تظاهرات مخالفان مسدود کرده است.
ایده این ویدیو که شش روز پیش در اینستاگرام به اشتراک گذاشته شد، توسط Mujaddad Asrar، یک ورزشکار 26 ساله رشته‌های حرکتی و پارکور، شکل گرفته است. Asrar برای چندین سال است که فیلم‌هایی مشابه این را در کانتینرهای اسلام‌آباد می‌گیرد. این کلیپ، همراه با چندین مورد دیگر، از حساب کاربری دوست او منتشر شد، زیرا دوستش دنبال‌کنندگان بیشتری دارد، او می‌گوید.
«این مثل ساعت هر سال تکرار می‌شود،» او به الجزیره گفت. «یک دسته کانتینر یا دسته دیگر درست به موقع می‌آیند، انگار بخشی از تقویم هستند. اساساً یک فصل پنجم است.
«بله، این کانتینرها اکنون اسلام‌آباد را به 'کانتینرآباد' تبدیل کرده‌اند،» او با خوشحالی اضافه کرد.
کانتینرها نزدیک به چهار هفته است که به عنوان بخشی از تلاش‌های دولت این کشور برای جلوگیری از تظاهرات حزب تحریک انصاف پاکستان (PTI)، به رهبری عمران خان، نخست وزیر سابق زندانی، در پایتخت قرار گرفته‌اند. این حزب قصد داشت در 27 سپتامبر از پیشاور، در خیبر پختونخواه، حرکت کند و سپس تاریخ را به 4 اکتبر به دلایل استراتژیک به تعویق انداخت. این تظاهرات آخرین تلاش PTI برای تحت فشار قرار دادن دولت به منظور آزادی خان، محبوب‌ترین چهره سیاسی این کشور بر اساس نظرسنجی‌ها، است که بیش از سه سال است در زندان به سر می‌برد.
اسلام‌آباد بارها این وضعیت را تجربه کرده است. در آگوست 2024، زمانی که PTI به دیوان عالی اسلام‌آباد در مورد لغو مجوز تظاهرات در D-Chowk، میدانی که منطقه امنیتی قرمز شهر آغاز می‌شود، اعتراض کرد، رئیس دادگاه آمیر فاروق اظهار داشت که مقامات پایتخت را به «شهر کانتینری» تبدیل کرده‌اند.
طلال چودری، وزیر امور داخلی، با این حال، گفت که استفاده از کانتینرها در آستانه تظاهرات آتی نشان‌دهنده رویه استاندارد است، نه زیاده‌روی.
«آمادگی‌های امنیتی بر اساس ارزیابی‌های اطلاعاتی و الزامات امنیتی پیش‌بینی‌شده استوار است، نه صرفاً بر اساس تاریخی که یک رویداد سیاسی به طور رسمی اعلام می‌شود،» او به الجزیره گفت. «اسلام‌آباد پایتخت فدرال است، بنابراین تمهیدات امنیتی پیشگیرانه اغلب به خوبی از قبل انجام می‌شود.»
هزینه امنیت
کانتینرها هزینه ای دارند، اگرچه هیچ کس در مورد آن توافق نظر ندارد.
پلیس اسلام‌آباد در ابتدا حدود 820 میلیون روپیه (2.9 میلیون دلار) برای یک هفته تدابیر امنیتی در اطراف تظاهرات برنامه‌ریزی‌شده PTI درخواست کرده بود، طبق گزارش رسانه‌های محلی. با به تعویق افتادن تظاهرات به مدت یک هفته، مقامات اکنون انتظار دارند که صورت‌حساب نهایی از 1 میلیارد روپیه (3.6 میلیون دلار) فراتر رود.
اجاره کانتینر در مرکز این بودجه قرار دارد: یک تخمین نشان می‌دهد که اجاره روزانه بیش از 1500 کانتینر 46.5 میلیون روپیه (167000 دلار) است.
در حالی که صاحبان کانتینرها ادعا می‌کنند که برای کانتینرهای خود پول دریافت نکرده‌اند، چودری این موضوع را رد می‌کند.
«آنچه می‌توانم با اطمینان بگویم این است که اجاره کانتینرهای قانونی از طریق فرآیند مناسب مستند شده و از طریق حساب‌های رسمی پرداخت می‌شود،» او گفت.
