در یمن چه خبر است؟ وضعیت وخیم ساکنان موکا در سایه درگیری‌ها

نبیل از بالکن خود تماشا می‌کرد که ستونی از آوارگان در سپیده دم روز 10 سپتامبر، پیش از ورود نیروهای حوثی به موکا، شهری در یمن واقع در دریای سرخ، از کنارش می‌گذشت.

“مردم وحشت‌زده بودند. ترس همه جا را فرا گرفته بود,” او گفت.

نبیل، کارگر روزمزد در دهه چهل زندگی خود، به آن‌ها نپیوست. او هنوز در یاختول، روستایی در شمال موکا زندگی می‌کند، همراه با بستگانش که هیچ‌کدام خانه‌های خود را ترک نکرده‌اند.

“آوارگی تحقیر و بی‌خانمانی است,” او گفت. “من کار اشتباهی نکرده‌ام، بنابراین چیزی برای ترسیدن ندارم و به هیچ طرفی تعلق ندارم.”

چند هفته پس از آنکه حوثی‌ها موکا را از نیروهای وفادار به دولت به رسمیت شناخته شده بین‌المللی یمن تصرف کردند، هزاران غیرنظامی در این منطقه باقی مانده‌اند. حوثی‌ها – یک گروه مسلح که از سپتامبر 2014 بخش عمده‌ای از شمال یمن از جمله پایتخت، صنعا را کنترل کرده است – بیش از یک دهه در جنگ داخلی با دولت درگیر بوده است که منجر به دخالت ائتلاف نظامی به رهبری عربستان سعودی شده است. هیچ‌کس نمی‌داند چه تعداد نفر در موکا باقی مانده‌اند، اما بر اساس آخرین سرشماری یمن در سال 2004، این شهر 62500 نفر جمعیت داشته است.

دولت موکا را منطقه نظامی اعلام کرده و ادعا کرده است که حوثی‌ها مردم محلی را مجبور کرده‌اند تا در حمایت از این گروه تظاهرات کنند یا به صفوف آن بپیوندند.

ساکنان در مصاحبه با الجزیره، تظاهرات اجباری را توصیف نکردند، اما یکی از آن‌ها که به دلیل ترس از امنیت خود نخواست نامش فاش شود، گفت که سه نفر از همسایگانش توسط حوثی‌ها جذب و مسلح شده‌اند. آن‌ها اکنون در خط مقدم در حال مبارزه با نیروهای دولتی هستند.

“امروز همسرم از زنی که به خانه ما آمده بود شنید که یک وانت مسلح حوثی به طور مداوم به خانه آن‌ها می‌رفته و می‌خواسته پسرانش را جذب کند، اما او امتناع کرده است,” او گفت. “من این افراد را می‌شناسم. آن‌ها همسایه‌های ما هستند. یکی از پسرانش حتی خودش با من در این مورد صحبت کرد.”

او گفت که پس از امتناع او، وانت از آنجا رفته است.

یک پناهگاه تخلیه شده

بندر موکا حدود 75 کیلومتری (45 مایلی) شمال تنگه باب‌المندب، یک نقطه استراتژیک برای حمل و نقل دریایی در دریای سرخ که حوثی‌ها به طور مکرر از اواخر سال 2023 به آن حمله کرده‌اند، قرار دارد.

پس از آنکه نیروهای وفادار به دولت در سال 2017 موکا را بازپس گرفتند، این شهر به پناهگاهی برای یمنی‌هایی تبدیل شد که از مناطق تحت کنترل حوثی فرار می‌کردند.

این وضعیت در اوایل سپتامبر تغییر کرد، زمانی که درگیری‌ها به سمت ساحل گسترش یافت و خانواده‌ها به سمت عدن، تعز و لحج فرار کردند. بسیاری از آن‌ها قبلاً یک بار از حکومت حوثی فرار کرده بودند.

در شب 10 سپتامبر، دولت موکا و اطراف آن را “جعبه مرگ”، یک منطقه ضربه، اعلام کرد و هشدار داد که هرگونه تحرک حوثی‌ها در آنجا با تمام قدرت آتش در دسترس مواجه خواهد شد. حملات روز بعد آغاز شد.

اکنون ساکنان می‌گویند که ترک موکا تقریباً غیرممکن است. “پس از اعلام ‘جعبه مرگ’، دولت جاده قدیمی البر را باز کرد تا مردم بتوانند خارج شوند,” فواد، داروساز 27 ساله گفت.

“برخی خارج شدند، برخی توسط حوثی‌ها مانع شدند و برخی نیز از ترس سختی آوارگی در خانه ماندند.”

حوثی‌ها در شهر مقررات منع رفت و آمد شبانه اعمال کرده‌اند. قیمت‌ها سر به فلک کشیده و قطعی برق بیشتر شده است، نبیل گفت.

قیمت یک کپسول گاز آشپزی به بیش از 20000 ریال (13 دلار) افزایش یافته و یک کیسه 50 کیلوگرمی (110 پوندی) آرد 8000 ریال (5 دلار) گران‌تر شده است.

“یک روز کار به سختی هزینه بنزین و ناهار را پوشش می‌دهد,” او گفت. “بچه‌ها به مدرسه نمی‌روند.”

