اکثر ایمپلنت‌ها مانند پیس‌میکرها و پمپ‌های انسولین به صورت جداگانه کار می‌کنند. برای کمک به هماهنگی آنها با یکدیگر، تیمی از محققان دانشگاه فناوری جورجیا یک سیستم شبکه‌سازی ساخته‌اند که سیگنال‌ها را از طریق بافت بدن به جای آنتن‌ها و امواج رادیویی ارسال می‌کند.
مشکلات رادیویی
ایمپلنت‌هایی که امروزه ارتباط برقرار می‌کنند، عمدتاً به پروتکل‌های رادیویی مانند Bluetooth Low Energy یا Near-Field Communication (NFC) متکی هستند. الکس آبرامسون، مهندس دانشگاه فناوری جورجیا و نویسنده مشترک مطالعه جدید، می‌گوید هر دو برای انتقال داده در داخل بدن مناسب نیستند.
اولین مشکل، قدرت است. آبرامسون گفت: «اگر می‌خواهید یک ایمپلنت در حالت فعال باقی بماند تا بتواند در عرض چند میلی ثانیه پاسخ دهد، انجام این کار با سیستم بلوتوث بسیار دشوار است.» طبق مقاله، اجزای بلوتوث هنگام فعال شدن می‌توانند طول عمر باتری یک ایمپلنت را تا 90 درصد کاهش دهند.