عصر ایران؛ سروش بامداد- احتمالاً کسی حدس نمی زد روزی رابطه‌مان با خوراک تا این اندازه از آشپزخانه و عادت‌های قدیمی فاصله بگیرد و یک پرس غذای دل خواه با چند کلیک به در خانه برسد. نزد ما ایرانیان که ذائقۀ غذایی‌مان پیشینه‌ای طولانی دارد و با رسم‌های خانوادگی و فرهنگ‌های گونه‌گون محلی پیوند خورده، زندگی مدرن شکل این مناسبات را هم تغییر داده است. چه، سفره‌های مشترک گاه جای خود را به انتخاب‌های فردی داده‌اند چندان که ویترین رنگارنگ اپلیکیشن‌ها، میان تصاویر، امتیازها و تخفیف‌ها به ما گزینه‌های متعددی برای انتخاب می‌دهد.
با این مقدمه شروع کردیم تا یک «مجلهٔ‌وزین» دیگر را در «روزگار حزین» معرفی کنیم و البته توصیه برای خواندن خاصه دانشجویان علوم ارتباطات: ماهنامهٔ مدیریت ارتباطات.
مدیر مسؤول این مجله امیرعباس تقی‌پور است و سردبیر آن علی ورامینی روزنامه‌نگار شناخته شده که علاوه بر ارتباطات هل ادبیات و فرهنگ است و وقتی به همت او پرونده‌ای ویژه درباره دربارۀ نسبت فرهنگ غذایی با زندگی دیجیتال و سازوکارهای نوین ذائقه‌سازی تدارک شده باشد انتظار داری پر و پیمان باشد و البته چنین است و در بخش قابل توجه دیگر هم داده‌ها و یافته‌های بازار تبلیغات دیجیتال کشور بررسی شده است.
مدیر ارشد بازاریابی مشهورترین مجموعهٔ سفارش آنلاین غذا در گفت‌وگو با صدف سرداری از یک دهه تجربه گفته و ضرورت صیانت از میراث غذایی ایران و جست‌وجوی زبانی جدید برای گفت‌وگو با جهان را بررسیده است. در گفت‌وگویی دیگر کاوه بهبهانی نقش الگوریتم‌ها در شکل‌گیری معماری ذائقه و لبریختگی انتخاب‌ها را واکاویده است.
نعمت‌الله فاضلی، سوشیانس شجاعی‌فرد، امیر جدیدی، سامان موحدی، سارا احمدی، محمد رضوانی‌پور، محسن محمودی و فاطمه باباخانی هم در یادداشت‌ها و مقالاتی بر میراث دیرپای خوراک ایرانی در مواجهه با منطق پلتفرمی و شتاب زندگی مدرن و سیر دگرگونی معنا در بازنمایی خوراک درنگ کرده‌اند.
تو برای وصل‌کردن آمدی؟
علی ورامینی، سردبیر ماهنامه در این شماره سخنان دبیر شورای عالی فضای مجازی را واکاوی کرده که شکاف میان ساختار سیاسی با جامعه را عمیق‌تر می‌کند.
در این یادداشت با عنوان «تو برای وصل‌کردن آمدی؟» گفته شده صحبت‌های محمدامین آقامیری درباره وضعیت ارتباطی کشور آن‌هم در شرایط امروز که رابطۀ ساخت سیاسی و جامعه با اختلالی جدی مواجه است، این پرسش را پیش می‌کشد که اساساً مردم در محاسبات او چه جایگاهی دارند؟
رشد زیر سایۀ اختلال
گزارش بزرگ ترین سکوی بازار تبلیغات دیجیتال ایران در سال ۱۴۰۴ و بهار ۱۴۰۵، تصویری از بازاری است که در میانه جنگ، قطعی اینترنت و نوسان‌های اقتصادی، مسیر پرفرازونشیب تجربه کرده است و مسعود شاه‌حسینی در گزارشی با عنوان «رشد زیر سایۀ اختلال» داده‌های این گزارش را بررسی کرده است.
مهرداد خدیر هم در یادداشتی با اشاره به صحبت‌های دبیر شورای مجازی گزارش را در مقابل سخنان دبیر شورای عالی قرار داده و آن را روایتی واقعی از دنیای مجازی توصیف کرده چراکه برای فضای مجازی هم گزارش واقعی به کار می‌آید، نه سیر و سلوک در جهان موازی و جالب این که شورای عالی فضای مجازی با ستاد راهبری همین فضا هم موازی است: موازی در موازی!
در یادداشت او آمده است:
گزارش نشان می‌دهد داستان با آنچه آقای آقامیری و هم‌فکران او در پی آن اند متفاوت است. اگر آنان به دنبال انحصار در مدیریت فضای مجازی آن هم در قالب مقابله و فیلترینگ هستند گزارش این پلتفرم از چگونگی روند سهم‌گیری بازاریابی دیجیتال از بازاریابی حکایت می‌کند و این واقعیت که نقش فراگیر ابزارهای هوش‌مصنوعی یا هوش‌واره‌ها برای رشد و نتیجه‌گیری بهتر قابل‌انکار نیست.
اعدادی که آمده نشان می‌دهد اصرار بر ادامۀ این مسیر و تأکید بر مقابله و فیلترینگ چگونه ما را از واقعیت‌های دنیای دیجیتال دور ساخته و موازی‌کاری نهادهای قانون‌گذار و اجرایی چه پیامدهای منفی و سنگینی دربر‌دارد و شاید اگر آقای آقامیری و هم‌فکران او نتایج گزارش را با دقت بیشتری بخوانند به جای رقابت با ستاد راهبری و اصرار بر قیمومَت فضای مجازی در اندیشۀ آن خواهند شد که از آن قافله عقب نمانیم.
شماره ۱۹۷ مدیریت ارتباطات دو گفت‌وگوی ویژه دارد. یکی با حجت‌الاسلام محمدرضا زائری دربارۀ نهاد روحانیت، عملکرد چند‌دهه‌ای این نهاد و چرایی ناکامی در تعامل با مردم، بخصوص نسل جدید گفته و دیگری با مجید رضاییان، روزنامه‌نگار پیش کسوت که روزنامه‌نگاری را عرصۀ شنیدن صداهای مختلف دانسته و گفته است هر کجا صدای منتقد حذف شود، گفت‌وگو نیز از میان می‌رود.
رئیس‌جمهوری که اینفلوئنسر شد
اسماعیل امینی هم در یادداشتی با عنوان «با حوصله شعر بخوانیم» نوشته است مخاطبان کم‌حوصله و تنگنای فضای مجازی دچار چه خسرانی در مواجهه با شعر می‌شوند؟
همچنین مقاله‌ای با عنوان «رئیس‌جمهوری که اینفلوئنسر شد» به قلم سامان مطلبی و محمدحسین خادم‌الحسینی جلب توجه می کند.
محسن محمودی نیز در مقاله‌ای با عنوان «چشمان زرد مخلوق» به ترس سازندگان هوش مصنوعی یا هوش واره از خروج فناوری‌های خودمختار از کنترل انسان پرداخته است.
مدیریت ارتباطات از این خبر هم غافل نبوده که کاروان فناوری ایران در چهل‌وهشتمین المپیاد جهانی مهارت هفت مدال کسب کرده است و به همین بهانه صدف سرداری با قلم روات خود در گزارشی با عنوان «مهارت ایرانی، مهارت جهانی» به این پرسش پرداخته که امروز و فردای این نخبگان چگونه است و چگونه خواهد بود.