برای هر کسی که مکان خوشایندش یک اتاق مطالعه کتابخانه قدیمی با چوبهای تیره و قدیمی و چراغهای مطالعه سبز و طلایی است که جزایر گرمی از نور را در تاریکی مخملی ایجاد میکنند، «کرونوسور» لذتی نزدیک به وسواس خواهد بود - حتی اگر مکانهای مقدس یادگیری را به مکانهای ناخوشایندی تبدیل کند. اولین فیلم از نویسندگان و کارگردانان آمریکایی، جک اوئن و کوین واکر، یک معمای پیچیده و جذاب است که به طرز ماهرانهای در فضایی محدود اتفاق میافتد و با ظرافت و دقت ساخته شده است.
داستان فیلم در یک کتابخانه بزرگ و پر از گرد و غبار در نیویورک رخ میدهد، جایی که یک کتابدار مرموز به نام «ویلیام» (با بازی درخشان «آلبرت فینی») با یک محقق جوان به نام «جیمز» (با بازی «جان هرت») ملاقات میکند. ویلیام ادعا میکند که دستگاهی ساخته است که میتواند به او اجازه دهد تا به گذشته سفر کند و جیمز را به سفری در زمان میبرد تا رازهای پنهان کتابخانه را کشف کند.
«کرونوسور» فیلمی است که به شدت تحت تأثیر آثار کلاسیک ژانر معمایی و نوآر است. فیلم از تکنیکهای بصری و روایی پیچیدهای استفاده میکند تا حس تعلیق و رمز و راز را در طول فیلم حفظ کند. فیلمبرداری فیلم توسط «رابرت ردفورد» بسیار زیبا و چشمنواز است و نورپردازی فیلم به ایجاد فضایی تاریک و وهمآلود کمک میکند.
یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، بازیهای درخشان بازیگران است. آلبرت فینی در نقش ویلیام، شخصیتی پیچیده و چندلایه را به تصویر میکشد که هم جذاب و هم ترسناک است. جان هرت نیز در نقش جیمز، بازی بسیار خوبی ارائه میدهد و به خوبی کنجکاوی و تردید شخصیت خود را به نمایش میگذارد.
«کرونوسور» فیلمی است که برای دوستداران فیلمهای معمایی و نوآر ساخته شده است. این فیلم یک تجربه سینمایی جذاب و فراموشنشدنی است که شما را تا پایان فیلم درگیر خود نگه میدارد.