به گزارش ایلنا، روزنامه لبنانی «الاخبار» در تحلیلی نوشت: احتمال کنار رفتن بنیامین نتانیاهو و روی کار آمدن گادی آیزنکوت در رأس دولت رژیم صهیونیستی، لزوما به معنای تغییر رویکرد این رژیم در قبال حقوق فلسطینی‌ها نیست؛ چراکه هر دو با تشکیل کشور مستقل فلسطین مخالف‌اند و بر حفظ کنترل امنیتی بر کرانه باختری تأکید دارند. در موضوع غزه نیز، به نظر می‌رسد اهداف راهبردی آن‌ها تفاوت چندانی با یکدیگر ندارد.
اگر گادی آیزنکوت موفق شود دولتی تشکیل دهد و نتانیاهو و ائتلاف سیاسی او را از قدرت کنار بزند، چه تغییری در وضعیت فلسطینی‌ها ایجاد خواهد شد؟ پاسخ چندان امیدوارکننده نیست؛ زیرا اختلاف این دو سیاستمدار، هرچند در برخی مسائل مهم است، به آینده فلسطینی‌ها و حق تعیین سرنوشت آن‌ها مربوط نمی‌شود. هر دو با تشکیل کشور مستقل فلسطین، مطابق آنچه در توافق اسلو پیش‌بینی شده بود، مخالف‌اند و بر تداوم کنترل امنیتی رژیم صهیونیستی بر سرزمین تاریخی فلسطین پافشاری می‌کنند.
آیزنکوت مردادماه گذشته نیز صراحتا اعلام کرد که در دولت تحت رهبری او کشور فلسطینی تشکیل نخواهد شد و اعتقاد به تحقق راه‌حل دو دولتی را توهم خواند.
با این حال، یکسان دانستن کامل مواضع نتانیاهو و آیزنکوت به معنای نادیده گرفتن تفاوت‌هایی است که می‌تواند بر زندگی روزمره فلسطینی‌ها اثر بگذارد؛ از جمله نحوه برخورد با گسترش شهرک‌سازی و حملات شهرک‌نشینان، تعامل با تشکیلات خودگردان و مدیریت اوضاع کرانه باختری و غزه. این حوزه‌ها ممکن است با روی کار آمدن آیزنکوت تغییراتی را تجربه کنند، اما موضع اصلی رژیم صهیونیستی در قبال حقوق ملی و انسانی فلسطینی‌ها همچنان پابرجا خواهد ماند.
تغییر در رهبری رژیم صهیونیستی، لزوما به معنای تغییر موضع این رژیم در قبال حقوق فلسطینی‌ها نیست.
نتانیاهو در سال‌های اخیر با تکیه بر ائتلافی متشکل از جریان‌های افراطی راست‌گرا و مذهبی، سیاست‌هایی را پیش برد که به گسترش بی‌سابقه شهرک‌سازی در کرانه باختری، برداشتن گام‌های عملی برای الحاق این منطقه و تضعیف تشکیلات خودگردان فلسطین منجر شد. سیاست‌های این ائتلاف از مدیریت اشغالگری فراتر رفت و با تغییر واقعیت‌های سیاسی و جغرافیایی، عملاً چشم‌انداز تشکیل کشور فلسطین را بیش از پیش تضعیف کرد.
با این حال، آیزنکوت نیز مخالف اصل شهرک‌سازی یا عقب‌نشینی از کرانه باختری نیست؛ بلکه خواهان سامان‌دهی آن در چارچوب برنامه‌هایی است که پیامدهای منفی آن را کنترل کند. او همچنین بر حفظ کنترل امنیتی رژیم صهیونیستی بر این منطقه تأکید دارد، اما معتقد است تشکیلات خودگردان باید به فعالیت خود ادامه دهد و بخشی از امور اداری و روزمره فلسطینی‌ها را بر عهده بگیرد تا از هزینه‌های اداره اشغالگری برای اسرائیل کاسته شود.
در نوار غزه نیز اختلاف نتانیاهو و آیزنکوت محدودتر است. آیزنکوت پس از سه سال جنگ، ویرانی و آوارگی، نه خواهان پایان کنترل رژیم صهیونیستی بر غزه است و نه طرحی برای عقب‌نشینی از این منطقه و واگذاری اداره آن به فلسطینی‌ها ارائه می‌دهد. او نیز مانند نتانیاهو، پایان دادن به حاکمیت حماس و خلع سلاح این جنبش را پیش‌شرط هرگونه عقب‌نشینی می‌داند.
آیزنکوت وعده داده است این هدف را ظرف ۱۸ ماه پس از رسیدن به نخست‌وزیری، از طریق توافق‌های سیاسی و دیپلماتیک یا در صورت ناکامی این مسیر، با استفاده از نیروی نظامی محقق کند. این موضع نشان می‌دهد که از نگاه او، اهداف جنگ هنوز محقق نشده و ادامه عملیات نظامی برای دستیابی به آن‌ها ضروری است. در واقع، طرح او برای غزه نیز بر بازآرایی ساختار حاکم بر این منطقه بر اساس شروط امنیتی رژیم صهیونیستی استوار است.
در نهایت، ممکن است اشغالگری در دوران آیزنکوت با شیوه‌ای منظم‌تر و کم‌تنش‌تر اداره شود، اما در ماهیت آن تغییری ایجاد نخواهد شد.