تجهیزات برای جذب دیاکسید کربن از هوای محیط یا دودکشها معمولاً از طریق یک نوع فیلتر قابل برگشت کار میکنند. هوا از طریق دانهها یا مایعی عبور میکند که دیاکسید کربن را جذب میکند، سپس آن ماده بارگذاری شده با دیاکسید کربن تحت فرآیندی (معمولاً گرمایش) قرار میگیرد که باعث میشود تمام آن دیاکسید کربن را آزاد کند. گاز حاصل را میتوان در یک جریان جداگانه جمعآوری کرد.
انجام یک عملیات مشابه در مقیاس کوچکتر - مانند داخل یک باتری - نیز امکانپذیر است. یک مطالعه جدید از تیمی به رهبری جیمز بوخن از دانشگاه دلاور، نمونهای از یک تکنیک جذب کربن الکتروشیمیایی مبتنی بر باتری را نشان میدهد که به گفته آنها نسبت به تلاشهای قبلی امکانپذیرتر است. این پتانسیل را دارد که انرژی کمتری - و در نتیجه ارزانتر - نسبت به طرحهای فیلتر قابل برگشت که در حال حاضر غالب هستند، نیاز داشته باشد.
شیمی کربن
ایده اصلی پشت یک دستگاه از این نوع این است که هیدروکسید تولید شده در کاتد باتری با دیاکسید کربن واکنش داده و آن را به کربنات یا بیکربنات تبدیل میکند که از طریق غشای جداکننده به آند منتقل میشود. در آنجا، pH پایینتر باعث معکوس شدن واکنش میشود، با تبدیل کربنات به گاز دیاکسید کربن. نقش کاتد تولید یونهای هیدروکسید است؛ نقش آند مصرف آنهاست.