مرتضی جوهری
این روزها لشکرکشینیروهای رژیم صهیونیستی وارد عرصهتازه و بحثبرانگیزی شده و آن، هوش مصنوعی است با سامانه هایی مثل «چت جی پی تی» و «پرپلِکسیتی آی ای» (Perplexity AI) که میلیون ها نفر از مردم دنیا برای روشن شدن حقیقت به طور روزافزون از آنها استفاده می کنند.
صهیونیست ها از هوش مصنوعی استفاده چندمنظوره می کنند؛ هم برای هدفگیری و کشتار گسترده تر فلسطینی ها، هم برای رصد کردن مناطق فلسطینی نشین و تخریب خانه هایشان با هدف پیشروی و گسترش شهرک های یهودی نشین و هم به منظور کنترل و تعیین نوع اطلاعاتی که کاربران فضای مجازی دریافت می کنند. به عبارت دیگر، نسخهای بسیار بلندپروازانه از جنگ روایتی است!
ابزاری کشنده تر از نیروی نظامی
در میانه جدال دنیا با اثرات و نتایج اخلاقی هوش مصنوعی و خطرات کنار گذاشته شدن انسان ها از تصمیمگیریهای متحول کننده زندگی، اسرائیل با استفاده هر چه بیشتر از هوش مصنوعی که اکنون آن را بخشی از زرادخانه نظامی خود میداند، مسیر نسل کشی و انضمام بیشتر خاک فلسطین به سرزمین های اشغالی را برای خود هموارتر کرده است. این رژیم در غزه از هوش مصنوعی برای تعیین اهداف بمب های خود استفاده کرد که نتیجه اش در تعداد قربانیان فلسطینی مشهود است؛ یک نسل کشی به معنای واقعی کلمه که دو فیلمساز اسرائیلی تبار معترض، در مستند ضد صهیونیستی خود موسوم به «نازا» به آن
پرداخته اند.
این مستند جایزه ویژه هیأت داوران جشنواره بین المللی فیلم ونیز را از آن خود کرد، اما به سازندگان آن هشدار داده شدهاست که دیگر حق ورود به اسرائیل را ندارند و تابعیت آنها به دلیل ساخت و اکران این فیلم به احتمال خیلی زیاد لغو خواهد شد. این فیلم مستند، صحنه هایی واقعی و متأثرکننده از کشتار جمعی مردم غزه و جنایات دهشتناک صهیونیستها را ثبت کرده است؛ یک تراژدی بزرگ که مسبب آن ارتش متجاوز اسرائیل است، اما در عین حال روایتی است از جنبش مقاومت در کرانه غربی رود اردن که به عقیده این دو کارگردان، تماشاگر را اندکی امیدوار
می کند.
نکته اینجاست که نظامیان اسرائیلی با آگاهی کامل از اینکه غیرنظامیان فلسطینی همراه با فرزندانشان درون خانه ها هستند، در حملات خود به غزه از سامانهای مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده می کنند. در سال ۲۰۲۴ نیز نشریه ای اسرائیلی به نام +۹۷۲ Magazineو رسانه عبریLocal Call گزارش دادند که ارتش اسرائیل با استفاده از یک سامانه هدف گیری مبتنی بر هوش مصنوعی به نام لَوِندِر (Lavender) ، هزاران فلسطینی را برای اینکه هدف بمباران قرار گیرند شناسایی و از بقیه جدا میکرد. نرخ خطای برآورد شده این سامانه ۱۰ درصد بود. کارشناسان حقوق بشر اعلام کردند که این عمل می تواند تجاوز به حقوق بین الملل بشردوستانه در نظر گرفته شود.
سوء استفاده از فناوری برای جنایت
شرکت فناوری «پالانتیر تکنالجیز»
(Palantir Technologies) که غول فناوری تحلیل داده و هوش مصنوعی در ایالات متحده است، در ژانویه ۲۰۲۴ قراردادی با اسرائیل امضا کرد و پس از آن بود که عملیاتهای خود را در حمایت از لشکرکشی های اسرائیل در غزه و عملیات های نظامی در کرانه باختری اشغال شده گسترش داد.