کلاس‌های درس عمدتاً خالی مانده‌اند. “والدین و دانش‌آموزان از بمباران یا فرستاده شدن پسرانشان به خط مقدم می‌ترسند,” منصور، معلم یک دبیرستان دولتی که نمی‌توانست با خانواده هفت نفره خود فرار کند، گفت.

“من یک معلم هستم. من هیچ ارتباطی با سیاست ندارم,” او گفت. “در نهایت، ما فقط یک بار می‌میریم.”

برای ام خالد، زنی 60 ساله که شوهرش معلول و بستری است، ترک موکا هرگز گزینه ای نبود. “به کجا باید فرار کنم؟ به وضعیت من نگاه کن,” او گفت.

پسرش که با حمایت مالی خانواده با ماهیگیری امرار معاش می‌کرد، با دریافت حقوق ماهانه 1000 ریال سعودی (267 دلار) به نیروهای مقاومت ملی وفادار به دولت پیوست. او با پیشروی حوثی‌ها با آن‌ها فرار کرد و همسر و دو فرزندش، 15 و 9 ساله را در مراقبت از خود رها کرد.

“اکنون آن‌ها فرار کرده‌اند و ما گم شده‌ایم,” او گفت. بقال محلی دیگر اعتباری نمی‌دهد و خانواده با یک کیسه آرد که توسط یک گروه امدادی قبل از تصرف شهر توزیع شده است، زنده می‌ماند. “یکی ماهی می‌آورد، یکی ماست و بقیه به خدا واگذار شده است,” او اضافه کرد.

حسن، ماهیگیر 40 ساله که از نه نفر حمایت می‌کند، گفت که توانایی ترک شهر را ندارد. هزینه سفر به تعز در نزدیکی 200000 ریال (128 دلار) است. “به کجا باید بروم وقتی حتی نان روزانه خود را ندارم؟” او پرسید.

حملات و فروپاشی مراقبت‌های بهداشتی

غیرنظامیان نیز در “منطقه مرگ” کشته شده‌اند.

پیش از سپیده دم روز 22 سپتامبر، بمباران یک خانه در موکا شش نفر از یک خانواده را کشت، به گفته محمود العتمی، خبرنگار کانال خبری سعودی‌مالک الحدث که بستگانش در میان کشته شدگان بودند.

رسانه‌های تحت کنترل حوثی‌ها حملات هوایی عربستان سعودی را مقصر دانستند. عربستان سعودی به طور علنی اظهار نظری نکرده است.

سرهنگ عبدالباست الباهر، معاون رئیس هدایت معنوی در فرماندهی نظامی تعز دولت، گفت که “جعبه مرگ” هدفش جنگجویان حوثی است.

“جعبه مرگ برای کشتن شبه‌نظامیان است، نه غیرنظامیان,” او گفت. “در این بیانیه از غیرنظامیان خواسته نشده بود که منطقه جعبه مرگ را ترک کنند. بلکه از آن‌ها خواسته شده بود که در خانه‌های خود بمانند و از پادگان‌ها، مواضع و تجمع‌های نظامی شبه‌نظامیان دور شوند.”

سلطان محمود، مدیر منصوب دولت منطقه موکا، گفت که هیچ مسیر خروجی از شهر کاملاً امن نیست و حوثی‌ها را به هدف قرار دادن غیرنظامیان متهم کرد.

مراقبت‌های بهداشتی تقریباً فروپاشیده است. در روزی که نیروهای حوثی وارد شهر شدند، پزشکان بدون مرز، که با نام اختصاری فرانسوی MSF نیز شناخته می‌شود، گفت که تقریباً تمام مراکز درمانی به جز بیمارستان عمومی موکا تعطیل شده‌اند. این امر تا حد زیادی به دلیل فرار کارکنان بود، اگرچه حدود 30 کارمند بهداشتی در آنجا ماندند، MSF به روزنامه نشنال گفت.

ساکنان گفتند که از آن زمان شرایط در موکا بدتر شده است.

“پزشکانی که توسط سازمان‌ها حقوق می‌گرفتند، به دلیل عدم پرداخت حقوق، کار خود را متوقف کرده‌اند,” نبیل گفت. فواد گفت که حوثی‌ها بیمارستان‌ها را تحت کنترل امنیتی قرار داده‌اند و برخی از تجهیزات پزشکی به صنعا منتقل شده است.

کمک به سختی به کسانی که مانده‌اند می‌رسد. نجیب السعیدی، رئیس واحد اجرایی دولت برای اردوگاه‌های آوارگان، گفت که واحد او نمی‌تواند به نیازمندان دسترسی پیدا کند.

“مطمئناً خانواده‌هایی هستند که نتوانسته‌اند فرار کنند زیرا فقیر هستند,” او گفت و حوثی‌ها را به مانع تراشی در برابر کار بشردوستانه متهم کرد. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ از ارائه اظهار نظر خودداری کرد.

در یاختول، نبیل گفت که حتی اگر درگیری‌ها تشدید شود، ترک نخواهد کرد. “اولاً، پول یک مانع است,” او گفت. “و خانه غارت می‌شود.”

این مطلب با همکاری Egab منتشر شده است.

نویسنده: Bakeel Abdul Jalil