دهلی نو، هند — رهبر اصلی اپوزیسیون هند، راهول گاندی، بار دیگر به خیابان‌های مرکز دهلی نو بازگشته و ده‌ها نماینده مجلس را رهبری می‌کند که خواستار استعفای رئیس کمیته انتخابات هستند، زیرا اعتراضات همچنان در حال افزایش است.
گاندی، وارث قدرتمندترین خاندان سیاسی هند، در تلاش است تا یک قیام جوانان تابستانی را به یک چالش گسترده‌تر برای یک دهه سلطه نارندرا مودی، نخست وزیر هند، بر سیاست این کشور تبدیل کند و دولت ملی‌گرای هندو را تحت فشار فزاینده‌ای قرار دهد.
در یک کنفرانس خبری روز دوشنبه، گاندی گفت که دولت مودی شهر پایتخت را “در زندان” قرار داده است.
جنبش رهپوش (Cockroach) که به رهبری جوانان در ماه ژوئیه باعث برکناری وزیر آموزش شد، همچنین تهدید کرده است که اگر اجازه برگزاری تظاهرات در جانتار مانتار در مرکز دهلی نو را نداشته باشد، روز سه‌شنبه اعتراض خواهد کرد، که کانون تظاهرات تابستانی بود.
به همراه حزب کنگره گاندی، نیروهای اپوزیسیون دیگر و حزب رهپوش (CJP) هزاران دانشجو از سازمان‌های چپ‌گرا هستند. با توجه به آمادگی دولت برای اعتراضات بیشتر، نیروهای امنیتی هر روز هزاران دانشجو را دستگیر می‌کنند و اتهامات خشونت در بازداشت، فضایی از ترس را بر پایتخت حاکم کرده است.
‘هیچ محدودیتی برای مودی وجود ندارد’
کمیسیون انتخابات هند، که ظاهراً یک نهاد مستقل است که وظیفه نظارت بر بزرگترین هیئت انتخاباتی جهان را بر عهده دارد، پس از افشاگری‌هایی مبنی بر اینکه رئیس آن، گیانش کمار، به طور مکرر نگرانی‌های مطرح شده توسط دو کمیسیونر انتخاباتی دیگر در مورد یکپارچگی تغییرات در پایگاه داده رای دهندگان را رد کرده است، مورد انتقاد قرار گرفته است.
به مدت چند ماه، احزاب مخالف هند استدلال کرده‌اند که کمیسیون انتخابات به خطر افتاده است و انتخابات را به دستور حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) اکثریت هندو مودی برای منافع انتخاباتی خود خراب می‌کند. حزب BJP این اتهامات را رد می‌کند.
از ژوئن سال گذشته، کمیسیون در حال بازبینی و به‌روزرسانی فهرست رای دهندگان در سراسر ایالت‌ها بوده است. از آن زمان تاکنون بیش از 130 میلیون نام حذف شده است که منتقدان می‌گویند به طور نامتناسبی حقوق رای دادن اقلیت‌ها و سایر گروه‌های آسیب‌پذیر در هند را سلب کرده است.
گاندی خواستار محاکمه رئیس کمیسیون انتخابات به اتهام خیانت شده است. او در کنفرانس خبری روز دوشنبه گفت: “ما تو را رها نخواهیم کرد” و خطاب به کمار گفت.
سیاستمداران مخالف ادعا می‌کنند که تجمعات اعتراضی توسط رهبرانی از جمله گاندی با خشونت و قساوت روبرو شده است، همانطور که در فیلم‌هایی دیده می‌شود که آنها را در حال دستگیری نشان می‌دهد.
“[معترضان] با عشق در قلب خود آمدند، نه نفرت یا خشم”، گاندی با اشاره به یک اعتراض در روز شنبه گفت. “آنها توسط پلیس و اراذل و اوباش BJP مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.”
“نارندرا مودی … نمی‌تواند صدای هند را خاموش کند. این افراد ترسو نمی‌توانند ما را بترسانند. آنها باید کنار بروند”، او در X نوشت و از مردم از همه اقشار زندگی خواست تا به تظاهرات روز دوشنبه بپیوندند.
تحلیلگران می‌گویند شرایط این بار با تظاهرات تابستانی بسیار متفاوت است، زمانی که معترضان به رهبری CJP خواستار استعفای درمندر پرادان، وزیر آموزش وقت بودند.
آسیم علی، یک تحلیلگر سیاسی در دهلی نو، به الجزیره گفت که بسیج اپوزیسیون گسترده‌تر متوقف نخواهد شد، اما دولت مودی احتمالاً عقب‌نشینی نخواهد کرد.