طبق گزارش «اوپن اینتل» - پلتفرمی که مشارکت شرکت ها در بمباران و تخریب غزه را پیگیری می کند- شرکت پالانتیر اعضای سابق واحد نخبه «اطلاعات سایبری ۸۲۰۰» اسرائیل را استخدام کرده است.
نرم افزارهای پالانتیر ارتباطات رهگیری شده، تصاویر ماهوارهای و مجموعه داده های دیگر را یکپارچه سازی می کند تا برای نیروهای اسرائیلی فهرست اهداف نظامی ایجاد کند. شرکت پالانتیر در حملات ایالات متحده و اسرائیل به ایران در طول جنگ ۴۰ روزه نیز با این دو کشور متجاوز همکاری کرد. آنها با در اختیار داشتن «سامانه هوشمند ماوِن»(MSS) ساخت این شرکت، هزاران هدف را در ایران شناسایی کرده و هدف قرار دادند. شرکت پالانتیر به دلیل نوع نگاهی که به آینده هوش مصنوعی دارد،مورد انتقاد قرار گرفته است.
استدلال دو نفر از مدیران این شرکت در کتاب «جمهوری فناورانه» این است که وظیفه شرکت های فناوری، تولید قابلیت های هوش مصنوعی نظامی پیشرفته است. این درحالی است که منتقدان این دیدگاه، آنها را شکلی از «تکنوفاشیسم» توصیف کرده اند.
ابزاری برای تخریب، تصرف و اشغال
اسرائیل فقط در کشتار جمعی مردم غزه هوش مصنوعی را ابزار قرار نداده، بلکه در کرانه باختری اشغال شده نیز از این فناوری به شیوه ای دیگر سوء استفاده کرده است. در حقیقت،اسرائیل هوش مصنوعی را تبدیل به سلاحی سیستماتیک کرده است تا علاوه بر پایش زمینهای فلسطینی ها، جابجایی اجباری آنها را نیز تسریعکند.
یکی از این ابزارهای هوش مصنوعی «ایمی سایت» (ImiSight) ساخت یک شرکت تولید کنندهتسلیحات اسرائیلی به نام «رافائل» است. صهیونیست ها از این ابزار برای نخستین بار در «صحرای نقب» استفاده کردند تا بادیه نشینان فلسطینی را هدف بگیرند. قبایل بادیه نشین نقب عشایری هستند که با چوپانی، زندگی میگذرانند. بیشتر آنها به دنبال جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، به نواحی همجوار کوچانده شدند؛ جنگی که برای توجیه اشغالگری، نام «جنگ آزادسازی» بر روی آن گذاشتند، اما فلسطینی ها آن را نکبت (مصیبت) نامیدهاند، چون موجب آوارگی و مهاجرت جمعی صدها هزار نفر از آنها شد.
در بسیاری موارد، وقتی «ایمی سایت» تغییراتی را در چشم اندازی تشخیص می داد که از نگاه اسرائیلی ها خانه های غیرقانونی بودند، نوبت بولدوزرها بود که وارد عمل شوند. حالا چند سال است که همان ابزار هوش مصنوعی را در کرانه باختری اشغال شده به کار می گیرند و خانههای فلسطینی ها را تخریب می کنند.
توجیه آنها تخطی از قوانین ساخت و ساز است؛ از یک سو به سختی به فلسطینی ها مجوز خانه سازی میدهند و از سوی دیگر وجود خانه های ساخته شده را غیرقانونی می دانند!
انحراف زیرپوستی افکارعمومی
سامانه های هوش مصنوعی برای نشان دادن واقعیت اراده ای از خود ندارند. آنها بر اکوسیستم های اطلاعاتی متکی هستند که بشر پدیدآورنده آنهاست. اگر دولت ها، شرکت ها و سازمان های سیاسی می توانند به عمد این اکوسیستم ها را لبریز از اطلاعات و محتوای راهبردی، هدفمند و دستکاری شده کنند، پس بعید نیست که بتوانند در اطلاعاتی نیز دست ببرند که سامانههای هوش مصنوعی به کمک آنها پاسخ های خود را می سازند.