در پاسخ کتبی به مجمع ملی در مارس 2025، محسن نقوی، وزیر کشور، فاش کرد که دولت 1.35 میلیارد روپیه (4.9 میلیون دلار) را در پنج سال گذشته برای استقرار نظم و قانون در اسلام‌آباد هزینه کرده است که اوج آن 724 میلیون روپیه (2.6 میلیون دلار) در سال 2022-23 بوده است.
پاسخ، جابجایی پرسنل، مسکن و غذا برای پلیس مستقر شده و در یک سال، تجهیزات ضد شورش را فهرست می‌کند، اما دوره مربوط به اعتراض PTI در سال 2024 را شامل نمی‌شود. در پاسخ دولت، کلمه «کانتینر» ظاهر نشده است.
چودری رد کردن این موضوع را به عنوان یک کمبود رد کرد. «اجاره کانتینرها لزوماً به عنوان یک دسته هزینه سیاسی-اعتراضی جداگانه ثبت نمی‌شود،» او گفت. «آنها از طریق مکانیسم اداری و قراردادی ایجاد شده پردازش می‌شوند. هر کانتینر اجاره شده ثبت شده است و پرداخت مربوطه از طریق حساب‌های رسمی قابل ردیابی است.»
مالک این کانتینرها کیست؟
کانتینرها به دو دسته تقسیم می‌شوند: کامیون‌هایی با کانتینرهایی که به آنها جوش داده شده‌اند که متعلق به افراد هستند و کانتینرهایی که متعلق به خطوط حمل و نقل خارجی هستند و روی وسیله نقلیه شخص دیگری قرار دارند.
طبق انجمن‌های حمل‌ونقل، حدود 2000 وسیله نقلیه و کانتینر در سراسر اسلام‌آباد، پنجاب و خیبر پختونخواه نگهداری می‌شوند، اگرچه این رقم بیشتر یک تخمین است تا یک عدد قطعی.
محمد اویس چودری، وکیلی که ریاست انجمن صاحبان کالا در سراسر پاکستان را بر عهده دارد، نمایندگی صاحبان در دسته اول است - کسانی که کامیون‌ها و کانتینرهای آنها توسط پلیس گرفته شده است.
«اگر کانتینر و وسیله نقلیه را با هم ترکیب کنید، هزینه کل 30000 تا 40000 روپیه (108 تا 144 دلار) در روز است،» او به الجزیره گفت و توصیف کرد که درآمد از دست رفته به ازای هر ترکیب کامیون-کانتینر در حالی که بیکار است.
«هیچ روپیه‌ای پرداخت نشده است،» او گفت و از پرداخت غرامت از سوی دولت گفت. «هیچ رویه‌ای برای نحوه پرداخت آن هرگز کار نشده است. در تاریخ ما، هیچ حمل‌ونقلی برای هیچ اعتراض قبلی پولی دریافت نکرده است.»
طلال چودری، وزیر امور داخلی، به طور کامل این موضوع را رد می‌کند.
«این با سوابق ما سازگار نیست،» او به الجزیره گفت. «کانتینرها از طریق یک مکانیسم قراردادی مناسب با نرخ‌های بازار اجاره می‌شوند و پرداخت‌ها از طریق حساب‌های رسمی انجام می‌شود. ما یک رکورد کامل کانتینر به کانتینر، از جمله پرداخت‌های انجام شده در سال‌های گذشته داریم. اگر هرگونه ادعای معتبر وجود داشته باشد، تسویه خواهد شد.»
اویس چودری همچنین از مقامات خواسته است که یک ناوگان کانتینر را به طور مستقیم خریداری کنند تا به جای اجاره آنها برای هر تظاهرات، هزینه خرید یک کانتینر بین 400000 تا 500000 روپیه (1444 تا 1805 دلار) باشد.
طلال چودری این موضوع را یک سوال سیاستی، نه اصولی خواند.
«دولت در حال حاضر یک مکانیسم اجاره‌ای ایجاد کرده است که امکان استقرار کانتینرها را در صورت نیاز بدون تحمل دائم هزینه خرید، نگهداری و نگهداری آنها فراهم می‌کند،» او گفت.
یکی از وسایل نقلیه توقیف شده متعلق به حاجی اطلس خان، دبیرکل استانی فدراسیون سراسر پختونخواه است.
او در منطقه نوشهرا در استان خیبر پختونخواه در خانه بود که راننده او یک شب در اوایل سپتامبر با او تماس گرفت و گفت که پلیس کامیونش را دقایقی پس از ورود به اسلام‌آباد توقیف کرده است.
