هفته گذشته، یک ربات خنثی‌کننده بمب بریتانیایی در نزدیکی پایگاه نیروی هوایی سلطنتی (RAF) فیرفورد گشت زد و ۸۵ خانه تخلیه شد زیرا تهدید حمله قریب الوقوع به نظر می‌رسید.
چند روز بعد، ایالات متحده به سرعت بمب‌افکن‌های B-1 مستقر در آنجا را که برای ضربه زدن به ایران در جنگ در حال انجام استفاده می‌شدند، به خانه بازگرداند. حدود دوازده فروند از این بمب‌افکن‌ها در پایگاه هوایی مستقر بودند.
حادثه خنثی شده منجر به اتهام نشد و پنج مظنون و متعاقباً یک مظنون ایرانی-بریتانیایی آزاد شدند. اما ایالات متحده به نگرانی در مورد حملات احتمالی بیشتر برای تصمیم خود مبنی بر عقب‌نشینی ناوگان خود اشاره کرد. تهران هرگونه ارتباط با طرح ادعایی برای هدف قرار دادن پایگاه را رد کرده است.
پایگاه RAF Fairford یک توقف‌گاه برای بمب‌افکن‌های ایالات متحده در طول جنگ بود - اما مهم‌تر از آن، به واشنگتن اجازه می‌داد تا حملات شدید به ایران را به سرعت آغاز کند، تحلیلگران می‌گویند.
آنها افزودند که خروج آنها توانایی واشنگتن برای ایجاد و حفظ مأموریت‌های بمباران را کاهش می‌دهد، اما از ادامه حملات ایالات متحده به ایران جلوگیری نمی‌کند.
“ایالات متحده یک پایگاه مناسب پرتابی را از دست داده است، نه توانایی ضربه زدن به اهداف خود را”، دانیا تافر، مدیر اجرایی انجمن بین‌المللی خلیج فارس و مدرس دانشگاه جورج تاون، به الجزیره گفت.
کمپین‌های بمباران طولانی‌مدت دشوارتر شده است
تحلیلگران توافق داشتند که پایگاه بریتانیایی راهی سریع‌تر و کارآمدتر برای حفظ حملات به ایران به ایالات متحده می‌داد.
بمب‌افکن‌های مستقر در پایگاه فیرفورد به طور رسمی برای حملات تدافعی - به دستور دولت بریتانیا - در آنجا مستقر شده بودند و احتمالاً یک فهرست هدف گذاری متوسط داشتند، کریستوف برگس، تحلیلگر در قدیمی‌ترین اندیشکده دفاعی و امنیتی جهان، موسسه مطالعات سلطنتی متحد، گفت.
“خروج آنها ظرفیت را برای افزایش سریع مأموریت‌ها علیه ایران کاهش می‌دهد و تا حدودی سطح تهدید را کاهش می‌دهد”، برگس به الجزیره گفت.
تافر توضیح داد که در حالی که از دست دادن بمب‌افکن‌ها توانایی ایالات متحده برای حمله یا تشدید را از بین نمی‌برد، “بسته به اینکه سایر دارایی‌ها کجا مستقر شده‌اند، می‌تواند یک کمپین بمباران طولانی‌مدت را دشوارتر کند”.
حذف بمب‌افکن‌های B-1 هزینه‌های تاکتیکی متعددی را به همراه دارد، آرون داوسون می‌گوید. او کاندیدای دکترا در موسسه هوا و فضا فریمن کالج کینگز لندن و محقق شبکه بازدارندگی هسته‌ای بریتانیا است.
برخلاف بمب‌افکن B-2 مدرن‌تر که برای دشوار کردن ردیابی دشمن طراحی شده است - که قبلاً در پایگاه RAF Fairford مستقر شده بود - “مزیت اصلی B-1 بار مفید سلاح‌های متعارف آن است - بزرگترین در میان تمام هواپیماهای ارتش ایالات متحده”، داوسون به الجزیره گفت. B-1 حداقل ۳۴ تن مهمات حمل می‌کند، او گفت.
“این امر B-1 را به ویژه در ارائه حجم زیادی از سلاح‌های هدایت‌شده دقیق علیه اهداف متعدد در طول یک کمپین هوایی طولانی‌مدت مؤثر می‌کند”، داوسون گفت.
“در جنگ ایران، این اهداف ممکن است شامل زیرساخت‌های پدافند هوایی، سایت‌های موشکی بالستیک و تاسیسات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی باشد”، او افزود.
با خروج B-1، ایالات متحده ممکن است اکنون مجبور شود بیشتر به مأموریت‌های طولانی‌مدت از ایالات متحده یا سایر پایگاه‌های دوردست تکیه کند و زمان پرواز، خستگی خدمه و نیاز به سوخت‌گیری هوایی را افزایش دهد، او توضیح داد.
با این حال، ایالات متحده ممکن است تصمیم به خروج را بر اساس بررسی خطرات گرفته باشد، داوسون گفت.
“خروج ناگهانی آنها نشان می‌دهد که ممکن است تهدیدات خاصی علیه هواپیماها، خدمه یا خود پایگاه وجود داشته باشد”، او گفت.
واشنگتن همچنین ممکن است محاسبه کرده باشد که خروج موقت بمب‌افکن‌ها می‌تواند از آن در برابر عملیات‌های آینده محافظت کند، به خصوص اگر ایالات متحده انتظار نداشته باشد که جنگ ایران به زودی تشدید شود، داوسون گفت.
دیوید دِ روچز، استاد موسسه تایر مارشال و مقام سابق پنتاگون، معتقد است خروج B-1 نشان می‌دهد که خطرات خروج بمب‌افکن‌ها از پایگاه بریتانیا را توجیه می‌کند.
