اولین باری که غرش یک بمب‌افکن B-1 در تابستان امسال مرا از خواب بیدار کرد، برای یک لحظه دیوانه فکر کردم مورد حمله قرار گرفته‌ایم. با بار دوم، یاد گرفتم صدای هواپیماهای آمریکایی را که از پایگاه RAF Fairford برای آنچه بود، تشخیص دهم: یادآوری اینکه اگرچه بریتانیا نمی‌خواهد در این جنگ با ایران دخیل باشد، اما نمی‌توانیم به طور کامل از پیامدهای آن فرار کنیم.
ما آن را در پمپ بنزین (https://www.theguardian.com/money/2026/oct/02/uk-diesel-price-record-high-iran-war-oil)، یا در سوپرمارکت (https://www.theguardian.com/business/2026/may/04/uk-food-prices-rise-cost-of-living-crisis-beef-olive-oil-inflation) در پاییز امسال، یا در قبوض گرمایشی این زمستان احساس خواهیم کرد. اما زندگی در مسیر پرواز یک لبه اضافی به آن می‌بخشد. آسمان‌ها هفته گذشته بالاخره آرام شدند، اما فقط به این دلیل که بمب‌افکن‌ها به سرعت (https://www.theguardian.com/us-news/2026/oct/04/us-bombers-sent-home-from-raf-fairford-base-after-suspected-bomb-plot) پس از یک توطئه تروریستی ادعایی برای حمله به Fairford به خانه فراخوانده شدند، که (به گفته نخست وزیر) «https://www.theguardian.com/uk-news/2026/sep/30/strong-indications-that-iran-played-role-in-raf-fairford-incident-says-burnham» نشانه‌های قوی وجود دارد که ایران در آن نقش داشته است». اگر Fairford اکنون هدف جنگ است، آیا آن تهدید با رفتن آمریکایی‌ها از بین رفت؟ هیچ کس نمی‌داند.
گابی هینزلیف یک ستون‌نویس گاردین است
ادامه مطلب...