تحقیقات جدید نشان می‌دهد که جمعیت بومی استرالیا قبل از استعمار اروپا بسیار بیشتر از تخمین‌های تاریخی بوده است. دانشمندان اکنون تخمین می‌زنند که تقریباً ۲.۲۲ میلیون بومی در سراسر قاره قبل از ورود ناوگان اول در سال ۱۷۸۸ زندگی می‌کردند، که به طور بالقوه تا هفت برابر بیشتر از برخی از محاسبات قبلی است.
این یافته‌ها همچنین مقیاس فاجعه‌بار کاهش جمعیت پس از استعمار را نشان می‌دهد. بر اساس گفته‌ی محققان، تقریباً ۹۳ درصد از جمعیت بومی استرالیا در کمتر از ۸۰ سال پس از ورود اروپایی‌ها از بین رفته است، که کاهش بسیار بیشتری نسبت به آنچه قبلاً شناخته شده بود است.
پروفسور کوری بردشو، استاد اکولوژی جهانی دانشگاه فلیندرز و محقق ارشد در مرکز تعالی تحقیقات استرالیا در تاریخ و آینده‌ی بومیان و محیط زیست (CIEHF)، در این تلاش ملی مشارکت داشت. این تیم با همکاری شرکای بومی، در حال بررسی چگونگی تغییر جمعیت بومی در طول تاریخ استرالیا است.
با ترکیب مدل‌های کامپیوتری پیشرفته با چندین منبع شواهد تاریخی و علمی، محققان تخمین‌های جدیدی را توسعه دادند که به طور قابل توجهی مفروضات قبلی را به چالش می‌کشد.
پروفسور بردشو می‌گوید: «درک اندازه جمعیت بومی در استرالیا قبل از تهاجم اروپایی در سال ۱۷۸۸ برای حقیقت‌گویی و آشتی ضروری است.»
شواهد جدید نشان‌دهنده‌ی میلیون‌ها بومی استرالیایی قبل از استعمار
برای بازسازی جمعیت بومی استرالیا قبل از استقرار اروپایی، محققان مشاهدات مردم‌نگاری، یافته‌های باستان‌شناسی، بازسازی‌های ژنتیکی و مدل‌های کامپیوتری را گرد هم آوردند. آن‌ها همچنین بررسی کردند که چه تعداد افراد می‌توانند در محیط‌های مختلف در سراسر قاره زندگی کنند.
تخمین‌های قبلی جمعیت اغلب به شدت متکی به محاسباتی بود که در دهه ۱۹۳۰ توسط مردم‌شناس آلفرد رادکلیف-براون انجام شد. ارزیابی تأثیرگذار او جمعیت بومی استرالیا قبل از استعمار را تقریباً ۲۵۰ هزار نفر قرار داد.
با این حال، رادکلیف-براون اذعان داشت که تخمین او به طور کامل اثرات فاجعه‌بار بیماری‌های مرگ‌زا، خشونت در مرزهای استعماری و خشونت ساختاری گسترده‌تر را در نظر نگرفته است. تحقیقات بعدی نشان داده است که این نیروها تأثیر بسیار بیشتری نسبت به آنچه قبلاً شناخته شده بود داشته‌اند و نشان می‌دهد که بسیاری از ارقام اولیه جمعیت در واقع دست‌کم گرفته شده‌اند.
با استفاده از تخمین‌های مدل‌سازی‌شده و مبتنی بر ژنتیک (که از حساب‌های تاریخی یا مردم‌نگاری پشتیبانی می‌شود، اما به آن‌ها متکی نیست)، تیم یک جمعیت متوسط بومی ۲.۲۲ میلیون نفر قبل از استعمار محاسبه کرد. این امر معادل تقریباً ۰.۲۹ نفر در هر کیلومتر مربع در سراسر استرالیا است.
این رقم به طور قابل توجهی بالاتر از تخمین‌های تاریخی قبلی است که معمولاً بین ۲۵۰ هزار تا ۱ میلیون نفر متغیر بود.
محققان معتقدند که تخمین‌های پایین‌تر تحت تأثیر از دست دادن گسترده‌ی جمعیت ناشی از بیماری، خشونت مرزی و سرکوب سیستماتیک قبل از انجام اولین سرشماری استرالیا قرار گرفته است.
فروپاشی ۹۳ درصدی جمعیت پس از سال ۱۷۸۸
تخمین جمعیت اصلاح‌شده همچنین به دانشمندان اجازه داد تا مقیاس فاجعه‌ی جمعیتی پس از استعمار اروپا را محاسبه کنند.
با استفاده از مدل خود همراه با سوابق اولیه سرشماری، محققان تخمین زدند که بین سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۸۶۱ تقریباً ۲.۰۶ میلیون مرگ اضافی رخ داده است. این امر معادل حدود ۲۸۲۰۰ مرگ اضافی در سال در طول دوره ۷۳ ساله است.