حادثه امنیتی هفته گذشته “یک آسیب‌پذیری” را آشکار کرد زیرا هواپیماها “در فضای باز” قرار داشتند و تنها حدود ۳۰۰ متر (۲۷۵ متر) از جایی که مردم می‌توانستند آنها را ببینند فاصله داشتند.
“بنابراین آنها در برابر حملات پهپادی یا سایر انواع حملات خمپاره‌ای بسیار آسیب‌پذیر بودند”، او به الجزیره گفت.
“حتی یک پهپاد کوچک یا هر نوع پهپادی با مواد منفجره می‌تواند به طور بالقوه آسیب قابل توجهی وارد کند”، دِ روچز گفت.
مقام سابق پنتاگون اذعان کرد که استقرار بمب‌افکن‌های ایالات متحده به معنای “از دست دادن کمی توانایی عملیاتی” است، اما گفت که با توجه به تهدید مشاهده شده در فیرفورد، “ما باید سال‌ها پیش پوشش سرپایی برای همه هواپیماهای خود در سراسر جهان داشته باشیم”.
آیا بمب‌افکن‌ها می‌توانند به جای دیگری بروند؟
ایالات متحده دو گزینه بالقوه دارد اگر قرار باشد بمب‌افکن‌ها مجدداً مستقر شوند: دیگو گارسیا، آتول مرجانی دورافتاده در اقیانوس هند مرکزی که میزبان پایگاه‌های نظامی ایالات متحده و بریتانیا است؛ یا بسیاری از پایگاه‌های ایالات متحده در خلیج فارس.
تافر خاطرنشان کرد که دیگو گارسیا محافظت بیشتری در برابر حملات احتمالی ایران ارائه می‌دهد، اما به مسافت پرواز طولانی‌تری نیاز دارد.
برگس خاطرنشان کرد که تغییر مسیر بمب‌افکن‌ها به دیگو گارسیا همچنین به این بستگی دارد که چقدر سریع می‌توان هواپیماهای اضافی را در زیرساخت‌های پایگاه محلی ادغام کرد.
داوسون گفت که استقرار آنها در خلیج فارس در نزدیکی ایران مزیت زمان انتقال کوتاه‌تر، کاهش نیاز به تانکر و توانایی تولید سریع‌تر مأموریت‌ها را به همراه خواهد داشت.
اما تحلیلگران توافق کردند که استقرار در منطقه خلیج فارس به مذاکرات دقیق‌تر در مورد کاهش خطر نیاز دارد، با توجه به اینکه این کشورها در طول جنگ، بیشترین ضربه را از حملات متقابل ایران خورده‌اند. آنها همچنین نمی‌خواهند به عنوان شرکت‌کنندگان مستقیم در یک کمپین ایالات متحده علیه ایران دیده شوند.
فیرفورد بنابراین یک “محل مفید” بین دو گزینه ارائه می‌داد، تافر گفت.
اما با عدم وجود گزینه فیرفورد، داوسون گفت که دیگو گارسیا گزینه واضح‌تری خواهد بود و نه تنها فاصله بیشتری از ایران ارائه می‌دهد، بلکه یک محیط عملیاتی امن‌تر نیز فراهم می‌کند. این پایگاه دارای زیرساخت‌هایی است که برای پشتیبانی از عملیات هوایی بزرگ مقیاس ایالات متحده طراحی شده است، او گفت.
توانایی‌های ایالات متحده در جنگ پیش رو
در حال حاضر، خروج به نظر می‌رسد توانایی بمباران ایالات متحده علیه ایران را کاهش می‌دهد، نه از بین می‌برد.
با این حال، تأثیر عملی بر گزینه‌های نظامی ایالات متحده بستگی به این دارد که آیا دولت به چنین حملاتی در حال حاضر نیاز دارد یا خیر، یا اینکه آیا تهدید ناشی از هواپیماهای مشابه مستقر در دیگو گارسیا برای زمان حال کافی است یا خیر، برگس گفت.
ورود قریب الوقوع گروه ضربتی حامل تئودور روزولت و نیروی دریایی تفنگداران دریایی Makin Island به خاورمیانه تا نوامبر، در عین حال، قدرت هوایی قابل توجه ایالات متحده را بر اساس ناوهای هواپیمابر به منطقه اضافه می‌کند، داوسون گفت.
“هواپیما به هواپیما، جنگنده‌های ناو نمی‌توانند جایگزین بار مفید عظیم B-1 شوند، اما تعداد آنها بسیار بیشتر است و گزینه‌های بیشتری را برای حملات کوتاه‌برد در اختیار فرماندهان قرار می‌دهد”، او گفت.
آنچه این حادثه برجسته می‌کند، اهمیت - و آسیب‌پذیری - اتحادها و پایگاه‌های خارج از کشور ایالات متحده است.
واشنگتن برای مدت طولانی از دسترسی به شبکه جهانی تأسیسات نظامی لذت برده است - که کلید توانایی آن برای طرح‌ریزی سریع و در مقیاس بزرگ بوده است، او گفت.
اما اگر این پایگاه‌ها مورد حمله قرار گیرند یا با محدودیت‌های سیاسی مواجه شوند - پیامدها فراتر از جنگ ایران خواهد بود، داوسون هشدار داد.
آنها “نحوه ساختار نیروها، توزیع دارایی‌ها، تولید قدرت رزمی و حفظ عملیات در خارج از کشور” را تحت تأثیر قرار می‌دهند.
نویسنده: اوروبا جمال