«ما نمی‌دانستیم و پلیس هم نمی‌دانست بر اساس چه اختیاری این وسایل نقلیه توقیف می‌شوند،» خان به الجزیره گفت.
در روزهای بعد، سه کامیون دیگر او به اولین کامیون در ایستگاه‌های پلیس در سراسر پایتخت پیوستند.
اویس چودری از سال 2018 شاهد توقیف کانتینرها برای تظاهرات و تجمعات بوده است، او می‌گوید. حاجی اطلس خان، که حدود 50 سال دارد، 26 سال است که در این تجارت مشغول به کار است و شاهد توقیف وسایل نقلیه خود در چندین اعتراض و تظاهرات بوده است.
اما هیچ‌کدام از آنها تا به حال اینقدر منتظر بازگرداندن یک وسیله نقلیه نمانده‌اند - و هر دو اصرار دارند که هرگز برای خسارات خود پولی دریافت نکرده‌اند.
اویس گفت که مقامات انجمن با رهبران پلیس اسلام‌آباد و طلل چودری از زمان آغاز سرکوب دیدار کرده‌اند، اما با «وعده‌های توخالی» از آن جلسات خارج شده‌اند.
«همه می‌گویند همه چیز را دریافت خواهید کرد،» او گفت. «اما ما می‌پرسیم، چگونه و چه زمانی؟»
وقتی در مورد جدول زمانی غرامت پرسیده شد، وزیر چودری گفت که این فرآیند مربوط به «اجاره یا استفاده موقت از کانتینرها» است، نه «توقیف نامحدود وسایل نقلیه».
رانندگان و حمل‌ونقل‌کنندگان با هیچ‌کدام از این موارد موافقت نکرده‌اند، چیزی را به صورت کتبی دریافت نکرده‌اند و نمی‌دانند چه زمانی ممکن است وسایل نقلیه خود را پس بگیرند.
مالکیت کانتینر متغیر دیگری دارد، می‌گویند کارشناسان این بخش.
«در بیشتر موارد، خط حمل و نقل مالک کانتینر است،» محمود اول حسن آوان، یک کارگزار گمرک و واردکننده مستقر در کراچی، به الجزیره گفت. «ما یک خط حمل و نقل در پاکستان نداریم، فقط نمایندگان حمل و نقل داریم.»
از حدود 2000 کانتینری که در سه منطقه گیر افتاده‌اند، بیشتر، او می‌گوید، متعلق به خطوط حمل و نقل خارجی هستند که هر روز 150 تا 300 دلار جریمه را از طریق بانک مرکزی به خارج از کشور می‌فرستند.
«این دلارها به اقتصاد ما نمی‌آیند،» او گفت. «آنها می‌روند.»
منتظر کنار کامیون‌ها
رانندگانی که منتظر آزادی هستند، داستان مشابهی را می‌گویند. صاحبان اعتماد ندارند که کامیون‌ها و کانتینرهای خود حتی در بازداشت پلیس ایمن بمانند، بنابراین از رانندگان می‌خواهند در کنار وسایل نقلیه بمانند - حتی در حالی که در خیابان‌های اسلام‌آباد گرد و غبار جمع می‌کنند.
در یک نوار باز در نزدیکی بازار میوه و سبزیجات اسلام‌آباد، محمد نصیر و چند نفر دیگر روزها را روی حصیر کنار کامیون‌های خود می‌گذرانند.
نصیر، 48 ساله، اهل میانوالی، در مرز پنجاب و خیبر پختونخواه، در حال حمل یک کانتینر خالی به سمت کراچی بود که پلیس هنگام خروج از اسلام‌آباد او را متوقف کرد.
«کانتینر ما متعلق به یک خط حمل و نقل است،» او به الجزیره گفت. نصیر گفت که یک بازه زمانی 10 روزه برای بازگرداندن آن وجود دارد، پس از آن «ادعا می‌شود».
یکی از کامیون‌های نزدیک متعلق به خان از منطقه نوشهرا است.
محمد سلیم جفر، راننده او، به یاد می‌آورد که شب توقیف شد: ساعت 3 صبح، در یک ایست بازرسی در نزدیکی یک بازار عمده‌فروشی در اسلام‌آباد.