“سرکوب این بار بر دانشجویان نشان می‌دهد که برای معترضان جوان این بار سخت‌تر خواهد بود و دانشجویان نمی‌توانند هر روز مورد ضرب و شتم و به زور کشیده شوند”، او گفت. “در آینده، احزاب مخالف باید در خط مقدم اعتراضات باشند و از پیشرو باشند.”
از سال 1975، زمانی که ایندیرا گاندی، نخست وزیر وقت، وضعیت اضطراری ملی را اعلام کرد و آزادی‌های مدنی را به حالت تعلیق درآورد، “هند شاهد رشد سیاست مدنی به جریان اصلی شد، جایی که به احزاب مخالف اجازه داده می‌شد فضا داشته باشند”، علی گفت.
او افزود که پس از پنج دهه، “این دستاوردهای دموکراتیک از بین رفته‌اند – و هیچ محدودیتی برای این دولت توسط نهادهای مستقل وجود ندارد.”
تعقیب و گریز گربه‌و موش
با استقرار بی‌سابقه امنیتی در مرکز دهلی نو که برای جلوگیری از اعتراض طراحی شده است، رهبران جوان به تاکتیک‌های جدید روی می‌آورند.
نها بورا، رئیس انجمن دانشجویان کل هند (AISA)، یک گروه چپ‌گرا وابسته به حزب کمونیست هند، اغلب پلیس دهلی را فریب می‌دهد تا تظاهرات برگزار کند.
بورا، دانشجوی پسادکتری تئاتر، به دلیل سخنرانی‌های آتشین خود در تظاهرات ژوئیه به چهره‌ای برجسته در جنبش نسل Z تبدیل شده است که با سیاست ملی‌گرای هندو مودی به چالش می‌کشد.
آدیتی تاکور، دانشجوی 23 ساله در پایتخت، اعلان‌ها را برای تمام پست‌های بورا در رسانه‌های اجتماعی روشن کرده است. او به الجزیره گفت: “ممکن است هر زمان و هر کجا فراخوانی برای اعتراض بیاید.”
بورا تا 30 دقیقه قبل از زمان و مکان تظاهرات را فاش نمی‌کند تا از دستگیری توسط پلیس جلوگیری شود. از حامیان او خواسته می‌شود از طریق رسانه‌های اجتماعی هشدار داده شوند تا به او در مکانی مشخص در پایتخت بپیوندند.
روز یکشنبه، او یک خیابان شلوغ در نزدیکی مرکز دهلی نو را انتخاب کرد — و توانست از چندین مانع عبور کند تا به خیابان پارلمان به شدت محافظت شده برسد، قبل از اینکه توسط پلیس تعقیب و به داخل یک ون پلیس کشیده شود.
حتی تاکور نتوانست او را بگیرد، او با خنده به الجزیره گفت. “این زمان‌های جنگی است، اما صلح‌آمیز. اگر دولت ما را سرکوب کند، ما نیز باید سازگار شویم.” او گفت: “این یک تعقیب و گریز گربه‌و موش هر روزه است. من به آن معتاد شده‌ام.”
کنگره به رهبری گاندی نیز اقدامات مشابهی را انجام می‌دهد و تجمعات ناگهانی را در مکان‌های اعلام نشده برگزار می‌کند و سپس از دست پلیس فرار می‌کند.
حالت روحی در حال تغییر است
یکی از ویژگی‌های بارز تظاهرات ژوئیه – یک نقطه عطف برای کسب امتیاز از دولت – طنز نسل Z در برابر خشونت پلیس بود.
تحلیلگران می‌گویند که اکنون معترضان برای یک رویارویی جدی‌تر آماده هستند، حتی اگر تظاهرات صلح‌آمیز باقی بماند.
آسیم علی گفت: “ما می‌بینیم که این طنز به خشم تبدیل می‌شود.”
بزرگترین چالش برای دولت، اختلال در مرکز دهلی نو است که علی گفت، دولت نمی‌تواند به طور روزانه اجازه دهد این اتفاق بیفتد. این منطقه محل استقرار بیشتر دفاتر فدرال دولت و همچنین یک مرکز تجاری بزرگ است.
معترضان این را می‌دانند و این به آنها اهرم فشار می‌دهد.
“ما می‌بینیم که این جنبش به یک جنبش بزرگتر ضد دولتی، ضد مودی تبدیل می‌شود”، علی گفت.
نویسنده: یاشراج شارما