تا سال ۱۸۶۱، جمعیت بومی به حدود ۷ درصد اندازه خود قبل از استعمار کاهش یافته بود که نشان‌دهنده‌ی کاهش خیره‌کننده‌ی ۹۳ درصدی است.
دانشیار آلن ویلیامز، محقق همکار در CIEHF که نماینده‌ی EMM Consulting و پژوهشگر وابسته در دانشگاه جیمز کوک نیز هست، می‌گوید: «این یافته‌های ویران‌کننده تأثیرات عمده‌ی تهاجم را بر بومیان استرالیا برجسته می‌کند و نشان‌دهنده‌ی بقا و انعطاف‌پذیری قابل توجه آن‌ها در طول قرن گذشته است.»
اگرچه جمعیت بومی استرالیا از دهه ۱۹۵۰ افزایش یافته است، اما هنوز به اندازه تخمینی خود قبل از استعمار بازنگشته است.
بر اساس سرشماری استرالیا در سال ۲۰۲۱، جمعیت بومی تقریباً ۳۷ درصد از جمعیت متوسط تخمینی در سال ۱۷۸۸ در مطالعه بود.
اگر رشد جمعیت به روند فعلی ادامه یابد، محققان پیش‌بینی می‌کنند که جمعیت بومی ممکن است تا حدود سال ۲۰۴۷ به سطح تخمینی قبل از استعمار خود بازگردد.
معنای این یافته‌ها برای تاریخ استرالیا
علاوه بر بازبینی ارقام جمعیت تاریخی، این مطالعه پیامدهای طولانی‌مدت استعمار را برای بومیان استرالیا برجسته می‌کند.
محققان می‌گویند که مقیاس فروپاشی جمعیتی پیامدهای مهمی برای درک تروماهای بین‌نسلی، محرومیت مداوم و توسعه سیاست‌هایی دارد که به طور بهتری از جوامع بومی حمایت می‌کنند.
پروفسور برجسته‌ی لینت راسل از مرکز مطالعات بومی دانشگاه موناش و CIEHF می‌گوید: «این یافته‌ها تأکید می‌کنند که مقیاس فاجعه‌ی جمعیتی که بومیان استرالیا تجربه کرده‌اند، و تأثیر آن بر تروماهای بین‌نسلی است و به سیاست‌های آینده برای کمک به مردم بومی کمک می‌کند. علاوه بر به رسمیت شناختن این تروما و محرومیت بین‌نسلی، اکنون زمان به رسمیت شناختن امتیازات بین‌نسلی است.»
محققان همچنین نشان می‌دهند که چرا دانشمندان باید از چندین روش مستقل هنگام بازسازی تاریخ جمعیت استفاده کنند، به ویژه زمانی که سوابق کتبی ناقص، غیرقابل اعتماد یا تحت تأثیر تعصبات تاریخی هستند.
با ترکیب تحقیقات ژنتیکی، شواهد باستان‌شناسی، مدل‌سازی محیطی و اطلاعات تاریخی، این تیم توانست تصویر جامع‌تری از جمعیت بومی استرالیا قبل و بعد از استعمار اروپا ایجاد کند.
پروفسور برجسته‌ی لاریسا بهرندت AO، رئیس کمیته‌ی مشورتی مرکز CIEHF، می‌گوید که این یافته‌ها مستلزم ارزیابی اساسی از تاریخ این کشور است و در عین حال استقامت فوق‌العاده‌ی بومیان استرالیا را به رسمیت می‌شناسد.
«این یافته‌های تحقیقاتی ما را به چالش می‌کشد تا در مورد مقیاس آنچه پس از سال ۱۷۸۸ رخ داده است، دوباره فکر کنیم. ما در مورد یک پیامد حاشیه‌ای از استعمار صحبت نمی‌کنیم، بلکه یک فاجعه‌ی جمعیتی در قلب داستان استرالیا صحبت می‌کنیم. اما این تحقیق همچنین چیز خارق‌العاده‌ای را به ما می‌گوید. بقای ما یکی از شگفت‌انگیزترین داستان‌های تاریخ استرالیا است.»
این مطالعه با عنوان «اندازه بزرگ جمعیت بومی استرالیا قبل از کاهش گسترده‌ی آن پس از تهاجم استعماری» در Nature Human Behaviour منتشر شده است. نویسندگان این مقاله عبارتند از: آلن ویلیامز، ریموند توبلر، بیلی گریفیتس، شان اولم، متیو نیتشکه، مایکل برد، شین اینگری، فردریک سالتر، کیرستی بلر، ایان مک‌نیون، نیکلاس پیت، لینت راسل، آلیستر پترسون، کریستوفر ویلسون و کوری بردشو.
این تحقیق به طور مشترک توسط مرکز تعالی تحقیقات استرالیا در تاریخ و آینده‌ی بومیان و محیط زیست (CE230100009) و مرکز تعالی تحقیقات استرالیا در تنوع زیستی و میراث (CE17010001) تأمین مالی شده است.
منبع: دانشگاه فلیندرز