او تازه محموله خود را تخلیه کرده بود که پلیس او را متوقف کرد. مانند دیگران، او نیز به او گفته نشده است که چه زمانی ممکن است برود.
«هیچ‌کس نپرسیده که حالمان چطور است،» او گفت و از پلیسی که از منطقه نگهداری می‌گذرد، گفت. «هیچ‌کدام از ما بیمار هستیم یا چه ضرری کرده‌ایم. هیچ‌کس هیچ چیزی نپرسیده است.»
شرایط سخت‌تر شده است.
راننده فاروق خان، 22 ساله، گفت که یک توالت در یک پمپ بنزین در نزدیکی اکنون یک ساعت صف دارد و از زمان توقیف کانتینرش حمام نکرده است.
عدم اطمینان در مورد پایان همه اینها نیز وجود دارد.
جفر گفت که یک راننده دیگر به پست پلیس در نزدیکی رفت تا در مورد آزادی بپرسد و ابتدا به او گفته شد 4 اکتبر. چند روز بعد، پلیس به او گفت که تاریخ به 16 اکتبر تغییر کرده است، بدون هیچ تضمینی، او گفت.
«ممکن است از آن هم بیشتر طول بکشد،» جفر گفت.
وقتی از او پرسیده شد که آیا به فکر ترک شغلش افتاده است، نصیر ابتدا به کامیونی که از آن مراقبت می‌کرد، به ارزش نزدیک به 15 میلیون روپیه (54000 دلار) و به او توسط صاحب‌کار در کراچی سپرده شده بود، اشاره کرد.
اما او آن را فراتر از یک سوال پول یا بدهی مطرح کرد.
«چگونه می‌توانیم به او بی‌وفایی کنیم و در مقابل سختی‌های جزئی، وسیله نقلیه را رها کنیم؟» او پرسید.
هزینه گسترده‌تر
در شهری که Asrar و دوستانش در آن در کنار کانتینرها فیلم می‌گیرند، اقتصاد شکل متفاوتی به خود می‌گیرد.
هزینه کامل، می‌گوید ساجد امین جاوید، معاون مدیر اجرایی تحقیقات در موسسه سیاست‌گذاری توسعه پایدار، فراتر از اجاره کانتینر است.
«وقتی یک هتل را می‌بندیم و همه رزروها را لغو می‌کنیم، ضرر فقط اجاره اتاق هتل نیست،» او به الجزیره گفت. «این سیگنالی است که به سرمایه‌گذاران، مشاغل، گردشگران می‌فرستیم. هر ستون از دولت، جامعه این هزینه را متحمل می‌شود.»
تأثیر محدود به پایتخت نیست، دیگران می‌گویند.
«منطقه شهری که با راولپندی تشکیل می‌دهد سومین منطقه بزرگ در این کشور است،» دانیال آدم خان، محقق و متخصص حکومت شهری مستقر در اسلام‌آباد، افزود و اضافه کرد که مردم از استان‌های دورافتاده نیز به طور عمیق در بافت اجتماعی-اقتصادی شهر ادغام شده‌اند. «وقتی شهر را به این شکل می‌بندید، همه را قطع می‌کنید.»
در حال حاضر، کانتینرها در جایی که همیشه بوده‌اند باقی می‌مانند: نیمه سد، نیمه پس‌زمینه، و Asrar می‌گوید که واکنش به ویدیوی او و دوستانش در اینترنت عمدتاً خوب بوده است.
«بعضی‌ها می‌گویند خودنمایی است،» او گفت. «بعضی‌ها می‌گویند سیاسی است. ما سعی می‌کنیم در مورد آن بی‌طرف باشیم.»
Asrar به یاد می‌آورد که یک افسر پلیس که فهمیده بود آنها چیزی را خراب نمی‌کنند، برای تماشای آنها توقف کرده است. «آنها فقط تحت تأثیر قرار گرفته بودند،» او اضافه کرد و از بدلکاری‌های خود صحبت کرد.
اما همه اینقدر خوش‌شانس نیستند که کانتینرها را به عنوان پس‌زمینه ببینند.
«این یک دولت است که به درخواست هیچ‌کس، التماس هیچ‌کس، شکایت هیچ‌کس گوش نمی‌دهد،» خان، صاحب کامیون، به الجزیره گفت. «هیچ‌کس نیست که بتوانیم به او مراجعه کنیم و حرف‌های ما را بشنود.»
نوشته شده توسط: Abid Hussain