تحقیقات اخیر، از ماهیت «موسسه سیاست عمومی هانوفر» که خود را یک اتاق فکر آمریکایی معرفی کرده بود، پرده برداشته است. بر اساس این تحقیقات، شرکت مذکور فاقد موجودیتی است که نشان دهد یک نهاد رسمی است، دفاتر آن وجود خارجی ندارند و پژوهشگران آن قابل شناسایی نیستند. در اصل، این موسسه در قالب یک عملیات پروپاگاندای (تبلیغاتی )پیچیده پدید آمد که هدف آن، جهت دهی به نتایج موتور جستجو و اثرگذاری بر پاسخ هایی است که چت بات های هوش مصنوعی ارائه می دهند. بودجه این عملیات از طریق شرکت های تبلیغاتی و روابط عمومی وابسته به آژانس تبلیغاتی رژیم صهیونیستی که«لاپام» (LaPam)نام دارد تأمین شده است.
آنچه این موضوع را حائز اهمیت می کند صرفاً این نیست که یک عملیات با پشتیبانی مالی صهیونیستهابه منظور اثرگذاری بر افکار عمومی طراحی و اجرا شده است، چون دولت های زیادی در دنیا این کار را انجام می دهند. تفاوت در تلاش آشکار برای نفوذ در سامانه ها و ربات هایی است که به طور روزافزون به افکار عمومی شکل می دهند. گفته می شود وب سایت هانوفر، بیش از ۵۶۰هزار کلمه را با لحن و بیان آکادمیک تولید و حول سئوالاتی که ممکن بود از هوش مصنوعی پرسیده شود سازماندهی کرد؛ پرسش هایی مثل: آیا سیاست گرسنگی دادن روی مردم غزه اعمال شده است؟ آ یا ارتش اسرائیل بااخلاق ترین ارتش دنیاست؟
بازی جدید پروپاگاندای صهیونیستها
هدف صرفاً قانع کردن خوانندگان نبود، بلکه اثرگذاری بر الگوریتم هایی بود که تعیین می کردند آن خوانندگان چه اطلاعاتی را دریافت کنند. این نشانه یک تغییر بنیادین در بازی تازه پروپاگاندای صهیونیست هاست. پروپاگاندای سنتی اغلب از روی منبع، لحن و دستور کار آن شناسایی می شود، اما شناسایی پروپاگاندای پیچیده تری مثل این، سخت است، زیرا جامه خبرگی بی طرفانه را بر تن موضعی طرفدارانه می کند.
در محتوای هانوفر از آمار، نمودار، گراف، نقل قول از اسناد قانونی دست اول و زبان رایج مورد استفاده در پژوهشهای آکادمیک استفاد می شود؛ ضمن اینکه شواهد به طور گزینشی چارچوب بندی شده و لینک های خارجی نیز حذف میشوند. این دقیقاً همان نوع اطلاعاتی است که وقتی خوراک سامانه هوش مصنوعی می شود، اعتباری مصنوعی پیدا می کند. وقتی خبرنگاری از این هوش مصنوعی دستکاری شده راجع به رفتار اسرائیل تحت قوانین بین المللی می پرسد، یا وقتی فردی که قرار است در انتخابات اسرائیل رأی دهد از هوش مصنوعی خواستار توضیح درباره جنگ اسرائیل و فلسطین می شود، پیامدهای وجود یک نهاد پژوهشی جعلی مانند هانوفر بروز می کنند.
به این ترتیب ، این بنگاه ساختگی توانسته است با موفقیت محتوای خود را به درون اکوسیستمی از داده ها تزریق کند و کاربری که از هوش مصنوعی پاسخ این قبیل پرسش های حساس را می گیرد، روحش هم خبر ندارد که منبع، جعلی و دستکاری شده است. هوش مصنوعی شکل و شمایل تازه ای به مفهوم مبارزه و نحوه جنگیدن داده است. از پهپادهای انتحاری گرفته تا ستادهای کنترل و فرماندهی مجهز به هوش مصنوعی، در دنیای امروز این ماشین های هوشمند و ربات ها هستند که با حضورشان از تعداد تصمیم گیرنده ها ومردان نظامی در اتاق های جنگ و مناطق جنگی کاسته اند.
کاربرد آنها روز به روز برای مقاصد نظامی بیشتر و گسترده تر می شود، اما پرسش اینجاست که آیا این سامانه ها برای تصمیم گیری های دقیق قابل اعتماد هستند و آیا قادرند تغییری در عواقب تصمیمات اخلاقی که می گیرند ایجاد کنند یا خیر؟