تهدید هسته‌ای: غفلت جهان از خطر نابودی در سایه هوش مصنوعی

از آغاز تمدن، بشر همواره با ترس و گاهی امید، در انتظار پایان جهان بوده است. کتاب مکاشفه در انجیل از «روزهای پایانی» سخن می‌گوید، دوره‌ای از سختی، جنگ، قحطی، طاعون، سیل و فاجعه‌های زیست‌محیطی که شاید امروزه به نظر کمتر نامعقول آید. اسلام نیز روزی موعود یا روز حساب را پیش‌بینی می‌کند. پیروان انجیلی معتقدند که در هنگام رستاخیز نهایی، عده‌ای برگزیده – صالحان یا «انتخابیون» – نجات خواهند یافت در حالی که گناهکاران می‌سوزند. این یک دیدگاه اقلیت است. متی انجیل پیش‌بینی می‌کند که بیشتر مردم هشدارهای مربوط به آرمگدون قریب‌الوقوع را نادیده می‌گیرند، رد می‌کنند یا مسخره می‌کنند. پطرس، یکی دیگر از شاگردان عیسی، موافق بود: «در روزهای آخر، تمسخرکنندگان خواهند آمد، تمسخر خواهند کرد و از خواسته‌های شریرانه خود پیروی خواهند کرد.» با این حال، چنین بدبینی دنیوی به این معنی نیست که یک فاجعه جهانی کمتر محتمل است. حتی ممکن است احتمال آن را بیشتر کند.

انکار قاطع دونالد ترامپ از خطراتی که به ظاهر توسط هوش مصنوعی ایجاد می‌شود – توسعه کنترل‌نشده آن توسط برخی به عنوان آخرین نشانه از وقوع apocalypse تلقی می‌شود – می‌تواند به عنوان تحقق پیش‌بینی پطرس تعبیر شود. این رئیس‌جمهور ایالات متحده، نزدیک‌ترین چیزی که جهان به یک ماشین نابودی یک‌نفره دارد، در تمسخر و خواسته‌های شریرانه بی‌نظیر است. در رمان The Second Sleep اثر رابرت هریس در سال 2019، یک دانشمند نگران فهرستی از شش راه را برای پایان جهان فهرست می‌کند. اینها شامل تغییرات آب و هوایی ویرانگر، بیماری‌های همه‌گیر، برخورد یک سیارک بزرگ با زمین یا هر فاجعه دیگر طاقت‌فرسا است. کمتر کسی به ترس‌های دانشمند داستانی توجه می‌کند. در نهایت، چیزی که او و تقریباً همه دیگران را نابود می‌کند، یک فروپاشی سایبری به‌شدت باورپذیر است – یک اختلال دیجیتال و اینترنتی جهانی.

سیمون تیسدال، تحلیلگر امور خارجه گاردین